Amorphis - Far from the Sun (2003)

Zeer fijne plaat van Amorphis die ik pas later ben gaan waarderen. Op dit album zijn ze het verste verwijderd van de metal die ze vroeger maakten en daardoor wordt dit album over het algemeen niet zo gewaardeerd door de Amorphis-liefhebber. Favorieten zijn: Evil Inside en Ethereal Solitude, prachtnummers. 4 *

Verhoogd naar 4,5*, ik vind het een geniale plaat.

Aardig album, mijn eerste kennismaking met de band. De songs zijn best fraai, maar het niveau is nergens echt hoog. Ook lijken de meeste songs, door het overheersende midtempo, nogal op elkaar. De zang kan ermee door maar heeft soms zijn beperkingen.

Ze zouden ook eens kunnen denken aan wat emotie in de nummers...

1.5*

Eigenlijk is een anderhalf nogal laag. Zeker nu ik vind dat Killing Goodness gewoon erg lekker is

Een voldoende kan ik er echter nog niet voor geven. Daarvoor klinkt het allemaal net iets te beperkt.

Ik vind deze steeds beter. Heel wat anders dan de meeste anderen Amorphisplaten, maar degelijkheid pur sang. Het duurt even voor ik het doorhad, maar er zit wel degelijk wat moois in.

Vond de vorige zanger beter, meer eigen stijl.

Ik verhoog mijn stem voor deze Amorphis naar vier sterren. Hij gaat meer de progressieve rock-kant op, en is eigenlijk geen metal te noemen. Maar qua songwriting zit Far From the Sun gewoon op een erg hoog niveau. Eigenlijk is het jammer dat de zang erg vlak blijft, en de composities vergeleken met andere Amorphis-albums enigszins kaal zijn. De grootste ergernis die ik heb bij het luisteren van dit album is dat er meer in zit dan er uit komt, terwijl het in de huidige staat al bovengemiddeld is.

Het enige album van Amorphis dat ik niet in mijn collectie heb en nog nooit heb gehoord. Gezien de ontwikkeling die de band in deze periode doormaakt geen groot gemis waarschijnlijk. Maar ja.... ik ben een completist dus ook deze moet in de verzameling.

Album schijnt lastig verkrijgbaar te zijn daarom brengt de band deze 2 december opnieuw uit (LP, CD, MC).

Niet het meest verheffende album van Amorphis maar slecht is het ook niet. Gewoon degelijk.

Het minst gewaardeerde album van deze band en eentje die ook niet heel erg makkelijk te vinden was. Slecht? Nee, natuurlijk niet. Ik vind in een bepaald opzicht de composities op dit album stiekem ook spannender en experimenteler dan op Am Universum het geval was, maar bij vlagen zit er toch iets tussen dat me minder trekt. Ethereal Solitude werkt voor mij niet. Dat nummer zou heel mooi kunnen zijn, maar de zang faalt gewoon om oprechte emoties op te wekken. Killing Goodness vind ik aan de andere kant van het spectrum: heerlijk opzwepende riffs, sterk toetsenwerk en de baspartijen zijn fantastisch. Langzaamaan begint wel duidelijk te worden dat Pasi Koskinen qua bereik aan zijn max zit en wat achter blijft op het materiaal. Het zorgt voor een iets lagere notering, maar nog steeds geen slechte.

Tussenstand:
1. My Kantele
2. Elegy
3. Tuonela
4. Tales From The Thousand Lakes
5. Am Universum
6. Privilege Of Evil
7. Far From The Sun
8. The Karelian Isthmus

Het is niet het slechtste album van deze band, maar wel degene die ik het minst kan waarderen. Dat heeft er misschien ook wel mee te maken dat deze plaat het verst van de metal af staat. Het mist wel echt uitdaging, zowel richting de fans als de band naar zichzelf. Het klinkt een beetje alsof het op de automatische piloot geschreven is. Op voorspelbare momenten klinkt het folky. Dan komen er weer Oosterse klanken en het geheel klinkt redelijk poppy. Het is vooral heel toegankelijk. Tegelijkertijd stoort dit album me niet


Tussenstand:
1. My Kantele
2. Elegy
3. Tuonela
4. Tales From The Thousand Lakes
5. Privilege Of Evil
6. Am Universum
7. The Karelian Isthmus
8. Far From The Sun

Zo ervaar ik dat dus ook. Na een paar intense herbeluistersessies ben ik hun gedurfde, modernere en rauwere koers juist gaan waarderen. Dit album markeert een hoogtepunt in hun vernieuwingsdrang, met een sound die soms doet denken aan gruizige alternative rock van bijv. Stone Temple Pilots, terwijl ze hun folk- en prog-wortels behouden.

Opvallend: na dit album krabbelde Amorphis deels terug om hun oude metalpubliek te herwinnen met zwaardere platen als Eclipse. Maar hier? Hier gaan ze all-in op vernieuwing.

