The Necks - Drive By (2003)

Alweer een meesterwerkje van de hand van dit Australische trio. Drive by is met gemak de meest groovy plaat van de Necks en hij weet me door die extra ritmische drive moeiteloos een uur lang te boeien. Fascinerend hoe de heren bijna iedere keer wel weer met een nieuw en fris idee weten te komen voor hun minimalistische jamsessies: van de gestroomlijnde, coole, jazzy ambient (Sex) tot de supersnelle hi-hats op Hanging gardens, van de cryptische ambient op Aether tot de niet aflatende groove van dit juweeltje.

Nu ik vandaag weer een hoop van hun werk aan het herbeluisteren ben, kom ik andermaal tot de conclusie: dit is gewoon een absolute wereldband. Zijn jazz, minimalisme en de combinatie piano-bas-drums je ding, dan kan het met deze heren niet meer fout!

Wel, ik heb m ook helemaal gehoord. Eenmaal in stukjes, eenmaal helemaal. Ik vind de reacties wel heel enhousiast hier. Is dit werkelijk zo bijzonder?
Ik geef toe dat er wel een aardige groove in zit (met een beat erin is het allicht iets waar je wel wat mee kan op de ambient dansvloer). En in volle aandacht heeft de uitgesponnenheid ook wel iets aantrekkelijks (ik beluisterde dit o.m. tijdens een lange langzame duurlooptraining). Maar daarmee is het natuurlijk nog niet uniek of zelfs maar speciaal. De opbouw is wel heel aardig, al had de piano - soms irritant simplistisch - er van mij wel uit gemogen. Leuk zijn de met smaak - niet opdringerig - ingemixte geluiden. De drummer doet het aardig, maar muzikaal gebeurt er toch vrij weinig.
Al met al is dit toch hoogstens leuk als curiositeit, aardig om mensen mee te verrassen en leuk voor in de kast. Voor wie dit echt heel mooi vind: luister eens naar Tibetaanse tantra´s - nog iets eentoniger, zeker zo hypnotiserend en met nummers die meer dan tienmaal zo lang duren als deze.