Rolling Stones - Rarities 1971-2003 (2005)

Dat is een cd met nr's volledig gecopieerd van officiele singel b-kantjes en opvul nr's die je eigenlijk allemaal al had kunnen hebben.

Ik sluit me hierbij aan, al is het wel handig om dit op 1 cd te zetten.
In den beginne als Stonesfan kocht ik namelijk de vinylsingles op beurzen en verzamelde zo ook de b-kantjes. Gelukkig heb ik toen ook oude singles gekocht uit de jaren zestig met van die prachtige zwartwit hoesjes. Het valt me op dat je deze bijna niet meer ziet op beurzen en als je ze ziet kost het een kapitaal.
Voodoobox met Keith cd vind ik ook top en het klinkt ook goed. Brussels affair is lekker rockend. Zowiezo vind ik Mick Taylor fantastisch.

Met vin13 eens, Mick Taylor is een fantastische guitaarspeler. Jammer dat zijn output niet grooter is. Maar Mick Taylor doet vaak bij projecten van andere artisten mee. Echte aanrader zijn er bijvoorbeeld de duitse Bluesband BLACK CAT BONE en hun album Taylormade van 1997 als ook de finse band Wentus Blues Band met hun 2008 release Family Meeting (dubbel cd) waar ook nog Louisiana Red , Eric Bibb en Eddie Kirkland meedoen. Heel fijne Bluesalbums en Mick Taylor op zijn best!

Mick Taylor leefd trouwens nog steeds samen met zijn vriendin in Groningen.

Harald bedankt voor je tip, ik ken die Finse band niet en Black Cat Bone heb ik op gestemd. Mick Taylors werk met Carla Olson is ook ok, je hebt ook nog de goede bluesplaat Once in a blue moon van Gerry Groom and friends met Mick Taylor.

Once in a blue moon heb ik ook, moelijk te krijgen.

@ Harald: Toch typisch dat je juist deze cd zo hoog aanslaat.
Vergeleken met Metamorphosis vind ik dit, eerlijk gezegd, een allerbelabberst bij elkaar gegraaide verzameling van veelal eerder verschenen nummers. Weinig mis met de muziek, maar verder ontgaat het nut me hier volledig.

Ik heb al op 20 juli 2007 geschreven dat ik de 4.5* alleen voor de muziek heb gegeven en dat ik deze verzamelaar, terminste voor mij, als overbodig heb begreepen. Het zijn geen echte rarities, deze bestaan er wel maar helaas alleen op bootlegs.

Die 8:34 versie uit 1978 (overigens gemixt door Mick Jagger zelf) is ook te vinden op de cdsingle van Don't stop uit 2002 en de 3 inch cd-single van Angie uit 1990 (3 track versie). Op Rarities wordt Miss you wordt dezelfde versie opeens de dance-version genoemd en met een minuut ingekort: onbegrijpelijk dat ze dit hebben gedaan.

Op de originele foto van deze plaat stond bassist Bill Wyman op de achtergrond. Voor dit album hebben ze hem weg gefotoshopt. Ze zijn alleen vergeten om zijn basgitaarkabel weg te werken.
Zie hier en vergelijk.

Ik ben geen groot kenner van de Stones, en vanuit dat gegeven kan ik erg genieten van deze prachtplaat. Bovenstaande commentaren lijken me terechte kritieken, maar de muziek wordt er niet minder van.

Vorige week In Barcelona een cd gezien van de Stones met alle 12" versies vanaf Miss You (originele 12") tot aan de Steel Wheels 12" es, inclusief de London Mix van Harlem Shuffle.

Dat lijkt mij een interessante cd,is hij hier verkrijgbaar?

ik heb dat album op een dubbel lp.
Volgens mij is het één of ander duister label, of een bootleg.
Maar goed maak niet uit, de muziek die erop staat is in ieder geval wel fantasties

Prima CD, volgens mij niet meer verkrijgbaar omdat The Stones naar Universal zijn overstapt en dit album onder het Virgin/EMI contract viel. De fan had het allemaal al, maar voor B-kantjes als Let It Rock en Through The Lonely Nights was het de eerste keer dat ze op CD uitkwamen.

Hoop dat ze in plaats van dit soort schijfjes, een goed archief naar buiten gaan brengen (via stonesarchive) zoals in het illegale circuit de uitgever Teague Raw heeft gedaan met de Studio outtakes & Rarities volumes... Dit schijfje is prima, maar is natuurlijk een hele kleine speld in een enorme hooiberg aan materiaal.

Ik vind het anno nu toch iets beter als eerst.
We hebben 'm vanuit de plaatselijke bieb kunnen kopen zonder de echte verpakking, maar met het linernotes-boekje. De prijzen die op Ebay worden gevraagd rijzen inmiddels de pan uit, dus is een verpaktechnisch gehavende versie voor een grijpstuiver wat mij betreft voldoende.

