Daughn Gibson - Me Moan (2013)

The Sound of Law klinkt vertrouwd. Ik ben benieuwd.

All Hell krijgt al snel een opvolger in de vorm van Me Moan. En we krijgen waar we op hopen: donkere zang, dreigend sfeertje, beetje country vermengd met electronische ondergronden.
Het 'nieuwe' is er misschien een beetje vanaf maar het neemt niet weg dat het allemaal weer erg lekker klinkt.

Als een verleidelijke geestverschijning uit een gestoorde koortsdroom, zo klonk Daughn Gibson op All Hell (voor de lijstjesfetisjisten onder u, mijn nummer negen van vorig jaar). Die plaat kwam van een plek waar countrygecroon, duiveluitdrijvingsgepreek en zolderkamerelelektronica een logische eenheid vormen. En nu is er alweer het vervolg, Me Moan, en het zal ook wel door de hoes komen, maar het is alsof er op een polaroidfoto kleuren aan het ontstaan zijn. Zo heftig als in het voorprogramma van Kurt Vile, wordt het geen moment. Soms waagt hij zich aan softrock, maar zijn sensualiteit blijft er een uit een David Lynch-film. Dit album zit vol met valkuilen. Al met al, fijne plaat voor voor het slapen gaan, ook als u juist net wakker bent.

Ik kan er niet heel veel mee. Ik vind het wel grappig/leuk, experimentele country, maar een ander gevoel dan "grappig/leuk" krijg ik er ook niet bij... Bon, zo interessant is het in mijn ogen niet.

Gevoel verschilt per persoon kennelijk, want ik vind het meer dan grappig en leuk. Country met een beetje new wave, postpunk en elektronica. En dat gecombineerd met een bijzondere stem. Aparte plaat die bij mij wel groeit.

Lees mijn volledige recensie op: De krenten uit de pop: Daughn Gibson - Me Moan - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Geweldige plaat, op vinyl opgepikt bij Rough Trade met extra singeltje en CD, staat al weken op mijn phone en MP3 speler, tot nu toe samen met de laatste Cave het beste van 2013.
Komt de beste man nog touren?

Hij is net geweest in het voorprogramma van Kurt Vile. Of nou ja net, alweer een tijdje terug.

OK thanks, had ik toen gemist, dan maar wachten, hoe is ie live?

Gisteren kwam ik hem tegen op het web en toen dacht ik al, waar ken ik hem toch van... Maar inderdaad, het voorprogramma van Kurt Vile in Paradiso. Heerlijke bariton en interessante liedjes zover!

Ik ben zelf eigenlijk niet zo onder de indruk. De eerste twee nummers vind ik erg sterk, maar daarna verslapt mijn aandacht wel heel erg. All My Days Off valt weer op, maar niet omdat ik het bijzonder mooi vind. Wel een interessant geluid.

4.5
Prachtige melancholische plaat, ben ik enigzins bevooroordeeld omdat ik van soortgelijke zangers hou zoals Scott Walker, Cave, Stuart Staples. maar dit is niet alleen dat. Dit doet wat met me, gisteravond nog de gekleurde vinyl versie op gehad. Hank Williams meets 80's meets crooning meets Morricone meets Soul meets Jazz, de man is van vele markten thuis. Wat ik ook wel mooi vind dat het soms tegen het valse aan zit.
Alleen kissing on the blacktop had er wel af gekund.
29 november bij Le Guess Who festival in Utrecht, verheug ik me nu al op, een avondje met Califone, Daughh, Disappears en Black Angels!

Jij gaat vanavond een toffe avond tegenmoet!

Thx zag alleen dat nu Califone om 2130 is neergezet en Daughn Gibson om 21.40, jammer moet ik een keuze maken, ik denk dat ik voor Daughn Gibson ga. Misschien post ik nog wel een review

Was erg vermakelijk gisteravond bij Daughn bij het prachtige Le Guess Who festival, ruim een half uur waar de sfeer vd lp vrij goed terugkwam, had een goede drummer en gitarist bij m maar het draait vooral om Daughn. Live is hij goed in staat de nummers goed te brengen zonder dat het een copie wordt. Hoogtepunt was niet Daughn however maar de Disappears, weer een weergaloos concert, wat een band!@