Harmonium - L'Heptade (1976)

Voor de liefhebbers van "Si on avait besoin d'une cinquième saison": twee nummers van dit "l'heptade" raken aan het niveau van hun voorganger, zijnde "Comme un fou" en "l'exil" en dat is natuurlijk al een reden genoeg om deze plaat aan te schaffen.
Voor de rest veel goeds maar ook een beetje te langdradig naar het einde toe. 4*

Dit derde album moest het tweede prachtige album overtreffen. Misschien dat men te veel heeft geprobeerd om een meesterwerk neer te zetten. Op zich is dat het wel, maar misschien te pretentieus. Door dit album leerde ik Harmon ium kennen en was ik diep onder de indruk. Een dubbel elpee, maar ik was e Franse taal onvoldoende machtig de teksten goed te begrijpen. De muziek blijft echter prachtig. Ik heb later de cd ok nog aan kunnen schaffen en ook de life cd, vinyl daarvan ok nog op de kop kunnen tikken. Aan de eacties op MM blijkt wel dat het tweede album echt de topper is van Harmonium, toch is dit ok van grote klasse en verdient meer liefhebbers.
Ik geef het een 4,5.

Dit is een heel lange plaat (een dubbelaar), waar alle excessen van de symfonische rock aan bod komen, inclusief een proloog van viereneenhalve minuut, die volledig orkestraal is.

Ik vind dit echt een prachtige plaat. Het is een bonte mengeling van franstalige pop, progrock, klassiek, jazz en folk. Serge Fiori heeft echt een prachtige emotionele stem, dan weer laag, dan weer hoog. Hier laat hij zich ook vergezellen door een koor.

Daar waar Harmonium begon als een folktrio, speelt hier intussen een volledige rockband, inclusief orkest. Het is ook (helaas) hun laatste plaat, maar dan heb je ook wat. Ik zet deze net zo graag op als Les Cinq Saisons. Maar deze plaat, daar moet je wel goed de tijd voor nemen, want het is belangrijk om alle songs en passages goed in je op te nemen.