Europe - Europe (1983)

Ja, de foto met een soort kasteel (Russisch?) en de 2 beelden links en rechts. Seven doors Hotel?

Die hoes is al vanaf het allereerste begin in omloop. Ik dacht eerst altijd dat dat de Japanse hoes was. Maar later bleek dat die hoes ook in westerse landen gebruikt is. Al vanaf de release in 1983. Wat de exacte reden voor de verschillende hoezen is weet ik eerlijk gezegd niet.

Volgens mij heb ik die correctie nog doorgestuurd nadat ik de lp gekocht had. Maar het is dus de originele hoes en die andere is van de cd reissue. (Of US en Japan, zie Discogs.)

Europe (Europe album) - Wikipedia - en.wikipedia.org
Europe (2) - Europe at Discogs

Maar mijn lp hoes is ook met dat gebouw...dus niet alleen de cd...zoals in die link staat

Enkel de versies uitgebracht door Hot Records hebben de bandfoto als hoes. Vanaf het moment dat Europe door Epic gecontracteerd werd, verscheen het debuut met de hoes met paleis en de beelden die metalposes aannemen ernaast.

Dan heb je waarschijnlijk deze reissue: Europe (2) - Europe (Vinyl, LP, Album) at Discogs
De uitleg op wiki klopt inderdaad niet helemaal.

Eigenlijk zien beide hoezen er niet best uit.

Als je dan toch de wiki opent dan is het alleraardigst om daar referentie 1 (metal forces magazine uit 1983) ook te gaan bekijken. Vanaf p 20 de lp reviews met oa Metallica (10!) Y&T, Mercyful fate, Joan Jett e.v.a.
De stencils zijn niet in kleur off course maar daar moest je het maar mee doen. Best geinig hoe dit genre en de media aandacht van de grond af wordt opgebouwd.
Europe scoort een mooie 8.

Aah. Dat is een logische verklaring. Ooit had ik de band foto hoes. Die vind ik toch wat mooier dan de Epic hoes. Maar het gaar uiteindelijk om de inhoud.

Vind t wel mooi dat ze nooit van het lettertype waarmee Europe wordt geschreven hebben afgeweken tot op heden.



Yep, dat is hem.

Bijna goed. Toen Secret society uit kwam wilden ze het oude logo eigenlijk dumpen. Alleen de 'E' lieten ze nog terug komen in de 'O' van Europe. Ze wilden kijken of het zou werken of, ze na de muzikale stijl te hebben gewijzigd, nog verder konden gaan. Blijkbaar niet want op het navolgende Last look at Eden was het oude logo, zij het wat moderner, weer in volle glorie terug. En wordt het tot op de dag van vandaag gebruikt. Gelukkig.

Ik vind die met die beelden anders best gaaf.

Een niet geweldig geproduceerd plaatje, waarbij het songmateriaal ook nog wat onevenwichtig is. Echter het spelplezier (althans die indruk maakt dit album op mij) en de potentie is al wel aanwezig. Ondanks de magere productie bevalt het 'kale' geluid mij ook wel enigszins. Op de latere albums zou het geluid voller worden en zou er minder ruimte voor subtiele details overblijven. Joey is ook nog een beetje zoekende met zijn stem wat trouwens geen afbreuk doet aan het geheel.
Echt goed wordt dit plaatje trouwens nergens, hoewel In the Future to Come een uitstekende opener is. Children of This Time is nog vermeldenswaardig. Het overige materiaal is mager en steekt wat bleekjes af bij opvolger Wings of Tomorrow dat op alle fronten een band liet horen die meerdere vlakken was gegroeid. De nummers op het debuut bestaat uit leuke ideeën, laat bij vlagen een talentvol groepje horen maar laat de concurrentie (destijds) nog niet versteld staan van het muzikale kunnen.

Je vergeet Seven doors hotel

Dat is geen slecht nummer maar na de zoveelste Oh Oh van Joey geloof ik het wel. Een lekker tempo maar een dikke 5 minuten is mij wat teveel van het goede.

