Hecate Enthroned - The Slaughter of Innocence, a Requiem for the Mighty (1997)

Deze draai ik de laatste tijd weer geregeld. Het lijkt wel of ik de CoF schaduw steeds minder storend ga vinden. Ik vond het altijd al een aardige plaat, maar de laatste dagen valt het kwartje pas echt. Dit is geen CoF ripp off, dit is het geesteszieke, mentaal gestoorde, broertje van CoF. Het zit in het straatje van Dusk... maar dan veel benauwender, veel intenser vooral veel beangstigender! Dit is toch een beetje de cradle plaat die cradle nooit gemaakt heeft aan het worden voor mij. Is hij dan net zo goed als Dusk...? Op bepaalde punten zeker, het zit wat minder complex in elkaar maar dat wordt door de bezetenheid ruimschoots gecompenseerd. Nu, na 23 jaar, durf ik eigenlijk wel te stellen dat deze plaat op gelijke hoogte staat met Dusk... op sommige punten wint Dusk maar op even zoveel wint deze het voor mij.