The Legend & The Dragon - Part 1: Once Upon a Time (2013)

Het officiële debuut van Opin (en Classic)! Ik heb al het één en ander gehoord en ik heb hier veel zin in!

Ben best benieuwd eigenlijk!

Sorry maar kan zo goed als geen informatie vinden. Mijn vraag is: Is dit één rapper of een groep?
Heeft een hele aparte artiesten naam

Er is toch genoeg info op MuMe zelf?

De bandnaam 'The Legend & The Dragon' komt voort uit het duo Classic the Legend & Opin (voorheen Opin Draconis, vandaar draak). Classic is een Amerikaanse rapper en Opin is een Nederlande producer. Zoals op de artiestenpagina vermeldt staat hebben ze samen al een tape uitgebracht. Dit is hun eerste officiële album en het vloeit min of meer voort uit die tape. Alleen dan met meer en ook langere nummers, meer gastartiesten en betere kwaliteit.

Persoonlijk vind ik Opin een erg sterke producer en Classic vind ik een aardige rapper. Het feit dat er gastartiesten spreekt mij erg aan doordat er wat meer variatie ontstaat.

Zijn die gastartiesten dan de moeite waard? Ik ken ze namelijk niet.

Qua variatie denk ik dat het fijn wordt op het album, maar ik heb het album in z'n geheel nog niet geluisterd. Losse track met deze gastartiesten wel en ik vind ik het goed passen. Inseyed heeft een aparte manier van rappen, maar die bevalt mij wel. iBoom, het neefje van Classic, is tekstueel niet origineel, maar zijn luie flow past ook gewoon goed op Prayer.

@Silky: bedankt
@Elohim: Sorry ik heb globaal gekeken.

Ik zal het album uitchecken.

Vandaag uitgekomen! Luister/download hier gratis: The Legend & The Dragon - thelegendandthedragon.bandcamp.com

(Er komt trouwens een sterk gelimiteerde fysieke versie van dit album!)

Album heeft imo wel een dope stijl. Opin maakt een paar zeer fijne producties, met Savoir en Legend als uitschieters voor mij.

Classic is idd wat wisselvalliger, maar komt op een track als Blow en Take me Alive weer erg sterk!

Inseyed vind ik niks.

Al met al een geslaagd album, welke ik zeker nog wel eens op ga zetten.

De reviews op deze site volgen vaak een bepaalde structuur. Begin met de klassieke 'pakkende zin', om daarna een kleine inleiding te geven over de achtergrond van de artiest. Dat gaat me niet lukken. Pakkende zinnen ben ik nooit goed in geweest, en behalve dat 'The Dragon' MuMe's eigen Opin is, weet ik weinig van deze mannen.

Ik was dinsdag bij RA the Rugged Man, en hij deed 'Lessons'. Natuurlijk moest het publiek meeschreeuwen bij het 'I am the legendary'. Geen probleem, hij heeft voor mij ook een legendarische status. Met dit rustig dwarrelend in het achterhoofd (ik zeg achterhoofd, maar heb eigenlijk geen idee waar het geheugen zit in het brein), begin ik aan The Legend & The Dragon. Vreemd eigenlijk, dat een beginnende MC zich 'Classic the Legend' noemt. Ik heb zelf altijd het gevoel dat een titel is die je moet krijgen. Ach, dat terzijde, laten we kijken of hij hier een classic heeft weten te maken.

Omdat de producer onze eigen MuMe'er is, begin ik bij de producties. Die zijn over het algemeen erg fijn. Ze zijn vaak erg atmosferisch, en hadden daarmee met een paar kleine aanpassing niet misstaan op een instrumentaal album. Savior heeft een vette instrumentatie die van fijne samples met aardig lekkere drums erbij. Aardige samples kan bijna iedereen vinden via youtube, het gaat er dan om hoe je het mixt en hoe je het mixt, hoe je het flipt en wat voor drums je eronder gooit. Die drums gaan vaak mis, maar dat heeft Opin aardig goed onder de knie. Op de track Legend speelt hij met een ietwat onorthodox ritme, wat voor een leuke afwisseling zorgt. Hier en daar hebben de samples wat teveel reverb, of klinken ze een klein beetje choppy (intro van Take Me Alive staat me bij uit het hoofd). Verder zijn het allemaal fijne producties, hebben ze een aardige afwisseling, maar zijn ze nergens erg uitdagend of vernieuwend. Ik heb telkens het gevoel het een beetje te kennen.