Day of Your Beliefs
De opener komt meteen lekker binnen met een mix van prog en zanglijnen die zo uit een oud Scandinavisch folkliedje gehaald lijken. Pasi Koskinen’s cleane vocalen zijn krachtig en emotioneel, terwijl de keyboards een psychedelisch jaren ’70-tintje toevoegen. Dit is Amorphis die de grenzen van hun genre oprekt, met een toegankelijke maar intense vibe.

Planetary Misfortune
Hier komt de moderne, rauwe koers vol naar voren. De ritmesectie is strak, met een bijna popachtige catchiness in de refreinen. De droge sound zorgt er voor dat het toch zwaar en gruizig blijft. Een gewaagde kruising die werkt.

Evil Inside
De single is compact, met een riff die deels teruggrijpt naar hun metalverleden maar met een rauwe stonerrock edge. Pasi Koskinen’s zang wisselt tussen introspectief en explosief, dit voegt een donkere, bijna grunge-achtige sfeer toe. Amorphis klonk nog nooit zo toegankelijk, maar nog steeds met ballen.

Mourning Soil
Een ingetogen parel die de melancholie van Elegy oproept, maar met een modernere, rauwere productie. Pasi weet met zijn manier van zingen opnieuw een kosmische droefheid te creëren die uniek is. Naar het einde toe wordt het gitaarwerk steeds intenser.

Far From the Sun
De titeltrack is echt een meesterwerk: een vier minuten durende reis met relaxte jaren 70 vibe dankzij het orgel en hypnotiserende, vloeiende gitaarspel, en opnieuw Koskinen’s bezielde zang. Wat was die man toch goed bij Amorphis.

Ethereal Solitude
Deze tracks gaan naadloos over, donker en sfeervol, als een Finse winternacht. De prog-elementen zijn prominent, Pink Floyd is niet ver weg. Het is een emotionele uppercut die de balans vindt tussen introspectie en kracht. De Gilmouriaanse solo maakt het helemaal af.

Killing Goodness
Na een aantal sfeervolle tracks is het nu tijd voor een verrassend vuig, upbeat nummer met een aanstekelijk (stoner)riff. Een nummer die ondanks de moderne, rauwe sound toch die typische Amorphis-melancholie draagt. Ook dit blijft hangen.

God of Deception
Een nummer met een heerlijke drive en opnieuw Scott Weiland achtige zanglijnen. De rauwe energie icm de moderne droge productie houdt het fris.

Higher Ground
Een majestueus nummer die folk, prog en metal versmelt. De veelzijdigheid in dit nummer zorgt er voor dat er steeds weer nieuwe lagen worden onthult.

Smithereens
De afsluiter is echt een knaller, met halverwege een gitaarriff die ze rechtstreeks geleend lijken te hebben van Pink Floyd’s Echoes – die galmende, zwevende vibe is onmiskenbaar. De track combineert agressie en melodie, met Koskinen’s vocalen als emotioneel anker.

Op zich was dit al een waardig afscheid maar er is meer, namelijk een aantal bonustracks:

Shining Turns to Grey
Een korte, krachtige track. Geen hoogvlieger, maar gewoon een mooi extraatje.

Follow Me into the Fire
Een episch, filmisch nummer met uitwaaierende, rauwe gitaren en een groots arrangement. Het bouwt prachtig op en voelt als een logisch verlengstuk van het album.

Darkrooms
Een sfeervolle, donkere track dat slepende passages afwisselt met up tempo werk.

Dreams of the Damned
Dit is één van de meest spookachtige en melancholische nummers die de band ooit heeft geschreven, vooral het prachtige gitaarspel valt op. Had goed kunnen werken als afsluiter op het reguliere album.

Far From the Sun (Acoustic)
Deze akoestische versie is net als de band versie een juweel. Een must-hear.

Conclusie
Far From the Sun was de overtreffende trap qua vernieuwing, ze durfden een modernere, gruizige koers te varen die bij veel fans niet goed viel. Ik vond het destijds ook niet veel aan en hield meer van de oudere platen. Maar denk er nu dus heel anders over, ik vind het wel erg geslaagd. De nummers zijn gewoon erg goed en bij nadere beluistering kom ik tot de conclusie dat ze hun folk- en prog-wortels wel degelijk trouw zijn gebleven. De Kalevala-teksten houden de Finse mystiek intact. Grootste veranderingen zijn toch de grunge en Pink Floyd invloeden. Helaas zijn de blazertjes verdwenen. Net als de grunts. Maar die mis ik dus helemaal niet en op Am Universum waren ze er ook al niet/nauwelijks meer volgens mij. Hierna gingen ze weer de metalkant op met een nieuwe zanger. Daarom wordt Pasi wel eens gezien als de schuldige van de experimentele periode. Maar de man ging verder met Ajattara, nou niet bepaalde lichte kost.

De 5 bonustracks - vooral de akoestische “Far From the Sun” en “Dreams of the Damned” - zijn waardevolle toevoegingen. Maar misschien was het beter geweest ze als afzonderlijke EP te releasen.

Beoordeling: 5* voor het reguliere album.