Het is eigenlijk zoals verwacht: De oude nummers steken er wat uit, met uitzondering van het geweldige Fancy Man Blues. Als je ziet wat er zoal op Steel Wheels staat is het simpelweg onbegrijpelijk waarom dit geweldige bluesnummer uit de boot viel.

Dat tweede deel van Dance is eigenlijk gewoon hetzelfde nummer met een andere tekst.
De live-uitvoering van Muddy Waters' Mannish Boy blijft heel leuk, maar het is gewoon jammer dat deze twee nummers, samen met de Stripped-versie van Wild Horses, al eerder op plaatwerk is verschenen. Ze horen hier dus niet op te staan.

Through The Lonely Nights klinkt alsof het van de Goats Head Soup-sessies stamt.
Een zeer aangename ballad. Het andere vroege b-kantje Let It Rock is ook een welkome aanvulling op de collectie.

De remix van Miss You is een geinig hebbedingetje, die van Harlem Shuffle kan me niet veel schelen. Ik heb het altijd een wat vervelend nummer gevonden.

Al met al toch wel een aangename verzameling nummers waarvan de helft toch gemakkelijk op de albums had kunnen staan.

Met enige reserve dit album beluisterd, daar de Stones voor mij slechts tot en met Exile écht interessant zijn en vervolgens met op zijn hoogst redelijke albums kwamen; bij het verschijnen van Emotional Rescue ben ik definitief afgehaakt, al heb ik daarna nog wel eens een album van ze gekocht. Dat komt niet alleen doordat ik hun latere output veel minder interessant vind, maar ook vanwege de rol die Jagger speelt en die me nogal tegenstaat. Al kreeg ik 100 euro toe, een concert van de Stones zou ik dan ook nooit bezoeken. Dat alles neemt niet weg dat er op dit album toch wel een paar fraaie nummers staan, zoals Wild Horses en het charmant door Keith gezongen Thru and Thru. Dé fijne verrassing vond ik echter de ballad Anyway You Look at It, en ook Through the Lonely Nights vond ik erg goed. Er staan echter ook een paar songs op die me gestolen kunnen worden, zoals de NY Mix van Harlem Shuffle.

Ondanks de wat koele reacties op deze verzameling, heb ik toch besloten de portefeuille te trekken, en een vinyl exemplaar aan te schaffen.
Nog lang getwijfeld om deze op cd te kopen, maar vind m toch wel mooi passen in de collectie.

Ik heb sucking in the 70's niet, en die is nu overbodig.

Na beluisteren kan ik toch concluderen dat het een lekkere compilatie is. De titel wekt wel foute verwachtingen, want deze rariteiten zijn niet zo zeldzaam.

Fancyman Blues is een fantastische song, die veel te goed is voor een B-kant. Zou bijna willen zeggen dat dit nummer alleen al het hebben waard is.
Anyway You Look at It is nog zo'n parel. De Stones in een jazz sfeer, waar hoor je dat? Kan het me niet herinneren op een andere song.

Raar dat Stripped versie van Wild hores er op staat. (overigens wel prachtig)

If I Was a Dancer (Dance Pt. 2) vind ik als deel 1 al lekker, maar deze versie sluit er mooi op aan.

de maxi singles die er op staan zijn ook erg lekker, en ik vermaak me dus erg goed. Wel jammer dat ook deze versies blijkbaar toch iets zijn ingekort tov de originelen.

Kortom, een plaat voor de die- hards? Ja, denk ik wel.
Voegt het iets toe aan de collectie? Ja, een leuke hoes, en een aantal mooie tracks achter elkaar. Maar niet een essentiele aanvulling voor de collectie,

Hij woont in Drenthe.

Dat zal Harald na 14 jaar leuk vinden om te vernemen... Hij is zo te zien niet eens meer actief op de site.

Aan de andere kant: ik wist het niet, dus het is toch wel een aardige toevoeging. Met zijn tegenwoordige vrouw in Diever, lees ik elders op het internet.
Vijftig jaar geleden: Mick Taylor volgt Brian Jones op – dagelijks iets degelijks - ronnydeschepper.com
‘Lost Rolling Stone’ Mick Taylor is nu een Drent - Dagblad van het Noorden - dvhn.nl

Op dit betreffende album maakt hij wat mij betreft vooral indruk door zijn leadgitaarwerk op het nummer Through the lonely nights. Oorspronkelijk de B-kant van de single It's only rock 'n' roll - onbegrijpelijk dat het nummer nooit is toegevoegd aan het reguliere album.