In Flames - Whoracle (1997)

Dit is niet echt de gewoonlijke stijl van In Flames, desalniettemin vind ik het een verschrikkelijk goed album.
Er wordt meer nadruk gelegd in melodie, maar ze laten hun ook van hun agressieve kant zien in The Hive en Jotun.

4.5*

Echt een heel mooi album

Ik verlaag toch even naar een 4,5
niet elke track herbergt datzelfde gevoel als bij de eerste luisterbeurt, nog steeds staan er geweldige parels op.

Oei, die melodieuse gitaarlijnen beloven niet veel goeds, en die zang ook niet. Naja, eerst even afluisteren, maar ik vrees dat de score niet al te hoog uit zal vallen.

Een 2*.

Dan is In Flames toch duidelijk niet de band voor jou!?

Ik vind het onzinnig zo laag te stemmen als het jouw stijl niet is. Het is toch een best aardig In Flames album, niet geweldig maar zeker geen 2*.

En daar begint de eindeloze discussie weer...

Eén van de vetste albums van In Flames i.m.o. Een goed, "dik" gitaargeluid, coole choruses en instrumentaal dik in orde. Vooral de instrumental "Dialogue with the Stars" vind ik een uitschieter. Daarnaast staan er nog zat andere goede nummers op. Ook "Gyroscope" is een cool nummer. Een ietwat rustiger, meer mid-tempo nummer dan menig anderen op het album, maar daarom niet minder goed. "Morphing Into Primal" is een cool agressief nummer, waarin vooral de drums het voortouw nemen. Met de opener "Jotun" begint het album vrij heavy, maar het blijft wel melodieus. Gedurende het hele album trouwens. Naar mijn mening onderscheidt de band zich daarom met dit album naar mijn mening van veel bands. Het enige minpuntje dat ik gevonden heb aan dit album is dat af en toe de solo's wat "gemuffled" klinken, maar dat kan ook aan de kwaliteit van mijn mp3's liggen.

4,5*

nee, ik heb de cd gekocht en ook daarop wa het geluid zo dof. Op zich niets mis met de nummers, maar door dat nogal dof geluid komt het in mijn ogen niet echt interesant uit de verf.

Ik ga met je mee, pure rotzooi vind ik het.

Naar mijn mening het beste In Flames album.
Hard en meloldieus! Vooral 'Jester Script Transfigured' is een pareltje!

Deze kennismaking met het wat oudere werk van de band valt me niet tegen. De productie is wat rauwer, maar de songs zijn dik in orde. Hier werkt de combinatie van death metal en meer melodieus werk al naar behoren. De cover van Depeche Mode's Everything Counts is helaas aan de matige kant.

The Jester Race overtreffen was onbegonnen werk.
Maar Whoracle is een waardige opvolger met als enige smet de waardeloze cover van Depeche Mode. Vreselijk gewoon!

Zucht, toen In Flames nog lekkere platen maken.

Inderdaad. Ik vond Clayman nog best goed, Reroute To Remain was eerst behoorlijk schrikken, nadien leerde ik die plaat toch waarderen. Wat erna kwam: triest.

Clayman vond ik zelfs een van de beste. Reroute al minder en Soundtrack niet goed. De rest is bagger en laat ik links liggen. Zonde van een band die ik heb leren kennen bij The Jester Race en dan zo diep valt.

In Flames is in mijn ogen nooit diep gevallen... De muziek die ze nu maken is gewoon wat veranderd, heb nog nooit een zwak album van ze gehoord! Ik vind The Jester Race goed en ook A Sense Of Purpose!

Wat bedoel je daarmee? Wat is dan de gewoonlijke stijl van In Flames?

Voor iemand die Slayer en Death in zijn Top 10 heeft staan, vind ik dit toch wel een
weinig doordachte opmerking.

Whoracle is een consolidatie van de uitstekende voorgangers The Jester Race en Lunar Strain. Ietsje professioneler en beter uitgewerkt. De verrassing was er dus een klein beetje af. Niettemin is deze derde van In Flames creme de la creme van de zogenaamde Gothenborgscene.

Ik ben hierna de band wel uit het oog verloren.

Jammer want Colony en vooral Clayman bieden nog heel wat lekkers.

Oh dat is geen onwil geweest, maar ik kan vanwege gebrek aan tijd en geld niet alles volgen. Misschien komt dat nog wel weer.

Dat gevoel ken ik. Er valt ook nog zoveel te ontdekken...

Dit album voor het eerst aan het beluisteren. Ligt het aan mij, of klinkt Dialogue with the Stars heel erg Thin Lizzy?

Dit was het eerste death metal album dat ik ooit kocht en heeft daarom enige sentimentele waarde voor mij. Ik draai het nu voor de eerste keer in een paar jaar weer eens en ik vind het nog steeds een geweldige plaat! Voor mijn gevoel komt alles wat In Flames zo goed maakt hier bij elkaar. Melodie, agressie en een geweldige haast buitenaardse sfeer, mede veroorzaakt door de teksten die vaak over de sterren, het heelal, de goden en andere grote ongrijpbare zaken gaan. Het prachtige artwork complementeert het geheel. Een waar meesterwerk.

Dit album lijdt aan het euvel dat ook veel andere In Flamesalbums plaagt: teveel van hetzelfde. Weliswaar levert de band hier goed, melodisch-death metalmateriaal af, maar er zit te weinig verscheidenheid in het songmateriaal en in de vocalen om de gehele speelduur te kunnen blijven boeien. Op dit album gaat het bij Worlds within the Margin mis voor mij. Ik verlies mijn aandacht. De cover Everything Counts werkt niet echt goed, en Whoracle is een saaiig outro, dus die aandacht komt ook niet meer terug.
De beste nummers op dit album zijn wat mij betreft aan het begin van het album te vinden: Jotun, Food for the Gods en Dialogue with the Starts.

3.5*