Ian Boddy & Chris Carter - Caged (2000)

Caged is het resultaat van tot nu toe, op het moment van berichtplaatsing, de enige samenwerking tussen DiN-labelbaas en synthesist Ian Boddy en avant-garde en ambientspecialist Chris Carter.

Opener "Concussed" heeft zeker een desolaat karakter, in die zin dat de algehele sound erg donker is. En ondanks de ritmische ondertoon die het nummer heeft, blijft het vanwege de vele sound-patronen allemaal erg druilerig. Sfeervol is het in ieder geval zeker.
En sfeer is alles wat "Coriolis" met zich mee draagt. De vele collages aan ambient-erupties zorgen ervoor dat er een sfeerbeeld geschetst wordt van een vervallen, desolate stad, waarboven donkere onweerswolken zich samengepakt hebben en daar blijven. Het ritme wat gepaard gaat met een subtiele melodielijn die zich op den duur ontwikkeld, neemt je mee op reis door de stad, die ooit eens welvarend was en bruiste van het leven. Nu is het een verdorven oord waar zelfs de verdwaalde, ronddolende geesten van de overledenen zich eenzaam zullen voelen. Als de muziek tot rust komt en verdwaalde ambient-patronen voor een rustig slot zorgen, is er geen weg meer terug en zullen de geesten je uiteindelijk vinden en zal het net rond je sluiten.
"Slab" laat zich beluisteren als een enkele reis door de schemerzone tussen leven en dood. Een benauwende en broeierige reis waarvan het eindstation duidelijk moge zijn.
"Sub-Aura" is een collage van kruipende, mechanische en blikkerige klanken die een dusdanig omvangrijk geheel vormen, dat ze onder je huid kruipen. Een stuwend, sluipend ritme wat zich in de tweede helft van het nummer vormt, zorgt ervoor dat het geheel een pakkende sound meekrijgt, ondanks dat deze vorm van muziek nou niet bepaald als toegankelijk beschouwd kan worden. Al met al een gewaagde en abstracte vorm van ambient-electronica wat niet zou misstaan als soundtrack voor een spannend computerspel als F.E.A.R. of Dead Space.
"Disembodied" is zowel qua titel als qua muziek behoorlijk beangstigend. Het laat zich beluisteren alsof je je midden in een koortsdroom bevind, waarvan de wazige beelden van afgerukte ledematen aan je voorbij flitsen. Een 'bad trip' van het meest zuivere soort. Heerlijk!
Het titelnummer klinkt in eerste instantie behoorlijk ijl, verheven en minimaal. Als er dan uiteindelijk toch een bevreemdend ritme om de hoek komt kijken en het nummer meer structuur krijgt, blijft die verhevenheid toch behoorlijk op de voorgrond aanwezig. Het zorgt er uiteindelijk voor, dat ondanks de ritmiek, de muziek toch behoorlijk bedwelmend blijft.
Afsluiter "Under-Dub" grijpt weer een beetje terug op het eerste nummer. De ritmiek is nadrukkelijker en tegelijkertijd op een luchtigere manier aanwezig dan op de rest van de tracks en tegelijkertijd klinkt het behoorlijk vlot. Toch blijft ook hier een verontrustende ondertoon aanwezig. Alsof iemand op de vlucht is dwars door de diepe krochten van de verlaten en dode stad, op de hielen gezeten door duivelse machines die tot leven zijn gebracht door een oeroud kwaad wat de stad al lang in zijn greep houd. Wat een geweldige soundtrack voor een gruwelijke, post-apocalyptische toekomstvisie is dit eigenlijk!!

En zo eindigt deze unieke samenwerking tussen al twee unieke figuren. Synthesist Ian Boddy en Chris Carter (nee, niet de bedenker van de X- Files), waarvan deze laatste o.a. in de avant-garde rockband Throbbing Gristle heeft gezeten, schotelen ons hier een album voor die weggelegd zijn voor liefhebbers van pittige, maar tegelijkertijd zéér sfeervolle electronica. Eentje die je bij de strot grijpt, als je er eenmaal in zit.
Hoewel het algehele karakter van de plaat vrij minimaal is, is er toch veel wat je aandacht opeist. Dit is dan ook echte sfeermuziek en kan dan ook behoorlijk visuele, fantasievolle gedachtenpatronen bij je oproepen. Mits je in de goede, passende stemming verkeerd, werkt deze muziek op zijn best. Argeloos op de achtergrond hebben opstaan en met een half oor naar luisterend, gaat het aan je voorbij als een ruft in de wind.

Een uniek album, waarvan ik me alleen kan afvragen: waar blijft de volgende samenwerking tussen deze twee heren...?

DiN album nummer 5 en CorvisChristi heeft eigenlijk al al het gras voor mijn voeten weggedraaid qua beschrijving van de muziek. Die referentie naar een vervallen desolate stad kan ik me wel heel erg in vinden. Ik moet bij dit album steeds meer denken aan een dark ambient soundtrack voor de film Blade Runner. Daar waar Vangelis een epische soundtrack maakte voor de film en de stad boven de grond, daar lijkt dit album wel een soundtrack voor de onderkrochten van diezelfde stad. Het is alsof je in het holst van de nacht door tunnels, kelders, catacomben van die stad sluipt .

En zoals CorvisChristi al aangaf, als je hier oppervlakkig naar luistert op een wat zacht volume dan lijkt het als of het hele album bestaat uit een collectie van donkere, rommelende klanken. Nee, melodieus is het niet maar bij aandachtige beluisteren is het wel ontzettend spannend en fascinerend. Dit is geen muziek voor de liefhebbers van een Tangerine Dream, Klaus Schulze of JM Jarre die zitten te wachten op mooie melodieuze passages en sequencerstormen. Dit is andere koek en daarmee des te interessanter.

Hmmm... volgens mij hoor ik in de verte Deckard aan komen sluipen....

Eerder Roy Batty, toch ?

Welk cijfer zou je deze Caged overigens geven?

Euh, ja die ook

Cijfers, zo af en toe doe ik het maar dan is het uit een soort van reflex om een album te steunen, maar ik kan er eigenlijk niet zo veel mee. Ik kijk eigenlijk ook bijna nooit naar de waarderingen hier.

Ik kan je argument wel begrijpen. Persoonlijk kijk ik ook niet snel naar de waarderingen. Ik ben eigenlijk ook wel vaak meer benieuwd wat iemand juist zo goed aan een album vind.

Het omgekeerde is namelijk vaker het geval. Er wordt op een album gestemd, maar vaak mis ik dan commentaar. Er hoeft natuurlijk geen commentaar gegeven te worden, daar is iedereen vrij in.
Echter mis ik dat vaak wel.
Er staan zoveel albums op de site, waar dan geregeld op gestemd wordt. Maar i.m.o. mis ik dan de commentaren. Deze zorgen juist dat er uitvoeriger op het album ingegaan kan worden, al dan niet in de vorm van een discussie. Daar is uiteindelijk deze site ook voor bedoeld. Dit houdt het levend.

Vooral in de meer specifieke muziekgenres, zoals in dit geval Electronic Music (om even de term in z'n algemeenheid te benoemen), kan dit zorgen voor leuke en/of interessante reacties. Met dank voor degenen die dat overigens ook doen, (you know who you are )!

Maar ik dwaal af met mijn gepredik ! Het draait nog altijd hier om het album Caged. Zie daarvoor mijn eerdere commentaar. Daar sta ik overigens nog steeds achter.