Therion - Theli (1996)

Uitstekend album van Therion.

Therion's beste album, mijns insziens. Daarna werd het wat al te gepolijst en perfectionistisch allemaal, die op zich sterk uitgevoerde kruising tussen metal en klassieke muziek.

Theli is een klassieker in huize Sanvean, en een veel gedraaid album bij zijn vriendengroep een aantal jaren terug, zo tussen Tiamat, My Dying Bride en Amorphis door.

To Mega Therion en Cults of the Shadow zijn écht ijzersterke, heerlijke metalsongs waarin de opera- en klassieke klanken ondersteunend zijn aan de gitaren, en niet andersom, zoals bij latere albums van Therion.
The Siren of the Woods is werkelijk een prachtnummertje. Schitterend rustige song!

Theli maakt absoluut deel uit van Sanvean's geschiedenis. IJzersterke plaat!

Goede plaat! Absoluut hoogtepunt is imho de prachtige ballad "The Siren of the Woods", compleet met orkest, koor en operazang.

Suoerplaat. Inderdaad nog lekker rauw allemaal. 4.5* (net als Gothic Kabbalah, eveneens meesterwerk)

Therion ben ik nog aan het ontdekken en ik ben goed te spreken over dit album. De combinatie van metal en klassiek klinkt hier best overtuigend en er staan genoeg mooie stukken op.

Super album, elk nummer is een hoogtepunt!

En vergeet de briljante bijdragen van Dan Swano niet op Cults Of The Shadow en Nightside Of Eden.

To Mega Therion is hét nummer van het album en van de band zelf. Heb een 5-tal albums van de band, maar dit nummer is voor mij samen met The Beauty In Black wat echt blijft hangen.

En vergeet niet de 'lelijkste hoes aller tijden" award

Zeer goed album van Therion. Siren of the Woods steekt er samen met To Mega Therion wel bovenuit vind ik, maar de rest is verre van slecht 4*

Het eerste wat experimentelere album van Therion, na hun death metal periode. Koren, klassieke invloeden gecombineerd met metal. Al vaker,en ook door een aantal bands beter gedaan, met name omdat het niet in alle gevallen helemaal zuiver klinkt. Mijn favoriete track is "Siren of the Woods".

Niet mee eens. Met Symphony Masses en Lepaca Kliffoth werden al meer dan voldoende aanleidingen gegeven voor een album als Theli. In die zin zijn dat voor de tijd waarin ze uitkwamen zeker experimentele albums te noemen
Met Theli komen de symfonische geluiden voor het eerst niet uit een doosje maar zijn ze door een heus orkest gedaan. De nummers zijn allemaal gecomponeerd voor de symfonische toevoegingen. Daardoor klinkt het allemaal erg natuurlijk.
Met name het nog wat ruwe, ongepolijste randje zorgt voor een aardig contrast met de kamerbrede koorpartijen en de zware symfonische accenten. Therion zou haar stijl meer en meer verfijnen en hoezeer dat ook prima albums opleverde, blijft Theli bij mij het meeste hangen.
Ik ben het wel eens met uitschieter Siren Of The Woods. Een werkelijk prachtig nummer wat gedragen wordt door prachtige vocale onthullingen in een mij onbekende mystiek klinkende taal. De schitterende climax weet mij tot tranen toe te beroeren.

Wat een enorme spierballen bombast is er eigenlijk te horen op deze plaat, tegen het lachwekkende aan bijna. Hij is nog net niet over de top, maar het scheelt ook niet veel. Nee geef mij het verfijnde karakter van Vovin maar, die bevalt mij een stuk beter.

Een half uur is nog wel te trekken, maar daarna begint deze mij toch wat te irriteren en vind ik het teveel verzanden in teveel van hetzelfde. Een leuke plaat dat wel, maar voor mij zeker niet hun beste. Vovin, Sirius B en Gothic Kaballah vind ik allemaal beter dan dit debuut in hun nieuwe koers.

Ik zat te twijfelen of ik deze er ook nog org bij moet gaan kopen, maar laat deze geloof ik maar aan mij voorbij gaan. Heb genoeg aan de 3 platen die ik net opgenoemd heb geloof ik wat Therion aangaat.

