Shade Empire - Omega Arcane (2013)

Wanneer de orkestrale bombast van opener Ruins zich aandient waan je je in een aflevering van Game Of Thrones, maar al snel gaat de voet op het pedaal en wordt er een blik volledig dichtgesmeerde melodieuze death metal over je uitgestort. De combinatie van bombast en metal doet meer dan eens denken aan genregenoot Dimmu Borgir, maar alles zit zo vakkundig en meeslepend in elkaar dat dit niet echt storend is. Met zijn vijf kwartier is het album wel een hele zit en sporadisch iets teveel van het goede.

Dit heeft weinig te maken met melodieuze death, maar zit volledig in het straatje van de symfonische black metal met een lichte death invloed. Wie een superschijf zoekt in het verlengde van septicflesh, Carach Angren, Old Man's Child en Dimmu Borgir, zit met "Omega Arcane" aan het juiste adres.

Agressie, melodie, bombast, meeslepende soundscapes en intelligente songwriting: dit album loopt er van over en groeit met elke luisterbeurt. "Omega Acane" is één van de absolute hoogtepunten van dit jaar en verbaast je steeds weer met zijn stevige productie en gevarieerde tempowisselingen.

Hoogtepunten: Ruins, Slumbering Giant, Disembodiment.

Heerlijke plaat, beetje in het straatje van Septicflesh inderdaad.