Wat een heerlijke plaat is dit toch. Echt jonge honden, een zanger die nog lang niet de zanger was die hij een paar jaar later zou zijn, een gitarist die (op gepaste afstand) zijn helden Schenker en Moore zou eren middels vele door hun beïnvloedde solo's. Zit al veel belofte in de nummers, ook nog Metal hier en daar.
Slecht twee nummers die me niet zo kunnen bekoren, een te hoog gegrepen poging om een episch nummer te maken middels "King Will Return". Het nummer is hangt aaneen van heel veel goede wil, maar daar houdt het dan ook wel bij op. En ook "Seven Doors Hotel" in deze uitvoering is het nummer gewoon het net niet. Ik ben niet gek op remakes, maar de remake hiervan een paar jaar later is zoveel beter uitgevoerd. De solo alleen al.
En toch is deze plaat vanaf het eerste moment dat ik 'm hoorde tot nu, in mijn top 3 van Europe favorieten. Zoals meerdere nummers (uiteraard dan) tot mijn Europe favorieten behoren: In The Future To Come, Children Of This Time (wauw), Words Of Wisdom en de laatste twee zonder meer. "Paradize Bay" oh yeah en "Memories", dat nummer rolt zo heerlijk.
Uiteraard staat er ook nog, net als bij de opvolger, een subliem instrumentaaltje op middels "Boyazont"... om nog maar eens aan te stippen, dat Norum meer dan een gemiddeld gitaristje was...

Hele aardige debuutplaat van Europe.
Waaraan je nu al hoort dat de zanger en de gitarist steeds beter gaan worden.
En nog niet zo'n typische jaren 80 overproductie. Klinkt allemaal lekker zo nog zonder die echodrums.
Heel lang niet gedraaid, maar favorieten zijn alvast weer de opener, Seven Doors Hotel en Children Of This Time.
Ik heb hem op CD notabene.

Dit is typisch zo'n album die veel beter zou klinken als hij opnieuw geproduceerd zou worden. Want ze kregen maar beperkte tijd in de studio om dit album op te nemen en te produceren. Hij klinkt vooral te zacht, want als je het volume opendraait, gaat het album er niet beter door klinken. Vandaar ook mijn lage waardering. Want het album zelf vind ik erg goed, maar die productie hè. Bij de eerste albums/EP's van Metallica heb je hetzelfde 'euvel': geweldige songs, maar matige ('garage') productie.

Op Europe - The Collection (2009) - staan de songs van dit debuut er allemaal wat opgepoetst op.

En op e 2cd verzamelaar Rock the night ook. Hetzelfde geldt daarop voor de nummers van het eveneens niet geweldig (mijn mening) geproduceerde Out of this world album. Die komen daarop ook veel beter uit de verf.

In the future to come en Seven doors hotel zijn lekkere rockers waarop de potentie van Europe al goed te horen was, maar verder is dit debuutalbum nog wat te vlak en te weinig krachtig, mede door de reeds aangestipte matige productie en zijn een aantal songs ook simpelweg nog niet goed genoeg. Maakten ze later goed. 3 sterren, naar boven afgerond.

Wat een fantastisch debut. Bijzonder dat juist de laatste nummers mijn favorieten zijn.

Dat heb ik dus ook, de laatste 2 nummers zijn mijn favorieten. Sfeer, opbouw, het rolt en doet, het klopt gewoon. Ook "Words Of Wisdom" zit er dicht tegenaan voor mij.

Met dank aan user vielip dit album op cd kunnen bemachtigen. Het is een prima debuut dat al vol staat met goede composities, maar enigszins te kampen heeft met een matige productie. Met name kant A (1-6) vind ik heel erg goed, net als de twee afsluiters. De overige nummers zijn wat minder imo.

Het album begint sterk met 'In the Future to Come' waar de stem van Joey Tempest (als enige nummer op de plaat) redelijk onherkenbaar is. Net als meerdere nummers in de beginjaren neigt het soms naar progrock. De coupletten van het tweede nummer 'Farewell' zijn wat matig, maar de bridge en het refrein zijn al classic Europe. Top solo ook.

Dan komt mijn favoriete nummer van Europe, 'Seven Doors Hotel'. Zoals waarschijnlijk velen ken ik het nummer als B-kantje van 'Rock The Night' en moest ik even wennen aan de iets kalere versie op dit album. Maar het is en blijft een fantastische (ook ietwat prog) compositie dus ook deze versie vind ik geweldig. Vooral de solo geeft me kippenvel.

