Armin van Buuren - Intense (2013)

aanstekelijk...

Lekker

Het nummer Intense is erg lekker zeg! Leuk die stukjes viool erdoor Ik ben alleen bang dat de rest niet zoveel soeps is, de single This is What It Feels Like is wel erg poppy, maar hopelijk is de rest dat dus niet.. Ben benieuwd

Intense en This Is What It Feels Like zijn heerlijke en aanstekelijke nummers. Daarna vlakt het echter wat af en wordt het nauwelijks nog interessant ( slecht is het echter zeker niet ).

Wat een ontzettend lekker album is dit geworden! Nooit gedacht dat ik het überhaupt zou luisteren maar dit heeft me zeker weten te verrassen!

Ik heb onlangs de film "Verliefd op Ibiza" gekeken. Vermakelijk voor een keer, het enige wat echt de moeite waard was is de soundtrack, "Waiting for the Night". Goede tune/anthem van Armin van Buuren. Waar is de trance eind jaren 90 - begin jaren 00 gebleven, vraag ik me dan af. Toch is dit een voorbeeld van een goede anthem. De rest van het album ben ik daarom zeer benieuwd naar.

Armin van Buuren´s nieuwste studioalbum is ook zijn beste.
Met Intense heeft hij een geweldig anthem in elkaar gezet, de stukjes viool zijn fantastisch en de opbouw naar de climax maakt het tot een genot om naar te luisteren.
This Is What it Feels Like is het bekendste nummer; alhoewel ik dit nummer af en toe zat raak vanwege de vele malen dat ik het hoor blijft het een lekker nummer: goede beat, goede zang van Trevor Guthrie.
Waiting for the Night en Beautiful Life zijn aardig; de beats van Armin verdwijnen enigszins naar de achtergrond en worden vervangen door aardige zangstemmen, die goed bij de nummers passen.
Pulsar is dan weer een echte topper: Van Buuren instrumentaal op zijn best. Deed me een beetje aan ´We are here to make some noice´ denken. Sound of the Drums schittert dankzij de fenomenale zangstem van Laura Jansen; in Alone is het de heerlijke beat die de matige zang maskeert.

Turn this Love Around en Won´t Let You Go deden mij weinig tot niets. Mijn aandacht verslapte hier dan ook enigszins. In 10 Years From Now is vrij onnodig, het is enkel een stukje opbouw van Last Stop From Heaven, een aardige track, vrij rustig in vergelijking met de rest. Forever is Ours en Love Never Came duurden mij dan weer iets te lang; vrij matige nummers waarin de zang nooit echt weet te boeien.
Naar het einde toe wordt het beter: het instrumentale Who´s Afraid heeft even nodig om op gang te komen, maar bereikt aan het einde een heerlijke climax.
Het rockachtige Reprise is onverwacht en misschien ook wel ontoepasselijk, maar het luistert goed weg en stoorde mij niet. dik 4* voor het geheel. Vanwege de mindere tracks zit 4,5* er net niet in.