Joe Cocker - One Night of Sin (1989)

Geweldige CD, soms wat erg veel overduidelijke piano maar wel mooi

"Letting Go"
zou voor sommige mensen verplichte luistervoer moeten zijn.

Sometimes doing what is right
means letting go!

Luister naar de muziek die je mooi vind en laat een ander genieten als jij er niets aan vind

Dit is een goed Cocker-album in zijn geheel. De songs zijn gelijkmatig van kwaliteit, zonder echte uitschieters.Of het moet Leonard Cohen's "I'm your man" zijn.

Een meer dan voortreffelijke Joe Cocker cd, gemiddeld lekker stevig en derhalve een goede hand van songkeuzes en uitvoerenden dit keer. Klein beetje veel blazers, wellicht.

Dat ik pas de derde ben die reageert bij deze cd verbaast mij een beetje: misschien een beetje door bovengenoemde kwalificaties deed het album het ook erg goed in de Nederlandse albumlijsten. En veel verkocht betekent meestal veel reacties. Maar nee dus.

Joe Cocker deed het overigens sowieso erg goed in de jaren '80 en '90, na zijn comeback met het album Sheffield Steel (1982).

Met dat album is ook de basis gelegd van zo'n beetje alle volgende Joe Cocker albums. De één wat beter dan de ander maar het principe verandert niet meer zoveel, tot en met z'n laatste uit 2010 (Hard Knocks) aan toe.

Als je er van houdt is het prima maar vind je dit niks, dan zal dezelfde kritiek ook op alle andere albums van toepassing zijn. De rockartiest met het oude blueshart zingt met zijn "schuurpapieren" en uiterst herkenbare vocalen gemiddeld sterke albums vol.

Waarbij hier vooral When the night comes en Bad Bad Sign blijven hangen. Ik heb overigens een andere hoes dan wat bovenaan staat nl. Joe Cocker hangend tegen een deurpost (links) en een vrouw van lichte zeden (in rood licht) op een bankje daar rechts van. Volgens mij is dit de originele hoes (het is de originele cd, niet geremasterd o.i.d.).

Maar aan de sterke inhoud doet het verder uiteraard weinig af.

Stapeltje Cockers gescoord in de kringloop . Je kan je er geen buil aan vallen en soms weet ome Joe je nog weleens te verbazen. Zo ook met dit album .Prima gedegen songs en uitgevoerd met een stem waar een hoop mensen van rillen. Ik kan het op zijn tijd wel waarderen .Cocker werd altijd ondersteund door prima muzikanten en maakte er nooit een hopeloos zooitje van. Daar hij natuurlijk zelf bijna nooit iets schreef was hij afhankelijk van wat werd aangereikt en dat is op dit album misschien wel beter dan op andere albums van hem. De opener uit de koker van Bryan Adams is hem op het lijf geschreven en dat niveau weet de plaat vast te houden. Ik parkeer deze op 4 sterren en ben van mening dat Joe postuum wat meer credits moet gaan krijgen dan hij bij leven heeft gehad. 27 stemmen en 4 reacties is wel erg mager voor deze plaat.

Doorsnee Cocker: sommige sterke nummers (1, 2, 4, 7) en voor de rest degelijke songs.

3 sterren

Joe Cocker begon ooit als gasfitter; in de avonduren trad hij op met bands. Misschien heb ik om die reden een zwak voor deze man, die het tot een wereldberoemd zanger bracht. Kom zelf uit familie van loodgieters en voel enige verwantschap met hem. Deze cd is prima, alleen met Fever heb ik moeite, vind dat lied niet bij Cocker’s stem passen.

"One Night of Sin" werd het twaalfde studio album van Joe Cocker. wederom een album met covers van bekende en minder bekende songwriters, een aantal "classics" en 1 door hem co-written nummer "Another Mind Gone" 1 van de betere nummers.

er valt op het muzikale vakmanschap van de vele sessiemuzikanten en zijn zang weinig af te dingen, maar de wisselvallige kwaliteit van het songmateriaal en de (te) volle productie spelen dit album parten.

het openingstrio waaronder het Bryan Adams nummer "When the Night Comes" hebben iets weg van goed in het gehoor liggende stadion rockers. de covers van het aloude "Fever" en "I'm Your Man" (Leonard Cohen) zijn niet "my cup of tea". ook de bombastische fakkel ballad "You Know It's Gonna Hurt" is het net niet.

favoriet zijn de ballads "Letting Go" en de bonus track "Unforgiven" een sobere versie van een Tim Hardin liedje in de vorm van een piano ballad. andere sterkhouders zijn "Bad Bad Sign" en de titeltrack "One Night of Sin" een klassieker van New Orleans legende Dave Bartholomew. een nummer dat oorspronkelijk in 1956 werd uitgebracht in een versie van r&b zanger Smiley Lewis en ook door Elvis Presley werd gecoverd. beide nummers waarin zijn liefde voor blues en r&b doorklinkt.

opvallend is de aanwezigheid van sessiemuzikant/gitarist Jeff Pevar die met David Crosby en zijn zoon James Raymond een 2-tal prima albums maakte met het door hem mede opgerichte CPR. verder zijn er glansrollen weggelegd voor oudgediende Chris Stainton (organ, piano, synths) en gitarist Phil Grande die op de meeste nummers de solo's voor zijn rekening neemt.

3,5 sterren voor dit album. heb bij meerdere Joe Cocker albums het gevoel dat er meer in had gezeten.

Album werd geproduceerd door Charlie Midnight
Recorded at Atlantic Recording Studio, NYC & House of Music, West Orange, New Jersey

deelcitaat uit de liner notes "Joe Cocker on the early years"

"I started back when I was 13. I used to sing and it was like, this is what I want to do. I went out, got me dad to buy me a record player.

Rock and roll was flurrying around, Chuck Berry, Jerry Lee Lewis. But a lot of B-sides used to have slow, 12-bar blues. Gradually, when I got to be about 16,17, there was access to the import albums coming in from the States which were very expensive at the time, but that's how I got to know Muddy Waters and John Lee Hooker, Hopkins, you know.

As kids we used to sing in the back yards and people would always come looking over the walls. Whether it was just annoying them, I didn't know, but I did get a feeling that once my ears had woken to rhythm and blues, that was what I wanted to be, a singer.

You know, fame was never really the goal. I remember a lot of musicians around, their fame was like their whole motivation, and with me I just loved performing"

Mooie liner notes, dank voor het weergeven. Die laatste zinnen, ik denk terug aan menig tv-talentenshow met daarin altijd de types die voor de roem gingen. Mooi dat Cocker dat al in 1989 benoemde.