Pure Prairie League - Bustin' Out (1972)

Toen nauwelijks opgemerkt, nu een country-rock klassieker.

Cult-klassieker lijkt mij een betere omschrijving. Ook nu wordt deze band blijkbaar nog steeds nauwelijks opgemerkt.

Na het debuutalbum was het plan om opnieuw in Toronto op te nemen. Daar hing mee samen dat Craig Fuller gezocht werd wegens dienstplichtontduiking, en zich daarom in Toronto veiliger voelde.

John David Call (steelguitar), Jim Caughlan (drums) en Jim Lanham (basgitaar, achtergondzang) gingen niet akkoord en hielden het voor gezien.

Dit verklaart dan ook waarom dit album zo anders klinkt als het debuutalbum. Een flinke lijst aan sessiemuzikanten (o.a. Mick Ronson van David Bowie) werd erbij gehaald om de lege plekken op te vullen. De helft van de band is veranderd, dus het is niet vreemd dat de sound dan ook veranderd.

De schitterende harmoniezang van het debuutalbum is afwezig, waardoor de muziek soms wat kaler klinkt. Als er harmoniezang is dan is deze van mindere kwaliteit. De sound is ook wat verder verwijderd van de country.

Nog wel gewoon een goede plaat natuurlijk. Vooral 'Amie' springt eruit.

Wellicht alleen iets voor de echte countryliefhebber. Ik heb het geprobeerd, maar ik vind het echt niets. Die hoes ook....
Staat wel genoteerd in de OOR jaarlijst 1973 (op 44).
2,5*

zeker een country rock of cult klassieker of hoe je het maar noemen wil. vroeger grijs gedraaid en ik vind em na 50 jaar nog steeds zeer genietbaar. de opener van dit album Jazzman (Honey I'm a Jazzman) knalt uit de speakers. echte klassieke country is dit niet. de 1e 2 albums van de band zijn de moeite van het beluisteren waard. Jazzman, Early Morning Riser en Amie vind ik de beste tracks maar de rest doet er niet veel voor onder. na het vertrek van Craig Fuller de drijvende kracht achter deze band ging het bergafwaarts met deze band. een beetje vergelijkbaar met het verhaal van The Ozark Mountain Daredevils.