Allan Holdsworth - Road Games (1983)

TOP (korte) LP - met medewerking van Jack Bruce (bassist the Cream). Echt beste vorm van rock-jazz.

Het verhaal achter dit album is dat Eddie van Halen flink heeft zitten lobbyen bij Warner om Holdsworth daar een plaat te laten opnemen. Warner wilde wel maar dan moest er wel een producer aan te pas komen. AH was daar niet zo happig op maar ging door de bocht. Van Halen producer Ted Templeman kwam vervolgens in beeld en er werd begonnen aan de opnames. AH kwam daar zwaar gefrusteerd uit (lag ook misschien wel een beetje aan hemzelf want hij is niet echt makkelijk in de omgang) en de boel lag op z'n gat. Uiteindelijk besloot Warner maar om datgene wat er lag op LP uit te brengen.

Eerlijk gezegd vind ik dit misschien wel een van de leukste Holdsworth albums omdat hij hier zijn composities zo mooi to-the-point houd.

Overigens, dit album is sinds een tijdje eindelijk op cd uit op het label van Holdsworth's ex-UK collega Eddie Jobson.

Dit album staat er dubbel op

Lees ik net op wikipedia dat Fredrik Thordendal van Meshuggah is beïvloed door deze man, gelijk erachteraan dus.

Dat Fredrik door hem beinvloed is hoor je ook gelijk
Allan Holdsworth live is ongeveer het ziekste wat ik ooit iemand op gitaar heb zien doen ...tering.

Als er één gitarist een herkenbaar en uniek geluid heeft is hij het.
Geniaal.

niets aan toe te voegen, behalve

als je dacht dat jeff beck al geniaal was, steve vai al alleskon, kom je bij holdsworth en valt je bek open van verbaing

Topalbum, Water On The Brain Pt. II is een van m'n favorieten.
Morgenavond ook een AH optreden, allemaal komen jullie!

Klein mini-plaatje dat moeilijk te krijgen is, maar legendarisch is.
Waanzinnig vette fusionrock songs met een keur aan topmusici en zangers...

Op een paar te noemen: Jack Bruce, Chad Wackerman, Jeff Berlin.

Klopt en ook voor Eddy van Halen is hij de meest technische maestro op gitaar

Ja, dit is ook een van zijn beste albums. Waarom? Hij duurt niet al te lang waadoor het gevaar van totale verzadiging van zijn speelstijl vermeden wordt, en het solo-niveau is ongehoord hoog. Prachtig om naar te luisteren. De zangnummers neem ik dan zeker voor lief, want ook daar wordt prachtig gesoleerd.
Overigens heb ik hem enkele jaren geleden live zien optreden in Paradox in Tilburg, een heel klein zaaltje. Een geweldige manier om hem live bezig te zien, en ook dan maakt hij waar wat je op zijn cd's hoort. Pure virtuositeit! Alleen jammer dat hij tijdens de pauze als een speer naar de kleedkamer ging (of hoe zo'n ruimte dan ook heet), want volgens mij is hij wel mensenschuw. Dus geen kans om een praatje met hem te maken. (Of het moet zijn dat hij daar sowieso geen behoefte meer aan heeft..)
Maar: een topgitarist!

Topalbum zojuist een halfje omhoog!

Allan Holdsworth is een virtuoze gitarist die bij de fusion gerekend wordt, een stijl die gesofisticeerde jazzharmonieën combineert met een rocksound. Het openingsnummer is indrukwekkend. Het titelnummer, met de zangstem van een zekere Paul Williams, doet wat aan Steely Dan denken. Tokyo Dream gaat, zoals de titel suggereert, meer de dromerige kant op. Dit is zeer intelligente en sfeervolle muziek met een warme en verfijnde klank.

kort maar super krachtige ep van AH. Dit is zijn beste werk naast Bruford en UK. 4.5!!