0
CorvisChristi (crew)
geplaatst: 10 november 2010, 16:51 uur
DIN - Purveyors of fine contemporary electronica: onder die banier zou Ian Boddy zijn eigen platenlabel oprichten om zijn werk en die van andere artiesten op hetzelfde gebied, uit te brengen. Aangezien Boddy het grote voorbeeld is voor dit label, was het wel zo gepast om zijn eigen solo-album Box of Secrets daarvan als eerste wapenfeit het levenslicht te laten zien.
Box of Secrets is over de gehele linie een nogal donker, somber en bij vlagen zelfs wat angstaanjagend klinkend album en is er zeker niet eentje, die je zomaar even op de achtergrond opzet. Het is een flinke kluif en laat zich pas na meerdere rondjes in de CD-speler gedraaid te hebben, langzaam maar zeker openbaren. Wat dat aangaat doet de titel van het album zichzelf wel eer aan en bevat dit boxje inderdaad een aantal geheimpjes.
Het duurde een tijd, voordat ik dit album kon waarderen. In het begin vond ik het nogal een minimaal en kil klinkend geheel, waarin voor mijn gevoel maar weinig gebeurde. Niets is echter minder waar, aangezien er wel degelijk een aantal sublieme nummers opstaan. Naarmate deze Box of Secrets vordert, wordt ie namelijk ook beter en vooral vanaf het akelig bevreemdend klinkende "There's Something in Your Attic" begint het echt wel goed te worden.
De muziek kenmerkt zich vooral door lange, relatief stille en ongrijpbare intro's die vaak minutenlang duren voordat er echt structuur en ritmiek bij komt kijken. Vooral de eerste 3 nummers kenmerken zich daarmee. Na het tussendoortje van track 4 die ik net al noemde, ontvouwt de plaat zich pas echt met het geniale "Walking the Slow Path", mijn favoriet van de plaat. Vooral het prachtige begin met de analoge synths klinkt voortreffelijk. De toegevoegde spookachtige geluiden en later de ritmische ondersteuning klinkt weliswaar redelijk toegankelijk, maar ook ietwat ijl en verheven. Alsof Ian met de muziek een bepaalde afstand creëert, en daarbij dus een typische, geheimzinnige sfeer schept.
"Nobody's Home" is dan vervolgens een sterk staaltje dark-ambient. Vanwege de dreigende, rommelende en snerpende geluiden moet ik zelfs een beetje aan de klanken van Raison d'Etre denken.
Met een dreigende, rommelende dreun wordt tot slot "Hive Culture" ingeluidt en het is pas bij dit nummer dat het tempo in één keer de hoogte inschiet.
Op een verrassende, dynamische manier sluit Ian Boddy zijn Box of Secrets af en valt er alleen maar te concluderen dat dit een zeer degelijk album is. Hoewel het niet m'n favoriet is, omdat ik de plaat op de één of andere manier wat moeilijk op gang vind komen, is dit toch weer een typisch bewijs van wat Ian muzikaal gezien allemaal in huis heeft. En dat is altijd maar weer een verrassing, aangezien Ian heeft bewezen zich overal een weg weet te vinden binnen de wondere wereld van de electronische muziek.
Toch een 4 voor dit muzikale geheim.
Box of Secrets is over de gehele linie een nogal donker, somber en bij vlagen zelfs wat angstaanjagend klinkend album en is er zeker niet eentje, die je zomaar even op de achtergrond opzet. Het is een flinke kluif en laat zich pas na meerdere rondjes in de CD-speler gedraaid te hebben, langzaam maar zeker openbaren. Wat dat aangaat doet de titel van het album zichzelf wel eer aan en bevat dit boxje inderdaad een aantal geheimpjes.
Het duurde een tijd, voordat ik dit album kon waarderen. In het begin vond ik het nogal een minimaal en kil klinkend geheel, waarin voor mijn gevoel maar weinig gebeurde. Niets is echter minder waar, aangezien er wel degelijk een aantal sublieme nummers opstaan. Naarmate deze Box of Secrets vordert, wordt ie namelijk ook beter en vooral vanaf het akelig bevreemdend klinkende "There's Something in Your Attic" begint het echt wel goed te worden.
De muziek kenmerkt zich vooral door lange, relatief stille en ongrijpbare intro's die vaak minutenlang duren voordat er echt structuur en ritmiek bij komt kijken. Vooral de eerste 3 nummers kenmerken zich daarmee. Na het tussendoortje van track 4 die ik net al noemde, ontvouwt de plaat zich pas echt met het geniale "Walking the Slow Path", mijn favoriet van de plaat. Vooral het prachtige begin met de analoge synths klinkt voortreffelijk. De toegevoegde spookachtige geluiden en later de ritmische ondersteuning klinkt weliswaar redelijk toegankelijk, maar ook ietwat ijl en verheven. Alsof Ian met de muziek een bepaalde afstand creëert, en daarbij dus een typische, geheimzinnige sfeer schept.
"Nobody's Home" is dan vervolgens een sterk staaltje dark-ambient. Vanwege de dreigende, rommelende en snerpende geluiden moet ik zelfs een beetje aan de klanken van Raison d'Etre denken.
Met een dreigende, rommelende dreun wordt tot slot "Hive Culture" ingeluidt en het is pas bij dit nummer dat het tempo in één keer de hoogte inschiet.
Op een verrassende, dynamische manier sluit Ian Boddy zijn Box of Secrets af en valt er alleen maar te concluderen dat dit een zeer degelijk album is. Hoewel het niet m'n favoriet is, omdat ik de plaat op de één of andere manier wat moeilijk op gang vind komen, is dit toch weer een typisch bewijs van wat Ian muzikaal gezien allemaal in huis heeft. En dat is altijd maar weer een verrassing, aangezien Ian heeft bewezen zich overal een weg weet te vinden binnen de wondere wereld van de electronische muziek.
Toch een 4 voor dit muzikale geheim.
* denotes required fields.
* denotes required fields.