Helloween - Keeper of the Seven Keys - the Legacy (2005)

Na de positieve meevaller van Rabbits Don't Come Easy, is Keepers Of The Seven Keys Part III ineens een enorme tegenvaller die slechts van de afgrond behoed wordt door de aanwezigheid van King For A 1000 Years en Occassion Avenue: twee weergaloze epics die samen een hele goeie EP hadden kunnen zijn. Maar nee, we moeten verder luisteren naar een enorme overhand van verschrikkelijke refreinen en matige teksten. Mrs. God kan ik het nog wel vergeven, aangezien de bassolo gevolgd door schaap me altijd laten glimlachen en ook Shade In The Shadows me best bevalt, maar de refreinen van songs als The Invisible Man en Silent Rain doen niets anders dan me ergeren.

Light The Universe had helemaal geen gastzangeres nodig en een Get It Up of Come Alive doet niets anders dan me ergeren. Goed, het sologedeelte in Born On Judgement Day is best tof, maar wederom gooit het refrein roet in het eten. Afsluiter My Life For One More Day is dan eigenlijk nog het enige nummer dat een beetje die Keepers-vibe heeft en bevalt zodoende ook best wel, maar het is een beetje laat om het album te redden. Was zonder de epics een absolute onvoldoende geweest.

Voorlopige tussenstand:
1. Better Than Raw
2. Walls Of Jericho
3. Rabbits Don't Come Easy
4. Keeper Of The Seven Keys Part I
5. The Dark Ride
6. Master Of The Rings
7. Time Of The Oath
8. Chameleon
9. Keeper Of The Seven Keys Part II
10. Keeper Of The Seven Keys Part III
11. Pink Bubbles Go Ape

Een zware bevalling weer. Het derde Keeper album heeft me nooit echt kunnen bekoren. Jarenlang lag het stof te vangen in de kast en als het er al uit kwam, dan altijd snel er weer in. Het barst van de middelmatige songs. Nummers waarin de heren het wel proberen, maar het komt er gewoon niet uit. Als Helloween niet dat middelmatige niveau haalt, dan krijg je troep in de vorm van Mrs. God, Silent Rain of Occasion Avenue. Waar ik trouwens bij veel klassieke conceptalbums het verhaal nog wel check, heb ik hier er geen enkele moeite in gestoken. De tweede helft is misschien nog wel brakker dan de eerste. Het duet met Candice Night stelt werkelijk niets voor en dan is het verder echt een kwestie van het album uitzitten. Weer een bewijs dat albums van 77 echt veel te lang zijn.

Tussenstand:
1. The Dark Ride 5*
2. Keeper Of The Seven Keys Pt. 1 4,5*
3. Better Than Raw 4,5*
4. Walls Of Jericho 4*
5. Rabbit Don't Come Easy 4*
6. Time Of The Oath 3,5*
7. Keeper Of The Seven Keys Pt. 2 2,5*
8. Master Of The Rings 2,5*
9. Pink Bubbles Go Ape 2,5*
10. Keeper Of The Seven Keys Pt 3 2*
11. Chameleon 2*

De grootste fout die de heren van Helloween op dit album konden maken, was refereren aan de klassieke 'Keeper'-albums met de titel. Dat schept verwachtingen die in het geheel niet waargemaakt worden. De referentie in de gitaarriff van het openingsnummer aan de klassieker 'Halloween' ten spijt....

Toch staan er best aardige nummers op dit album. De twee epics doen het prima en zijn de beste nummers van de plaat. De rest van de nummers zijn regelmatige te cheesy voor woorden, maar net op het moment dat ik een nummer wil affakkelen, komt er opeens een sterk refrein of solo voorbij. Grootste euvel is dat producer Bauerfeind de heren niet af en toe tot de orde heeft geroepen. Teveel modulaties en herhalingen in sommige nummers. En Silent Rain, Come Alive en Pleasure Drone hadden gewoon achterwege gelaten moeten worden.

Ik twijfel tussen 3 en 3,5 sterren. Vooralsnog geef ik het album het voordeel van de twijfel....