Eno / Cale - Wrong Way Up (1990)

Als kind heb ik deze cd vaak geluisterd, omdat mijn vader hem had, en omdat ik het geluid van Wrong Way Up wel spannend vond, denk ik.
Inmiddels zijn we een tien-/vijftiental jaren verder, en draai ik deze cd nog heel af en toe.
Ik vind vooral de eerste nummers, tot ongeveer Spinning Away, het meest de moeite waard. De daaropvolgende nummers zijn niet even spannend, en met name Crime in the Desert en The River zijn voor mij een hele zit, en ik ben dan ook blij dat de cd daarna afgelopen is.
Het geluid van deze plaat wordt, althans naar mijn oren, erg bepaald door synthesizers en computerachtige drums. Als voornamelijk metalluisteraar zorgt dat er voor mij voor dat er een hele andere sfeer ontstaat dan die ik gewend ben, en dat is ook een van de redenen waarom ik Wrong Way Up nog steeds goed kan waarderen. Dat ik de eerste nummers van de cd het best vind, heeft hier volgens mij ook mee te maken: in het begin word ik elke keer weer verrast door het geluid, maar na een paar nummers begin ik alweer te wennen, en begint het me ook weer te vervelen. En daarbij mis ik in de laatste nummers ook de opbouw van spanning.

Ik geef dit album 3.5*, niet alleen omdat er een aantal goede nummers opstaat (In the Backroom, Cordoba, Spinning Away), maar omdat ik goede herinneringen heb aan deze plaat.