Heb dit na jaren weer eens opstaan en eigenlijk heeft dit nog steeds niets aan kracht ingeboet. Wat een lef heeft deze band met dit album getoond in 1996, door met dit album te komen tussen al het death en met name black metal geweld wat toentertijd in grote golven uitkwam.

Na dit album ben ik Therion uit het oog verloren, maar ik begrijp dus dat ze de weg die ze met Theli zijn ingeslagen alleen nog maar verder hebben uitgediept?

Niet alle tracks op dit album vind ik even sterk, maar door uitschieters als To Mega Therion, Nightside of Eden en het hemelse (?) The Siren of The Woods tillen het geheel toch naar een 4,0!

Dit album is eigenlijk de eerste echte opstap naar de Therion die we nu kennen. Daardoor vind ik het ook het eerste goede album van de band. De nummers zijn goed en de productie is al stukken beter dan voorgaande albums (veel minder rommelig).

Gothic Kabbalah vind ik erg goed, maar dit klinkt me ietwat gedateerd. Ik heb wel het idee dat de neoklassieke sound bands als Nightwish moet hebben geïnspireerd. Ik vind de eerste twee nummers het beste en dan is er nog een opleving bij Opus Eclipse. De lange nummers willen op de een of andere manier niet bij mij. Leuk, maar niet bijzonder.

Theli heeft een geweldige occulte, haast magische sfeer aan boord. Gothic Kabbalah vind ik daar net wat te 'aards' voor klinken. Komt wel bij dat Theli inderdaad vrij nieuw was destijds.

Voor mij was dit album (en in het bijzonder het nummer To Mega Therion) indertijd de kennismaking - nog een jaar of drie na dato. Een tikkeltje over de top was het toen ook al, veel gedateerder is het m.i. sindsdien niet geworden. Heb nog wel eens wat ander werk van de band beluisterd, maar tot een diepe liefdesrelatie is het verder nooit gekomen.

Ook deze draai ik niet dagelijks meer, maar Cults of the Shadow, The Siren of the Woods en het al gememoreerde To Mega Therion blijven toch fijne nummers.

Ach ja, gedateerd. Als in: 'niet in de mode.' Ik meen mij te herinneren dat in de jaren 90 metal zo sober mogelijk moest zijn. Wagneriaans getoeter moest niet iedereen wat van hebben. Daar dacht Cristofer Johnson toch anders over. Hij trekt het plan van het machtige Ho Drakon Ho Megas via het iets mindere Lepaca Kliffoth briljant door naar Theli. Vovin en navolgende albums vind ik dan toch wat tammer. Hoe schoon sommige passages ook zijn.

Ik vind deze net iets teveel over de top en te bombastisch klinken, vinnum wel aardig, maar hoef hem niet origineel te hebben.

Vovin vind ik met afstand hun beste album. Dat wat gothic kaballah heeft, heeft vovin veel gestileerder en korter en bondiger op hetzelfde album staan.

Kortom vovin vind ik dezelfde kwaliteit hebben dan gothic kabbalah, alleen wat meer To The point en daardoor vanwege overbodige herhalingen en teveel stukken een lekkerder te beluisteren album.

Dit was in deze stijl wel hun eerste album, maar het beste zou beslist nog komen.

Dat zie ik toch anders. De albums Theli t/m Deggial bevatten allen een gelijkwaardig huwelijk tussen orkest- en metalinstrumentarium. Vanaf Sirius B wordt Therion toch weer meer een gewone metalband met orkestrale invloeden. Gothic Kabbalah is een lange zit, maar staat vol met redelijk bondige metalsongs die af en toe geaccentueerd worden met wat bombast. Het inzetten van Snowy Shaw is daarbij de grootste misser van Johnson. En ook Leven overtuigt mij niet helemaal. Die Zweedse volkszangeres overtuigt me dan weer des te meer.

