Clawfinger - Zeros & Heroes (2003)

Ongeïnspireerd gebeuk.

Gebeuk kan je dit wel noemen, gedeeltelijk ongeïnspireerd maar sommige songs zijn toch Clawfinger waard (de eerste twee albums worden waarschijnlijk nooit geëvenaard doch)

Ik vond deze band op de tweede cd al lichtjes een karikatuur op zichzelf worden. Het is lekkere stampmuziek dat ze maken, maar wel van het soort waarbij het bij een band 2 cd's lang leuk blijft.

Het moet gezegd worden, de verrassing is er nu wel vanaf. Toch slaagt Clawfinger er wel weer in een aantal zeer herkenbare nummers te maken in een eigen stijl. Het is misschien simpel, maar erg effectief. Ik kan hier prima naar luisteren, in tegenstelling tot bijvoorbeeld het laatste album van Lacuna Coil. Dat staat ook vol met korte puntige nummers, maar daar overheerst bij mij een nep-gevoel.

Op dit vijfde album begint het verval; de dalende lijn die zou aanhouden tot op heden wordt hier ingezet. Het album opent redelijk sterk, met in de eerste helft een aantal degelijke, zij het weinig opzienbarende songs. Halverwege gaat het echter mis. Vanaf Bitch (met een nogal flauwe tekst over een hond) komt het niet meer goed met het materiaal. Het is allemaal wat ongeïnspireerd en band en zanger missen de benodigde dosis pit en energie.

Lekker plaatje. Ik kende maar 1 nummer van deze jongens, nl. "Rosie" tot ik enkele weken geleden deze cd kocht voor 1.67€ (was 3st. voor 5€) en ontdekte dat dit zoals gezegd een lekker plaatje is. Ik dacht eerst dat dit een Nederlandse band was maar het blijken Zweden te zijn ! Een verrassing met een verrassing dus !