Jesse 'Ed' Davis - Ululu (1972)

Wat nu, een nog maagdelijk vel? Dit is anders toch een superbe opvolger van Davis' titelloze debuut. De plaat begint meteen ijzersterk, inclusief een even simpele als effectieve cover van Merle Haggard (White line fever) en het samen met Taj Mahal geschreven Farther on down the road (you will accompany me) (met mooi subtiel blazerswerk), en heeft ook daarna nog een paar fraaie covers in petto: Sue me, sue you blues (van George Harrisons Living in the material world – Davis speelde mee op het Concert For Bangla Desh), Strawberry wine (van Stage fright, het derde album van The Band, en stiekem vind ik dít een leukere want doelgerichtere versie) en Leon Russells Alcatraz. En omdat ook Davis' eigen composities (zoals de geweldige plaatopener, het bijna jubelende titelnummer en het gospelachtige Make a joyful noise) van degelijke kwaliteit zijn en de plaat net zo kleurrijk en gevarieerd is als z'n voorganger kan ik niet anders dan hier dezelfde waardering voor opbrengen (ook al is het album dan wel aan de èrg korte kant). Met dank aan Droombolus.
 

Er wordt kundig gemusiceerd maar Ululu mist het aanstekelijke entousiasme van z'n voorganger waardoor dit album niet echt van de grond wil komen en Davis' stem zelfs af en toe lichtjes gaat iriiteren. Kortom dit 2e album spreekt mij een stuk minder aan en da's de reden waarom ik hier nog niet gepost had Casper .

Volgens een Beatleloloog op een ander forum kwam Davis' versie van Sue Me, Sue You Blues eerder uit dan Harrison's eigen versie. Ik vind het in ieder geval het hoogtepunt van deze plaat.

Klopt, Harrison zelf bracht het pas een jaar later uit op Living in the material world (1973); volgens Wiki bood hij Davis dit nummer aan als dank voor diens deelname aan voornoemd liefdadigheidsconcert. Goede versie, maar ik prefereer die van Harrison (misschien ook wel omdat ik die al zo lang ken – altijd moeilijk te bepalen in zo'n situatie).