Dat was het goede deel ervan. Classic the Legend is, hoewel nergens slecht, is ook nergens echt interessant. Ten eerste komt dat omdat door het hele album door ik me best wel stoor aan die idioot dikke reverb die over zijn stem zit. Ik snap dat Opins beats atmosferisch zijn, en je daar op in wilt spelen, maar dit gaat echt te ver. Toch heeft hij best een fijne flow en niet een vervelende stem. Je merkt inderdaad op tracks als Blow en Take Me Alive dat hij best een aardige rapper is. 15 tracks lang is dan toch wat teveel van het goede. De gastrappers zijn ook niet erg interessante (Inseyed probeert een 'aparte' flow neer te zetten die, hoewel apart, niet interessant en enigszins vervelend is. De apartheid zit hem voornamelijk in het verkeerd leggen van de klemtoon op woorden. Kan ik me best aan storen, eigenlijk xD) toevoegingen aan het geheel, eigenlijk. De instrumentale stukken vind ik dan ook de leukste delen van het album.

Opin is een vette producer, die wat mij betreft iets meer originaliteit mag opzoeken. Classic the Legend is een matige, maar niet slechte MC die datzelfde probleem heeft, maar dan in het kwadraat. Al met al niet een slecht album, zeker niet, maar er zijn nog veel verbeterpunten voor deze beginnende legendes en draken.

3,0* is dan ook de perfecte score.

In vergelijking met de eerdere mixtape is dit echt een stap omhoog. Hierbij mijn review:

Ik begin wel met Classic the Legend. Ik ken hem inmiddels een beetje en ik weet dat hij een gretige, productieve MC is en vooral dat hongerige is terug te horen in zijn raps. Ik heb verder nooit echt heel speciaal gevonden, maar ik ben hem wel meer gaan waarderen. Hij is net iets meer dan enkel opvulling voor Opin's beats (zo zag ik hem eerst wel).

Toch zijn het de producties van Opin die dit album echt wel goed maken. Het atmosferische maakt de muziek fijn en een tikkeltje zomers, maar hier en daar wordt het duister en rauwer (Take Me Alive). De variatie is goed en, zover ik verstand van beats heb, zit het technisch ook goed in elkaar. De samplekeuze vind ik sterk en origineel. Daarbij klinkt het gewoon goed wat Opin met deze samples doet.

Meestal ben ik bij zulke Nederlandse projecten bang dat het amateuristisch klinkt, maar ik vind dit vrij professioneel en ook internationaal klinken. Ik ben al een tijd van mening dat Opin nog meer uit zijn beats kan halen met betere rappers. Hij heeft inmiddels een niveau qua beats bereikt waarmee hij Classic wel is ontstegen.

Once Upon a Time is een dope album geworden, waarmee Opin zich zeker wel neerzet als producer! Ik gun hem daarbij ook zeker wel wat meer aandacht dan hij nu krijgt!

Serieus Elohim waar zou Rugged Man zijn legendarische status vandaan moeten halen dan? Ik vind
'Uncommon Valor' legendarisch en ook heeft hij nog wat losse vette verses zoals 'Lessons' die jij al noemt, maar verder moet je toch wel een classic hebben gedropt om als legend te worden gezien. Meer dan 20 jaar in de game en nu pas een goed album (voor de meesten dan, want ik vond hem erg saai). Rugged Man heeft zichzelf ook die status gegeven. Enkel zijn flow kan ik legendarisch noemen.

Het album luisterde in het begin erg lekker weg, en dan vooral de eerste paar nummers, maar Classic gaat wel vervelen naarmate het einde nadert. Ik vind de producties origineler dan de meeste beats die ik hoor en ben wel fan van het chaotische geluid. Straks kom ik met een definitief oordeel en wellicht wat uitgebreider commentaar.

Lekkere plaat, die er zeker nog eens zal gedraaid worden.
The Legend hoort niet direct bij m'n favoriete MC's, maar af en toe komt hij wel vet uit de hoek. Maar wie deze plaat toch vooral maakt is Opin, geweldige beats, stuk per stuk.
Vette samples, nette drums en hij weet altijd een goede sfeer neer te zetten.
Vooral de laatste 5 tracks zijn erg sterk, jammer dat het in het midden wat inzakt en langdradig wordt anders was dit nu al een 4* geweest. Maar misschien komt die nog.

