Peter Case - Peter Case (1986)

Het solo-debuut van deze schitterende singer-songwriter. Geproduced door T-Bone Burnett - dat zegt genoeg over de kwaliteit.

Prachtige debuutplaat van Peter Case solo. Jeugdsentiment voor mij. Midden jaren '80 ontdekte ik de 'betere muziek' en ontvluchtte het top 40 geweld. Peter Case was één van mijn eerste 'alternatieve' ontdekkingen. Nog op LP gekocht en nu eindelijk weer op mijn iPod door de CD aan te schaffen. En de magie is nog steeds aanwezig. 'Pair of Brown Eyes' is erg mooi.

Peter Case was dan ineens zo'n naam die in bepaalde circuits veelvuldig circuleerde. Ten onrechte ben ik er destijds vanuit gegaan dat dit vooral gelegen was in het gegeven dat hij amper platen verkocht. Deze plaat is uitstekend.

Inderdaad, hoewel ik het eigenlijk niet echt op dit album vind passen. Ook bijzonder fraai is A walk in the woods, een prachtige les in hoe je een arrangement spannend kan houden met alleen een gitaar, een mondharmonica en een stem (en natuurlijk een ijzersterke melodie). Het enige dieptepunt hier is wat mij betreft Old blue car, een uitermatige stompzinnig nummer op een verder uitstekende en eigenzinnige plaat.

Merkwaardig toch hoe weinig aandacht er hier is voor deze man. Ten tijde van de Amerikaanse stadion-acts en de Engelse synth-bands was hij natuurlijk een beetje vreemde eend in de bijt, maar aan de andere kant waren Suzanne Vega, k.d. lang, Tracy Chapman en Tanita Tikaram toen ook al net of bijna actief, dus er had toch ruimte voor hem moeten zijn, maar kennelijk is Case enigszins tussen wal en schip gevallen. En dat is jammer, want dit is een plaat die ik om de zoveel jaar weer opnieuw en met veel plezier ontdek. Als ik hem nú weer eens uit de kast pak valt me op dat hij qua sound meer in de eighties verankerd is dan ik dacht, getuige bijvoorbeeld de marimba-achtige synth op Steel strings, de elektronische percussie aan het begin van Three days straight en de harde snare op meerdere nummers, maar daar staat tegenover dat Van Dyke Parks' strijkersarrangement op Small town spree tijdloos is, dat John Hiatts tweede stem op Horse and crow prachtig is, en dat de plaat als geheel in de 35 jaar dat ik hem ken aan impact weinig tot niets heeft ingeboet.

na al die jaren nog steeds een heel fraai debuut album van de inmiddels 69-jarige Peter Case. een ondergewaardeerde Amerikaanse singer/songwriter oorspronkelijk afkomstig uit Buffalo, New York. de man was eind jarig 70/begin jaren 80 actief geweest in punkband The Nerves en later de rockband The Plimsouls, bands die vooral lokale faam met name in Californië vergaarden.

op dit album tapt Peter Case uit een ander vaatje, hoewel je de invloed van deze muziek nog enigszins terug kan horen in de doorsnee folkrock van nummers als "Three Days Straight", "I Shook His Hand" en "Satellite Beach" met Mike Campbell van de Tom Petty band op gitaar. wat mij betreft middelmatige composities en de mindere tracks op dit album, maar daar staat veel moois tegenover.

mooi, ingehouden folky tracks als "Small Town Spree" met accenten van cello en viool, "Walk in the Woods" met alleen Peter Case op gitaar en harmonica en het melodieuze "Horse & Crow" met een harmony vocal van John Hiatt, zijn sterke composities die wonderschoon worden uitgevoerd. ook het in "juke joint" stijl met een lekker scheurende mondharmonica partij gespeelde "Old Blue Car" en de folk/blues van "Icewater" (tekst Peter Case, muziek Lightnin' Hopkins) zijn nummers die blijven hangen. dat geldt ook voor de afsluiter "Pair of Brown Eyes", een klassieker van Shane MacGowan. overigens laat de versie van The Pogues zich niet overtreffen, maar dat terzijde.

zoals Peter Case het in de liner notes beschrijft "These songs are about sin and salvation"

dat de man, die reeds op 11 jarige leeftijd zijn eerste song schreef, als songwriter in hoog aanzien staat bij zijn collega singer/songwriters, blijkt uit het eerbetoon dat in 2006 verscheen met het album "A Case for a Case" ( a Tribute to the Songs of Peter Case) met liefst 48 nummers, waaronder bijdragen van Sam Baker, John Prine en Tom Russell maar ook met bijdragen van "mindere goden" als Chris Gaffney, Jackie Greene en Mark Mulcahy.

Album werd geproduceerd door J. Henry (T-Bone) Burnett
(behalve tracks 1,2,4 & 7 geproduceerd samen met Mitchell Froom)
Recorded at Oceanway, Sunset Sound Factory, Los Angeles & Eagle Audio, Fort Worth, Texas

de muzikanten op dit album:

Peter Case: vocal, acoustic guitar, guitar, harmonica
T-Bone Burnett: guitar, electric drums, national electric guitar, background vocal
Mitchell Froom: hammond organ, keyboards
Jorge Bermudez: percussion
David Miner: bass
Jerry Marotta: trap set, electric drums, percussion
Gurf Morlix: harmony vocal (track 2)
Victoria Williams: harmony vocal (track 3)
John Hiatt: harmony vocal (track 9)
Warren Klein: tamboura
Rusty Anderson, Tim Pierce, Fred Tackett: electric guitar
Richard Green, Margaret Wooten: violin
Armon Rsadjikian: cello
Van Dyke Parks: string arrangement (track 6), keyboards
Jerry Scheff: bass (track 7)
Jim Keltner: drums (track 7)
Mike Campbell: electric guitar (track 11)
Roger McGuinn: 12-string guitars (track 12)