Tom Petty & The Heartbreakers - The Last DJ (2002)

Ik vind 'm wat minder sterk dan voorganger Echo, maar niettemin een ruime voldoende.

Ik vind het titel nummer errug sterk! Pracht aanklacht tegen het 'radiobeleid'.

Van mij mag Dreamville er ook zijn, met z'n dromerige sfeer. Nostalgie ten top.

Geen super album, maar gewoon een album dat tof is om van tijd tot tijd eens op te leggen en gewoon aan niets meer te denken.

Muziek moet niet altijd ingewikkeld zijn

de eerste 4 nummers zijn fantastisch en ook tekstueel zéér goed , daarna, zakt het een beetje in en wordt er teveel op automatische piloot gespeeld en gecomponeerd , toch een sterk album van een goeie petty !

Lekkere plaat, wel één van zijn meest bittere en voor de eerste keer dat TP overkomt als een ANGRY OLD MAN. Nummer 1,2,4,5,6 zijn regelrechte bittere songs over de huidge maatschappij, terwijl A man who loves woman zijn bewuste poging was een typich George Harrison nummer te schrijven voor zijn vriend die ten tijde van deze opname erg ziek was. Dreamville is hoe ik Petty het liefst hoor, klein en emotioneel zonder vals sentiment. Terwijl nr 11 weer sterk aan Dylan doet denken. Lekkere rommelige plaat.

Als groot fan van Tom Petty op zijn sterkst is dit toch echt een mislukt project. Op het titelnummer na is het armoede troef. Bagger eigenlijk!

Dan geef je toch alleen al voor de titeltrack meer dan 0,5 lijkt me?

Ik vind dit verder ook niet één van Petty's beste, maar in ieder geval wat beter dan "Echo" (1999).

Wel eens naar Dreamville geluistert??

Sympathieke en vooral vertrouwd klinkende plaat van Tom Petty.

Zo'n beetje elk nummer wordt opgezocht alsof je op de radio naar een nieuw nummer zoekt, met nog ouderwets draaien aan de knoppen en scherp stellen, en daarna klinkt, uiteraard, een Pettiaanse song.

Hoewel de composities stuk voor stuk heel redelijk zijn, er ook wel weer goed wordt gemusiceerd, is het album niet zo stevig als ik graag zou willen. Er wordt ook weinig gesoleerd met de gitaar, juist iets dat ik altijd erg op prijs stel, bij Tom Petty.

Desalniettemin is het werk dat overblijft voor mij echt wel vier sterren waard. Tom Petty maakt, als vakman, eigenlijk nooit slechte cd's. Er zijn dan ook, alles overziende, geen extreme uitschieters in zijn werk te vinden, zeker niet naar beneden.

Uitschieters naar boven zijn natuurlijk wel Damn the torpedos en Full moon fever.

Met nummers als de titelsong, When a kid goes bad, Have love will travel en Can't stop the sun kan hij wat mij betreft nog geruime tijd op deze wijze voortborduren.

Gemiddelde elpee van Tom Petty.

Het titelnummer is natuurlijk een klapper van jewelste maar verder staan er niet echt memorabele nummers op.
Aan de andere is het gebodene natuurlijk ook nergens slecht want het blijft wel Tom Petty natuurlijk!

Een typisch, 3,5* album.

Nee ook ik vind deze plaat niet tot zijn sterkste cd's behoren. Hoewel hij bijna op iedere cd wel gerant staat voor een paar geweldige songs. Dan moet je dus concluderen dat deze man een enorm talent is. Elke keer als hij een cd uitbrengt wekt dat mijn interesse weer op. Plus dat hij natuurlijk een stem heeft die je altijd waar dan ook zult herkennen. Hij is gewoon een stabiele factor ijn mijn muziek leven. En de mindere songs zie ik dan ook door de vingers. Ik blijf dan ook trouw al zijn matriaal kopen geen probleem!

De opener is werkelijk schitterend, maar helaas blijft het daar een beetje bij. Ik sluit me grotendeels aan bij Iggy. Elke CD heeft wel een paar interessante nummers en vaak ook enkele mindere. Echte missers valt hier eigenlijk nog wel mee. Maar behalve de opener zijn het voornamelijk magere zesjes. Een tegenvaller met Echo in je geheugen.

Dit album lijkt thematisch enigszins op Lola Versus Powerman And The Moneygoround van The Kinks. Een heel aardig album. De eerste drie nummers zijn een droomstart. Dreamville is prachtig. Het is net alsof Petty alles wat hij mooi vond aan effecten in Beatlesnummers in Dreamville heeft geprobeerd te stoppen. Het nummer zou zo op Abbey Road kunnen staan. Het nummer Joe is in al zijn cynisme en kakafonie dan wel even schrikken en wat mij betreft de enige dissonant. Toch begrijp ik wel qua thema waarom het nummer is geplaatst. Meestal skip ik 'm. Uiteindelijk overwint bij Petty met Can't Stop The Sun toch de optimist in hem.

Toch wel duidelijk het minste album van Petty. Gezapige songs gespeeld door een uitgebluste band zo lijkt het.
Ik verlaag naar 3*

Er sterk album van Petty en z’n Heartbreakers. Voor mij staan er maar twee wat mindere nummers op (6 en 9). Vooral de eerste 5 nummers en de laatste 2 zijn geweldig. Tekstueel vind ik het album ook erg tof, mooi die bitterheid richting de ‘industrie’ op de eerste nummers. Muzikaal klinkt het vertrouwd, met af en toe een rauwer randje of juist juist extra georchestreerd in Money Becomes King of het Beatleske Dreamville. Het venijnige Joe had zo op The Wall van Pink Floyd kunnen staan. Heerlijk.