Mike Oldfield - Platinum (1979)

PLATINUM 1979

Het is 1977 en de Sex Pistols beheersen het muzieknieuws.
Na Mike Oldfield heeft Virgin een nieuwe goudmijn aangeboord.
In 1978 promoot Richard Branson liever de pistols dan Incantations.

Oldfield is boos en trekt naar Amerika om zijn volgende plaat op te nemen.
Eerst verschijnt de single Guitly waarop hij een themaatje uit Incantations
op een discobeat zet. Een statement? Kiest Oldfield voor disco ipv punk?

Die soft discotoets wordt ook het handelsmerk van Platinum.
De titeltrack valt op de plaat uiteen in vier opeenvolgende delen.

Airborne neemt de luisteraar mee de lucht in (Oldfield neemt vlieglessen
en volgt een assertiviteitstraining in die dagen). Mike's gitaren janken onophoudelijk
vijf minuten lang op een zachtaardig discobedje van keyboards en vibrafonen.

Platinum zoekt het hoog tussen de wolken. De discobeat op de voorgrond
en de gitaren trekken ijle condensatiestrepen doorheen de blauwe lucht.
De melodie is onderhoudend en Oldfield kreunt zelf een eindje mee.

Op Charleston trekt hij de dansschoenen aan en laat hij blazers aanrukken.
Heerlijk dansje en opnieuw murmelt Oldfield zelf tussen de noten en de tanden mee.
Mooi is de piano die een gitaarsolo speelt. Oldfield valt lekker in op Spaanse gitaar.

Je krijgt voortdurend de indruk dat Oldfield een discopastiche van zijn eigen sound brengt.
Voortdurend tongue in cheek en zelfrelativerend ... zo ook in de vrouwelijke backing vocalen.
Maar het mooiste stuk is de finale, een bewerking van North Star van Philip Glass.
De engineer van Glass, Kurt Muncacski doet trouwens mee op Platinum.

North Star is zonder concurrentie de sterkste troef op Platinum.
Hier moet de humor naar de achtergrond en gaat de muziek zelf weer spreken.
En merkwaardig genoeg staat de discobeat helemaal ten dienste van het nummer.
Mike speelt de melodie loepzuiver op gitaar en raakt zelfs een noot die zo hoog klinkt
dat hij menige stereoinstallatie in de problemen brengt ... inclusief die van vader zaliger.

Kant 2 van Platinum is bijzonder zwak.
Vooral omdat er helemaal geen samenhang is tussen de vier nummers.

De mystieke instrumental Woodhenge is het interessantste nummer.
Uit de nevelen van een Keltisch verleden opgetrokken. Een moeras van vibrafoon
en houtblok. Een thema dat Incantations (Part 2) nog wat doet nagalmen.

Into Wonderland is een pretentieloze popsong.
Op sommige hoezen staat Sally vermeld, een hilarische ode aan Oldfields
eerste vrouw. Maar Richard Branson vond dat nummer te aapachtig voor woorden.

YouTube - Mike Oldfield - Sally (Original)

Into Wonderland bedient zich van dezelfde basistrack, maar er ontstaat een heel
ander nummer. Een bewust ? van romantische clichees voorzien, slaapverwekkend lied.
Zangeres is Wendy Roberts met wie Oldfield in 1979 ook een flexidisc cover van Free's
rockhit uit 1971 All Right Now uitbracht. Nog een cover dus die het album niet haalde.

YouTube - Mike Oldfield - All Right Now (Rare Promo Single)

Punkadiddle is grappig. Oldfield steekt de draak met het simplisme van de punkmuziek.
Het nummer start echter met de muzikale outro van het gewraakte nummers Sally en gaat
dan over een zeer monotome folkdans. Prettig fluitje en pseudo live gejuich.
De crowd goes bananas bij zoveel simplisme ... lachen of wenen.

Wenen is voor mijn part het antwoord op I Got Rhythm.
Een lied van George Gershwin waarmee Oldfield zijn plaat afsluit.
De cover weet echter nergens te overtuigen, en het toevoegen van die Tubular Bells
aan het einde is zo fout. En fout die hij trouwens heel zijn carriere zal blijven maken.

Na de flop van Platinum bracht Oldfield nog Blue Peter op single uit.
Het traditioneel themaatje dat de BBC gebruikte voor het gelijknamige kinderprogramma.
Guitly en Blue Peter redden Oldfields jaar. Van Platinum zelf verscheen geen single.

YouTube - Blue Peter (Making of)

Platinum is misschien nog het interessantst in zijn live versie
die in 1985 verscheen op kant 4 van de dubbele verzamelaar The Complete.

Een sterk, fris klinkend album van Mike Oldfield, met name omdat hij het 'aandurft' om de A-kant van de LP met een soort pakkende gitaargeorienteerde suite te komen en vooral omdat hij de B-kant vult met korte, bijna singelachtige nummers. In die zin is dat destijds niet helemaal in dank afgenomen. Want ja, Mike Oldfield kennen we van langere nummers, dus dan moet dat hij blijven doen. Stel je voor dat hij afwijkt van hetgeen de mensen verwachten. Ik heb daar niet zo veel mee. Ikzelf stel het op prijs dat een artiest wat anders doet dan dat we gewend zijn.

Muzikaal is het gewoon sterk. De Platinum Part One - Part Four sectie is sterke, stuwende symfonische, melodische gitaarrock. Mike pakt mooie gitaarloopjes, laat het wederom niet bij één gitaar en houdt goed de variatie binnen het thema erin. Airborn begint nog met een redelijk nadrukkelijke keyboard loopje, vlot komt de slaggitaar erin, waarna de tweede gitaar qua slag en geluid het samend met de derde gitaar goed overneemt. Het herhalende effect in de gitaarloopjes werkt voor mij heerlijk, telkens lijkt er naar een soort eindpuntje te worden toegewerkt, die onmiddelijk wordt overgenomen door een licht veranderd ritme. Ondertussen blijft de keyboard het ritme doorsturwen.

De B-kant, ik heb er geen problemen mee. Woodhenge is mysterieus, Into Wonderland wordt redelijk gezongen, de zangeres zit wel tegen het licht zeurderige aan. Punkadidle mag met een knipoog worden beluisterd. I got Rhtyhm is gewoon een mooie, geslaagde cover. Dat menig Oldfield fan het niet helemaal kan hebben dat er een jaren twintig jazz nummer wordt gecoverd, dat is dan zo. De zangeres zingt het nummer met de nodige emotie, Oldfield houdt het nummer rustig en ingetogen. Ik mag graag naar dit nummer luisteren.

Platinum is een gevarieerde symforockplaat, waarmee hij laat zien lange nummers prima te kunnen combineren met korte nummers.

De eerste vier nummers van dit album zijn meteen het beste wat Oldfield hierop laat horen.

De overige vier nummers zijn wat minder, waarbij ik met de afsluiter "I Got Rhythm" helemaal niets heb.