Dat is op Theli toch anders. Dat is gewoon Wagner met gitaren. Waarbij alles min of meer gelijkwaardig aan elkaar is. Vovin heeft dat ook, maar is inderdaad wat puntiger en ook wat lichter. Vanwege dat 'lichte' karakter verkies ik het meer occult aandoende Theli toch boven Vovin.

Schoolmeesters zien dingen altijd anders dan "gewone" mensen.

Ik vind de overdreven bombast wat minder, vind het bijna zo erg dat het afbreuk doet voor mij aan het album.

Het was natuurlijk een nieuwe koers die ze gingen varen en dan moet alles nog een beetje vorm krijgen.

Vind hem tegen over de top aan klinken, maar balanceert op het randje dat ik hem wel een voldoende geef.

U bent schoolmeester?

Of mag dat niet meer?

Tis tegenwoordig eigenlijk leraar volgens mij.

Dit is zo'n plaat die iedereen 'vroeger' op school tof vond, behalve ondergetekende. Nu, bijna een kwart eeuw later, is mijn smaak zodanig geëvolueerd dat Eddie hier best van kan genieten. Sterker nog ik vind het een monsterlijk vette plaat. Ik ben niet zo heel erg thuis in dit genre, en ken Therion alleen van het (ook onlangs ontdekte) Beloved Antichrist. Vergeleken daarmee vind ik dit meer hapklare brokken, maar wel met dezelfde ingrediënten. De muziek zit behoorlijk vol, en ligt lekker in het gehoor. Of ik nog meer van Theriob ga checken dat moet blijken, maar met deze en B.A. kan ik al aardig uit de voeten.

Eigenlijk is het niet eerlijk een recensie te schrijven over dit album als je al een groot deel van het oeuvre kent. Want bewust/onbewust ga je het toch vergelijken met elkaar. En zeker dit album wat nu 25 jaar oud is en er alweer een nieuw product verschenen is (Levethian). Maar goed ik ga toch een poging wagen temeer dit werk stamt uit 1996, het jaar waarin ik min of meer symfonische hardrock/metal begon te ontdekken.
Waltari had in dat jaar het pompeuze Yeah Yeah Die Die! uitgebracht en in eerste instantie was ik daar helemaal weg van. En ik ontdekte per toeval Rage met Lingua Mortis, die heb ik helemaal grijsgedraaid. Had ik toen Theli gehoord was ik er waarschijnlijk ook van ondersteboven geraakt.......... Maar helaas heb ik deze pas onlangs aan mijn gepokte en gemazelde oren laten vibreren . Het is dus het eerste volledige symfonische metal album geworden van Therion.... alhoewel het symfonische allemaal uit samples en keyboards komt, en das best knap. Hier en daar klinkt het een beetje blikkerig en ijl maar dat zou je ook aan de productie kunnen wijten. De nummers zelf zijn allen van goede kwaliteit, de composities weten je altijd te boeien. En naar mijn weten zijn de koren (handelsmerk van Therion) voor het eerst in dit genre nadrukkelijk door de hele plaat aanwezig. En daar moet je wel effe aan wennen, ik ben van huis uit geen liefhebber van opera vocalen. Cults of the Shadows is lekker apart met hammond orgel en onbegrijpelijke teksten, Nightside of Eden kent een The Cure achtige loopje (A Forest). Voor mij is In The Desert Of Set het beste nummer omdat deze het meest vooruitstrevend klinkt. Wellicht omdat hier metal nog de boventoon voert is het allemaal wat minder gelaagd/avontuurlijker dan zn opvolgers en dan met name de albums Vovin, Deggial en Gothic Kabbalah.

Waar de twee voorgaande albums van Therion nog voorzichtig speelden met klassieke invloeden, gaat Christofer Johnsson op Theli voor het eerst vuistdiep voor een symfonische aanpak. Hier ontmoeten metal en klassiek elkaar op heerlijke wijze, met koorzang, orkestraties en bombastische composities waarin Wagner nooit ver weg lijkt. Kitsch en over-the-top, maar ik hou ervan!

De metal zelf klinkt in vergelijking met latere albums nog wat ruw en hoekig, maar juist daarin schuilt de charme van Theli. Het album is ambitieus, maar draagt nog de onbevangenheid van de eerdere platen.