All Saints - All Saints (1997)

Het debuutalbum van All Saints. Eigenlijk is dit album helemaal zo slecht nog niet en klinkt het nergens overgeproduceerd – een term die bij het oevre van veel meidengroepen vrijwel altijd voorkomt. Het eerste nummer, de ballad ‘Never ever’, is al gelijk het mooiste liedje van het hele album. Voor mij is dit nummer absoluut een van de mooiste popnummers van de jaren ’90. Beter dan dit wordt het niet op het album maar dat heeft te maken met het feit dat dit nummer gewoon brilijant goed is.

Het tweede en opzwepende ‘Bootie call’ werd ook verkozen tot single en geeft op de een of andere manier een old school R&B vibe weer en datzelfde geldt overigens voor ‘I know where it’s at’ dat tevens een single werd. ‘Under the bridge’, normaal is het riskant om een RHCP nummer te coveren maar deze meiden doen het wonderbaarlijk goed. Het nummer ‘Heaven’ doet mij op de een of andere manier een beetje denken aan ‘Creep’ van TLC – misschien heeft het nummer wel een beetje dezelfde vibe.

‘Alone’ vind ik het eerste mindere memorabele nummer, het is zeker niet slecht maar het blijft niet hangen. ‘Let’s get started’ is best funky eigenlijk en wederom had dit “zomaar” een nummer van TLC kunnen zijn, zeker aardig en opzwepend. Voor ‘Trapped’ is dat eveneens hetzelfde. ‘Beg’ heeft ook best een laidback vibe maar ’t wordt nergens spannend. Dan de gedeeltelijke cover ‘Lady marmalade’, wederom een aardige bijdrage die best R&B/hiphop georiënteerd is, alleen Christina Aguilera, Pink, Lil’ Kim en Mya maakten vier jaar later een veel maar dan ook veel betere versie. Deze versie is dan vrij vergeetbaar. ‘Take the key’ vind ik een beetje droogjes/flauwtjes en is voor mij het minste nummer van het album. ‘War of nerves’ is het tweede pareltje op dit album. ’t Komt nergens in de buurt van ‘Never ever’ maar is verder absoluut een hele mooie ballad. De remix van ‘Never ever’ had wat mij betreft achterwege mogen gelaten worden. Over het algemeen een prima album met ‘Never ever’ als de ultieme uitschieter en nummers als ‘Bootie call’, ‘I know where it’s at’, ‘War of nerves’ en zelfs ‘Under the bridge’ maken dit album zeker de moeite waard om ’t eens te beluisteren.