Billy Preston - Encouraging Words (1970)

Billy Preston is gewoon een topmuzikant. Er zit meer muzikaliteit in zijn kleine teen dan menig artiest in zijn/haar hele lichaam heeft. Bijzonder muziekstuk dit.

Dit is inderdaad een bijzonder album van een echte klasbak, en toch zal Billy altijd ten onrechte vooral gezien blijven worden als een van de vele "Fifth Beatles" die er rondlopen of "die sessiemuzikant die met alle groten der aarde samenwerkte". Zo werkt het helaas nu eenmaal.

Deze plaat trok destijds in 1970 schijnbaar ook al niet veel aandacht, wat zonde is, want er wordt een prachtig beeld gegeven van de man z'n kwaliteiten als muzikant, producer, songschrijver en zanger.

Preston wordt overigens gesteund door z'n vrienden George Harrison, Eric Clapton, Ginger Baker en Keith Richards.

Buiten de sterke nummers van eigen hand staan hier ook wat covers op, "My Sweet Lord" bijvoorbeeld, wordt in Preston's versie een echt gospel nummer, en is zeker niet minder dan het origineel, "je blijft van een nummer af of je geeft er je geheel eigen draai aan", dat is wel haast wat Preston gedacht moet hebben, en hij slaagt erin het nummer naar zijn hand te zetten.

Dat geldt ook voor Lennon & McCartney's "I've Got A Feeling" (dat nog nooit zo funky klonk) en (dat andere nummer van George Harrison) "All Things (Must) Pass".

Ik ken bij lange na niet alle albums van Billy Preston, maar deze behoort zonder twijfel tot de toppers.

Weer een hele goeie tip van Reijersen. Dank voor dit album van de week. Wat een heerlijke plaat!

Ik heb me eerlijk gezegd nog nooit bezig gehouden met Billy Preston. Door het soulalbum van de week is daar dus verandering in gekomen.
Een lekkere, gevarieerde plaat is het, zeg ik na één keer luisteren! Mijn stem volgt nog.

Zeker een goede plaat. Ik ben wel echt fan van de meer funky soul, dus af en toe wat meer pit had geen kwaad gekund. Maar hij luistert heel fijn weg.

Funky organ-driven soulmusic, daar kan je wat mij betreft weinig mis mee doen. Billy Preston is daar duidelijk een krak in en laat z'n orgeltje de hele plaat gezellig voorbijrollen. Ook hoed af voor z'n zangprestaties, daar staat hij toch minder om bekend. Lekker ruig als het kan en heerlijk ingetogen als het moet. Enig minpuntje zijn de gospelinvloeden in 'My Sweet Lord' en 'Sing One for the Lord', die te zwak zijn om te beklijven of niet genoeg doorgetrokken om te overweldigen. Maar dat valt gelukkig in het niet tegenover topmateriaal als 'Right Now', 'Little Girl' en 'I've Got a Feeling'!

Heb twee platen van Billy Preston in huis, nl Billy Preston - Everybody Likes Some Kind of Music (1973) en Billy Preston - Late at Night (1979). Deze zijn een stuk zwakker dan dit album dat swingt over gans de lijn.

Met de roots in de gospel is dit echt een soulabum met een herkomst. Pluspunten zijn er genoeg; de man kan zingen, het meteen herkenbare toetsenspel is heerlijk losjes en door de samenwerking met George Harrison krijg je dat My Sweet Lord meteen iets meer is dan een gewone cover.
Maar toch vind ik niet alles even geslaagd. De gospel, af en toe wel erg opzichtig aanwezig, schaadt de tijdloosheid van wat het album tot een classic of een verborgen schat zou maken, en de ballads, later toch een sterk punt van hem, doen hier nog weinig. Little Girl klinkt als een vingeroefening voor het latere You are So Beautiful .

When You Are Mine vind ik een van de beste stukken als geheel; de gospel invloed is naar de achtergrond, er is vooral ook soul en het is zelfs een beetje funky. Als er in de snellere stukken een beetje doorgespeeld wordt met piano is het album op zijn sterkst. Het titelnummer had bijvoorbeeld van mij nog wel iets langer gemogen. I've Got a Feeling is een leuke curiositeit als minder bekende Beatles-cover.

Met de minpunten hierboven is het onmiskenbare talent van Preston intussen wel overal aanwezig, en dan wat mij betreft dus nadrukkelijk mét de toetsen. Toch zal ik hier niet snel achterheen gaan om het in mijn verzameling op te nemen.

Leuk om te zien dat er toch langzaamaan wat mensen opduiken bij deze sterke plaat van deze ondergewaardeerde topmuzikant.

Daar is het Soulalbum van de Week-topic debet aan

Muzikaal is dit goed tot uitstekend, maar ik vind zijn stem een beetje grijs / oppervlakkig. Bij vlagen laat Billy horen dat hij wel degelijk kan zingen. Het album is minimaal degelijk te noemen. Het is een aardig afwisselend album waar gospel en meer funky nummers elkaar afwisselen. Toch is dit voor een album die niet genoeg blijft hangen. Tijdens een luisterbeurt vind ik het allemaal wel lekker, maar ik veer te weinig op om hier toch echt voor 4* of meer te gaan. Het gospelachtige My Sweet Lord behoort in mijn ogen juist wel tot 1 van de toppers van dit album. Maar Little Girl vind ik een van de betere nummers. Dit album valt qua score voor mij tussen 3* en 3,5*. Ga nu voor de lagere score hiervan.
Edit: na toch nogmaals het album met koptelefoon op geluisterd te hebben, valt het funk-gehalte me beter op. Ga toch voor de hogere score.

Het aardige is dat My sweet lord en All things must pass in de uitvoering van Billy Preston eerder op de plaat stonden dan de wereldberoemde uitvoeringen van George Harrison zelf.
Laatst genoemde had zoveel nummers op de plank liggen dat hij er wel eens iets mee wilde. Toen nog niet vermoedend dat 'my sweet lord' zijn grootste solo hit zal worden en qua klassieker in het rijtje Something en Here comes the sun kon aansluiten.

Erg lekkere plaat. Talentvolle man met een schitterende manier van zingen.

Favorieten zijn "Use What You Got", "My Sweet Lord" (fijn gospelnummer!) en "Sing One For The Lord".