Ook 'The King Will Return' is een sterk nummer. Ik vind met name de gitaarrif in het refrein heel fraai.
En over toffe gitaren gesproken: op het instrumentale 'Boyazont' laat John Norum horen wat hij in huis heeft. Heerlijke track!

'Children of This Time' is wel echt een tikkeltje minder, maar niet slecht. En het krakkemikkige intro van 'Words of Wisdom' is dramatisch, maar de zang van Tempest maakt het dan weer goed. Verder is het een redelijke song, die mij echter in de oren klinkt als een demo die nog niet helemaal af is.
Het stevig rockende 'Paradise Bay' knalt er lekker in en heeft wel een lekker refrein. Afsluiter 'Memories' is het meeste als metal klinkende nummer en heeft een heerlijke drive. Voor mij het hoogtepunt van kant B.

Al met al een prima debuutplaat, die wel een remaster zou kunnen gebruiken. Maar de band maakt snel stappen want de opvolger van een jaar later laat al een volwassenere band horen.

In 1982 had Hanneke Kappen in radioprogramma Stampij een special over Scandinavische metal. Naar aanleiding hiervan verwachtte ik dat Silver Mountain dé grote band uit Zweden zou worden. Het werd echter Europe, dat in de uitzending ontbrak.
Het debuut lijkt qua productie ontzettend op hetgeen bij andere groepen via deze en andere afleveringen van Stampij klonk: droog en direct, hartstikke eerlijk maar niet per se uit de speakers knallend zoals topproducers dat wel wisten te doen. Denk aan de Engelsen Martin Birch, Pete Hinton en Tom Allom. Verrassend is dat de groep het debuut zelf produceerde met hulp van technicus Erik Videgård en manager (!) Thomas Erdtman.

De groep is hier nog een kwartet, waarbij Joey Tempest naast zang ook enige toetsen speelt. Drummer is Tony Reno / Niemistö, die met bassist John Levén een solide basis neerzet. Qua stijl klinkt energieke hardrock die soms metal wordt, herkenbaar aan de momenten dat de dubbele basdrum gaat rollen. Melodieus met lekkere gitaarlicks en -solo’s van John Norum.
Toen ik Europe jaren later hoorde, moest ik wat vertederd lachen om de jongensachtigheid van hoes en muziek, maar inmiddels denk ik dat dit debuut meer waardering mijnerzijds verdient. In sporttermen: het is alsof je een jeugdploeg ziet spelen en denkt: die jongens hebben het talent om het ver te schoppen.

Het beste materiaal staat op kant 1, al is het uptempo Children of This Time dat kant 2 aftrapt nog wel aardig en hetzelfde geldt voor de gitaarsolo in Words of Wisdom.
Ook mijn favoriet is Seven Doors Hotel met opener The Future to Come en het Blackmoreaanse The King Will Return als goede nummers 2 en 3. In het instrumentale Boyazont, dat kant 1 afsluit, klinken ook invloeden van Michael Schenker en Thin Lizzy’s Scott Gorham en Brian Robertson. Het eerste deel van het nummer is vlot, waarna wordt overgeschakeld op een hogere versnelling.

Hierboven ging het gesprek over de hoes. Op website Wingsoftomorrow.com lees ik bij 'History 1978-1984' onder het kopje 'The first album' bij de vierde alinea dat een Japanse rockjournalist het album in een importzaak in Londen kocht en zo enthousiast was, dat hij het bracht bij zijn landgenoten van Victor Records. Vervolgens meldt de site: "The Japanese edition of the album was given a new cover and it's the cover that has been used for most (if not all) editions of the album that have been released ever since. (...) The album became a big succes in Japan, reaching the Top 10, mostly thanks to the popular single Seven Doors Hotel." Wie wil weten welke gebouwen zijn afgebeeld, verwijs ik naar diezelfde alinea.

Een beloftenteam met de wortels in de klassieke hardrock soms een scheutje New wave of British heavy metal toevoegend; qua stijl en productie herkenbaar uit de vroege jaren ’80 stammend.