Daughn Gibson - Me Moan (2013)

Als een verleidelijke geestverschijning uit een gestoorde koortsdroom, zo klonk Daughn Gibson op All Hell (voor de lijstjesfetisjisten onder u, mijn nummer negen van vorig jaar). Die plaat kwam van een plek waar countrygecroon, duiveluitdrijvingsgepreek en zolderkamerelelektronica een logische eenheid vormen. En nu is er alweer het vervolg, Me Moan, en het zal ook wel door de hoes komen, maar het is alsof er op een polaroidfoto kleuren aan het ontstaan zijn. Zo heftig als in het voorprogramma van Kurt Vile, wordt het geen moment. Soms waagt hij zich aan softrock, maar zijn sensualiteit blijft er een uit een David Lynch-film. Dit album zit vol met valkuilen. Al met al, fijne plaat voor voor het slapen gaan, ook als u juist net wakker bent.