Bewitched - Pentagram Prayer (1997)

Zweedse mix tussen power metal en thrash metal met catchy melodieën en teksten over het occulte. In een sneltreinvaart worden de nummers erdoor gejaagd in een dikke veertig minuten, nog altijd de ideale albumlengte wat mij betreft. Ontdek hier en daar de meer dan vette knipoog naar de good old heavy metal from the old days. Meer dan eens denk ik aan het vette NWoBHM geluid. Nostalgiefactor is een helpende hand maar zonder dat is het even genietbaar. Het komt uit de jaren negentig maar heeft de charmes van de mij dierbare jaren tachtig, men vinde een goeie gitaarriff en men bouwe er een deftige song mee zolang het maar vooruit gaat. Enkel het laatste nummer is een buitenbeentje op dit album, het is meer “spoken word”.

Bewitched bestaat volgens mij nog steeds, maar medio jaren 90 was het een bijzonder geinig bandje waarachter Anders Nyström (Katatonia) en Vargher (Ancient Wisdom) en Wrathyr (Naglfar) schuilgingen.

Wat de Sir zegt is zo raak als een scherpschutterskogel in een nietsvermoedend vijandenhoofd: zwartgeblakerde metal is retro als fuck. In een tijd dat retro eigenlijk 'not done' was. In die zin dus toch weer bijzonder.

Na twee albums met mooi allitererende titels als Diabolical Desecration en Pentagram Prayer ebde het venijn een beetje weg uit de band. Oftewel: ik had het er wel weer mee gezien.

Pentagram Prayer kent net wat meer pakkende stukken dan Diabolical Desecration. Beastchild en Cremation Of The Cross zijn toch verdomme heerlijke klodders metal om je nekwervels op ambachtelijke wijze mee in puin te slaan? Venom, Frost, Sodom, Bathory. De oude varianten dan. U mag Bewitched ongeveer in die hoek zoeken. Gauw even kijken of ik vanuit het slaapkamerraam in het opblaaszwembadje in de tuin kan stagediven.