Beth Hart & Joe Bonamassa - Seesaw (2013)

De eerste samenwerking tussen Beth Hart & Joe Bonamassa op "Don't Explain" bleek direct raak te zijn. Het beviel zo goed dat een vervolg direct werd gepland en de studio werd al gereserveerd. Nu is er dus "Seesaw". Het concept is hetzelfde gebleven. "Seesaw" bevat net als de voorganger een verzameling mooie soul, roots en bluesnummers die Hart & Bonamassa geheel naar eigen hand weten te zetten. Het knappe van een dergelijk coveralbum is dat de gekozen liedjes niet zomaar willekeurige liedjes zijn. Het zijn ofwel eigenzinnige keuzes of wel nummers die een dermate grote status hebben, dat je jezelf er alleen maar aan kan vertillen. Wat kun je nu nog toevoegen aan een nummer als "Nutbush City Limits" van Tina Turner of "Can't Let Go", vooral bekend van Lucinda Williams? Nou, daar weten Hart & Bonamassa wel raad mee. "Nutbush City Limits" heeft nog nooit zo rauw geklonken. Alleen al die raunchy intro riff van Joe Bonamassa en dan de overweldigende raspende zang van Beth Hart. "Can't Let Go" wordt een tempo hoger gespeeld en het gitaarspel klinkt lekker donker en dreigend. Over het algemeen is "Seesaw" wat meer uptempo. dan voorganger "Don't Explain". Daarnaast is het geluid wat voller door meer gebruik te maken van blazers en toetsen. Mooie voorbeelden zijn opener "Them There Eyes" en "Miss Lady". Maar ook de rustpuntjes zijn van grote klasse. Juist op die momenten komen zowel de emotie en intensiteit van de stem van Beth Hart en het gitaarspel van Joe Bonamassa nog meer tot uiting. Luister maar eens naar die fantastische gitaarsolo aan het einde van "I Love You More Than You'll Ever Know". Ik kan niet anders zeggen dat deze samenwerking weer heeft geleid tot een prachtig album. Oh ja, nog een kleinigheidje: "Seesaw" is al de derde (!) release van Joe Bonamassa dit jaar ("We Want Groove" met Rock Candy Funk Party, "An Acoustic Evening with Joe Bonamassa" en deze "Seesaw"). Wat een productiviteit zonder ook maar enigszins aan kwaliteit in te boeten. Beth Hart en Joe Bonamassa is een combinatie dat tot ongekende synergie leidt. Ik ben er bij in Carré bij de DVD opnamen later dit jaar. Ik kan niet wachten!

Don't Explain heeft me toentertijd compleet weggeblazen, zou dat ze hier weer lukken?
Al snel blijkt dat de kwaliteit weer erg hoog is, dat de muziek weer heerlijk is om te luisteren, en dat je halverwege november nog een heerlijk sfeervol album kan beluisteren.
Maar het wegblazen wil hier niet echt meer lukken.

Misschien ligt het aan het feit dat ze eigenlijk hetzelfde doen als op de vorige en dat de verrassing er daardoor wel vanaf is.
Ach ik weet wel dat dit album weer fantastisch klinkt en dat dit met enige regelmaat wel weer beluisterd zal worden.
En als ze besluiten om het nog een derde maal te herhalen zal dat ook zeker niet erg zijn.

Het album zelf staat vol met verschillende nummers, de een lekker snel en hard terwijl de ander een wat donkerder en rustiger sfeertje neerzet, en natuurlijk van alles ertussenin.
De stem van Beth onder de begeleiding van Joe's gitaar is natuurlijk weer heerlijk om te horen, en laten we ook de rest van de band niet vergeten want die zetten een fantastische sfeer neer.
Het plezier waarmee dit gespeeld wordt is duidelijk te horen, en ongeacht de omstandigheden weet dit me dan ook altijd weer vrolijk te krijgen.

Ja Beth & Joe flikken het weer.
Een dijk van een album wat veel mensen plezier zal brengen en waar het plezier en de kwaliteit aan af te horen zijn.
Een welverdiende 4.5*