Joe Cocker - One Night of Sin (1989)

Geweldige CD, soms wat erg veel overduidelijke piano maar wel mooi

"Letting Go"
zou voor sommige mensen verplichte luistervoer moeten zijn.

Sometimes doing what is right
means letting go!

Luister naar de muziek die je mooi vind en laat een ander genieten als jij er niets aan vind

Dit is een goed Cocker-album in zijn geheel. De songs zijn gelijkmatig van kwaliteit, zonder echte uitschieters.Of het moet Leonard Cohen's "I'm your man" zijn.

Een meer dan voortreffelijke Joe Cocker cd, gemiddeld lekker stevig en derhalve een goede hand van songkeuzes en uitvoerenden dit keer. Klein beetje veel blazers, wellicht.

Dat ik pas de derde ben die reageert bij deze cd verbaast mij een beetje: misschien een beetje door bovengenoemde kwalificaties deed het album het ook erg goed in de Nederlandse albumlijsten. En veel verkocht betekent meestal veel reacties. Maar nee dus.

Joe Cocker deed het overigens sowieso erg goed in de jaren '80 en '90, na zijn comeback met het album Sheffield Steel (1982).

Met dat album is ook de basis gelegd van zo'n beetje alle volgende Joe Cocker albums. De één wat beter dan de ander maar het principe verandert niet meer zoveel, tot en met z'n laatste uit 2010 (Hard Knocks) aan toe.

Als je er van houdt is het prima maar vind je dit niks, dan zal dezelfde kritiek ook op alle andere albums van toepassing zijn. De rockartiest met het oude blueshart zingt met zijn "schuurpapieren" en uiterst herkenbare vocalen gemiddeld sterke albums vol.

Waarbij hier vooral When the night comes en Bad Bad Sign blijven hangen. Ik heb overigens een andere hoes dan wat bovenaan staat nl. Joe Cocker hangend tegen een deurpost (links) en een vrouw van lichte zeden (in rood licht) op een bankje daar rechts van. Volgens mij is dit de originele hoes (het is de originele cd, niet geremasterd o.i.d.).

Maar aan de sterke inhoud doet het verder uiteraard weinig af.

Stapeltje Cockers gescoord in de kringloop . Je kan je er geen buil aan vallen en soms weet ome Joe je nog weleens te verbazen. Zo ook met dit album .Prima gedegen songs en uitgevoerd met een stem waar een hoop mensen van rillen. Ik kan het op zijn tijd wel waarderen .Cocker werd altijd ondersteund door prima muzikanten en maakte er nooit een hopeloos zooitje van. Daar hij natuurlijk zelf bijna nooit iets schreef was hij afhankelijk van wat werd aangereikt en dat is op dit album misschien wel beter dan op andere albums van hem. De opener uit de koker van Bryan Adams is hem op het lijf geschreven en dat niveau weet de plaat vast te houden. Ik parkeer deze op 4 sterren en ben van mening dat Joe postuum wat meer credits moet gaan krijgen dan hij bij leven heeft gehad. 27 stemmen en 4 reacties is wel erg mager voor deze plaat.

Doorsnee Cocker: sommige sterke nummers (1, 2, 4, 7) en voor de rest degelijke songs.

3 sterren

Joe Cocker begon ooit als gasfitter; in de avonduren trad hij op met bands. Misschien heb ik om die reden een zwak voor deze man, die het tot een wereldberoemd zanger bracht. Kom zelf uit familie van loodgieters en voel enige verwantschap met hem. Deze cd is prima, alleen met Fever heb ik moeite, vind dat lied niet bij Cocker’s stem passen.