Ik vind Classic op Rules heel lekker klinken en ook op Take Me Alive vind ik hem wel goed passen bij de beat. Op Savior vind ik hem weer een beetje storend, terwijl de beat wel echt fuckin' hard is! Obey is trouwens ook een prachtige productie!

Een eigenschap van een deel van het persoon schrijven we over het algemeen toe aan het hele persoon, toch? Als iemand erg goede benen heeft die goed kunnen rennen, zeggen we dat het hele persoon goed kan rennen. Als iemand een erg goed brein heeft waarmee hij kan schaken, zeggen we dat het hele persoon goed kan schaken. Als iemands armen de sterksten van de wereld zijn, zeggen we dat dat hele persoon de sterkste van de wereld is. Waarom zou dat anders moeten zijn als het gaat om iemands flow? Je zegt het zelf, RA's flow is legendarisch (en dat heeft hij ook bewezen vol te kunnen houden door de jaren heen). Waarom is RA dan niet legendarisch? Ik snap je onderscheid, maar kan er op dit moment geen fundament voor vinden. Misschien zou je het kunnen uitleggen waarom je dat onderscheid gerechtvaardigd vind?

Om het kort te houden omdat hij te weinig goede muziek heeft gemaakt. Het gaat niet om slechts een eigenschap maar het geheel. Bij een atleet kijk je niet alleen naar hoe snel die is, maar ook hoe lang deze het kan volhouden bijvoorbeeld. Ik wil ook niet zeggen dat het een feit is dat hij geen goede muziek heeft gemaakt, maar volgens mij waren er niet veel die 'Die, Rugged Man, Die' legendarisch vonden. Het staat ook nergens aangeschreven als een klassieker. Ik snap dus niet waar hij een legendarische status vandaan heeft gehaald. Ik geef hem credits voor zijn bizarre breathcontrol. Ik ben het verder wel met je eens dat 'Classic' en 'Legend' in dit geval niet in zijn naam horen te staan. Het ging mij meer om de vergelijking, want RA houdt er ook heel erg veel van om die woorden te gebruiken.

Ik denk dat dit een lange, maar leuke discussie kan worden. Ik denk alleen niet dat dit het juiste podium is Wellicht PM'en we verder.

Ook al zijn de 2 heren voor mij niet bekend, moet het toch ergens mee beginnen. Dit is dus het eerste wat ik van hun check Een album met 15 nummers wat eigenlijk op geen punt saai wordt Classic zelf vond ik wel wat tegenvallen helaas, hij spit er wel lekker doorheen, maar blijft wat monotoon. Waardoor ik er met mijn gedachte er wat over heen zweef (wat wel prettig is, maar hierdoor verdwijnt de concentratie ernaar). Ook is er bewust gekozen voor de echo? jammer, het is wat vervelend. De productie van Opin is wel echt sterk, hij heeft bij elk nummer iets keurigs afgelegd (zoals Obey)

Vooral vanaf het nummer: Prayer begint het tof te worden, de nummers die hierna opvolgen blijven nog wel aardig. Toch is het zoals ik net al zei, door Classic die het album niet geheel interessant maakt.

Leuke samples, ook de leuke stukjes van de vrouw die verteld van 'The Dragon'. Met een sterke Classic op: 'Keep Your Pitty'.

Nog even mijn waardering aan Jelle voor de cover


Opin moet gewoon blijven doen, met waar hij mee bezig is. Classic moet meer emotie in een track stoppen, dan moet het goed komen Tot nu toe is het album wel aardig goed. Het luistert lekker door!

*3.0

Productie klinkt chaotisch (hoeft niet slecht te zijn, klinkt lekker in het gehoor hier). Ik ben het met de meesten eens denk ik; Classic/Legend valt niet tegen, maar hij haalt het niveau van zijn naam zeker niet. Hij heeft een vette stemgeluid en ook rapt hij lekker mee met de beats, maar inhoudelijk gaat hij nooit heel diep. Ligt het aan mij of zijn de vocals niet goed afgemixt. Ik hoor de rapper niet echt goed genoeg, de bass neemt zijn stem over.

Survival vond ik een vette beat maar niet echt een beat die ik kan repeaten. Op dit moment zijn me favorieten 'No Sleep' en 'Take Me Alive'. Dit album vormt een lekker geheel, Dragon is wel duidelijk de betere hier. Ik juich een nieuwe album zeker toe. Once Upon a Time krijgt meer luisterbeurten van mij.

Hier staat mijn recensie. Lees 'm.