Therion - Theli (1996)

Eigenlijk is het niet eerlijk een recensie te schrijven over dit album als je al een groot deel van het oeuvre kent. Want bewust/onbewust ga je het toch vergelijken met elkaar. En zeker dit album wat nu 25 jaar oud is en er alweer een nieuw product verschenen is (Levethian). Maar goed ik ga toch een poging wagen temeer dit werk stamt uit 1996, het jaar waarin ik min of meer symfonische hardrock/metal begon te ontdekken.
Waltari had in dat jaar het pompeuze Yeah Yeah Die Die! uitgebracht en in eerste instantie was ik daar helemaal weg van. En ik ontdekte per toeval Rage met Lingua Mortis, die heb ik helemaal grijsgedraaid. Had ik toen Theli gehoord was ik er waarschijnlijk ook van ondersteboven geraakt.......... Maar helaas heb ik deze pas onlangs aan mijn gepokte en gemazelde oren laten vibreren . Het is dus het eerste volledige symfonische metal album geworden van Therion.... alhoewel het symfonische allemaal uit samples en keyboards komt, en das best knap. Hier en daar klinkt het een beetje blikkerig en ijl maar dat zou je ook aan de productie kunnen wijten. De nummers zelf zijn allen van goede kwaliteit, de composities weten je altijd te boeien. En naar mijn weten zijn de koren (handelsmerk van Therion) voor het eerst in dit genre nadrukkelijk door de hele plaat aanwezig. En daar moet je wel effe aan wennen, ik ben van huis uit geen liefhebber van opera vocalen. Cults of the Shadows is lekker apart met hammond orgel en onbegrijpelijke teksten, Nightside of Eden kent een The Cure achtige loopje (A Forest). Voor mij is In The Desert Of Set het beste nummer omdat deze het meest vooruitstrevend klinkt. Wellicht omdat hier metal nog de boventoon voert is het allemaal wat minder gelaagd/avontuurlijker dan zn opvolgers en dan met name de albums Vovin, Deggial en Gothic Kabbalah.

Waar de twee voorgaande albums van Therion nog voorzichtig speelden met klassieke invloeden, gaat Christofer Johnsson op Theli voor het eerst vuistdiep voor een symfonische aanpak. Hier ontmoeten metal en klassiek elkaar op heerlijke wijze, met koorzang, orkestraties en bombastische composities waarin Wagner nooit ver weg lijkt. Kitsch en over-the-top, maar ik hou ervan!

De metal zelf klinkt in vergelijking met latere albums nog wat ruw en hoekig, maar juist daarin schuilt de charme van Theli. Het album is ambitieus, maar draagt nog de onbevangenheid van de eerdere platen.