AC/DC - Blow Up Your Video (1988)

Deze is idd wel een stuk beter dan Fly On The Wall, maar dit album vind ik ook nog geen hoogvlieger hoor. Een paar nummers vind ik wel goed, maar als geheel album misschien net een voldoende waard.

Eerste cd van ACDC die ik kocht. Later keek ik op deze site en zag ik dat deze erg laag gewaardeerd werd. En waarom in godsnaam?? Hier staan heerlijke riffs op. De 2 openers zijn echte classic AC/DC songs. De rest is ook erg goed. Het enige waar ik soms tegen aan hik, is de stem van Brian Johnson. Ok hij heeft sowieso al een aparte stem, maar op dit album klinkt ie best wel verschrikkelijk zeg maar.

Niet de slechtste van AC/DC, maar geen klassieker. Het snoeiharde van Fly On The Wall heeft plaatsgemaakt voor een wat toegankelijker geluid en de plaat is iets gevarieerder. AC/DC lijkt meer moeite te krijgen met het schrijven van recht-voor-zijn-raap swing- & beukwerk en de composities worden hier en daar wat gezochter. Maar geen echt slechte plaat.

Er was een tijd dat Heatseeker gewoon in de Nederlandse top 40 stond. Het nummer staat nu nog steeds als een huis.
Verder is Blow Up Your Video een heel degelijk AC/DC album. Niet zo krachtig als het werk tot en met Back In Black, naar met nummers als bijvoorbeeld Nick Of Time en This Means War op je naam, kun je best thuiskomen.

Heatseeker in de Top 40? Welnee...
Je bent vast in de war met Thunderstruck van het hierop volgende album.

Niet in de top 4o dus. Wel in de mega top 100.

Ik ben niet in de war. Heatseeker kwam regelmatig voorbij in Countdown van Veronica. Voor wie dat nog kent. Vandaar dat ik dacht dat het een hit was.

Wow, dat herinner ik me niet.

Tja, toen waren er nog échte muziekprogrammaas op tv...
Wat nu doorgaat voor 'muziekprogramma'....

Jazekers, en die vind ik nog beter ook.

Trek er maar een ster vanaf, 2 is teveel voor dit prutwerk.

Begin nu aan deze!

Echt slecht wil ik het zeker niet noemen, de productie is alleen een beetje mat

Als de productie en de stem van Brian wat beter was geweest dan kwamen de nummers een stuk beter uit de verf. Sommige nummers zijn best goed maar worden daardoor echt om zeep geholpen vind ik.

Beetje sleutelen aan de stem en een keer of wat remasteren dan word het een stuk beter denk ik.

De eerste 2 nummers zijn natuurlijk AC/DC klassiekers van formaat.

Maar die 2 nummers staan ook al in betere versies op hun live dubbelaar uit 1992.

Kan dit album daarom ook laten liggen.

Met die productie is toch niet zoveel mis? Het klinkt warmer en organischer dan het leeuwendeel van wat er rond die tijd werd uitgebracht. Ik hoor er niets slechts aan. En wat is er mis met de stem van Brian Johnson? To loud for the crowd?

Zoals eerder gezegd, ik vind het niet het beste AC/DC album, maar Blow Up Your Video biedt degelijkheid en is toch zeker een plek in de kast waard. Enkele uitschieters naar boven zijn er wel. Heatseeker, Two's Up, Nick Of Time en This Means War.

Heb wel eens gehoord dat Malcolm Young niet of nauwelijk aan deze plaat heeft meegewerkt vanwege een alcoholverslaving. Vandaar misschien het magere resultaat? Volgens mij is hij normaal wel de belangrijkste songwriter in de band en niet Angus zoals velen denken.

Slechtste album van Ac/dc.
Er staan maar 2 nummers op die mij kunnen bekoren

Meanstreak
This means War

gelukkig hoefde ik maar favoriete nummers te selecteren

Nee, zeker niet de beste van AC/DC deze.
Op een of andere manier klinkt het niet zo puntig en strak meer.
Dit lijkt voornamelijk te liggen aan de produktie die niet zo knallend meer is vroeger.
Had het wel eens willen horen als Bruce Fairbairn het geproduceerd had.
Daarbij zijn ook niet alle songs even goed.
Plaat begint sterk met Heatseeker (ijzersterk zelfs) en Meanstreak. In het midden zijn dan Go Zone en Nick Of Time nog behoorlijke nummers.
En het eindigt dan weer heel acceptabel met Two's Up en This Means War.
De overige nummers, tja. Heb deze CD de laatste paar weken een paar keer gedraaid, maar ik ben ze ook nu alweer vergeten.
Kom ik toch nog op 3*.

Waar ik "Back in Black" een geslaagde comeback (na de dood van Bon Scott) vind en het een mooie introductie was voor Brian Johnson, ben ik de platen na "Back in Black" toch minder gaan waarderen. En zo ook deze "Blow Up Your Video". De eerste twee tracks zijn AC/DC klassiekers, maar de daaropvolgende nummers zijn matig tot zwak. Ik heb Brian Johnson altijd een mindere zanger gevonden dan Bon Scott en dat gevoel sijpelt toch weer door alle nummers heen als ik ernaar luister. De riffs zijn best aanstekelijk, maar in de meeste gevallen blijken de songs wel erg inwisselbaar.

Deze heb ik in mijn tienerjaren grijsgedraaid (gehuurd van de bib, op de B kant had ik Twisted Sister gezet ) en heb er best wel goeie herinneringen aan.

Ik vind het de laatste redelijke AC/DC plaat. Het is wat meer poppy geproduceerd dan voorheen, maar de nummers zijn grotendeels nog prima, af en toe zelfs verassend goed (Nick Of Time, Two's Up). Vanaf The Razor's Edge ontbrak het gewoon aan sterke nummers en waren eigenlijk alleen de singles OK.

nee man, tot en met deze ging het per album een beetje bergafwaarts.

vanaf razors edge kwam er weer een stijgende lijn in tenminste.

This Means War man man wat een gitaarwerk, super nummer.

AC/DC – Blow Up Your Video

De vocals zijn een verbetering tegenover de voorganger Fly on The Wall.

1) Heatseeker: Geweldige opener. Eén van mijn favoriete AC/DC nummers.
2) That’s The Way I Wanna Rock ‘n’ Roll: Nogal eentonig nummer.
3) Meanstreak: Goed refrein en riff.
4) Go Zone: Leuk rocknummer.
5) Kissin’ Dynamite: Typisch AC/DC nummer.
6) Nick of Time: Eén van mijn lievelingsnummers op deze cd.
7) Some Sin For Nuthin’: Minste nummer voor mij, nog steeds niet slecht, maar wat te eentonig.
8 ) Ruff Stuff: Lekker rocknummer zoals we van de band gewoon zijn.
9) Two’s Up: Na Heatseeker mijn absoluut favoriet nummer op Blow Up Your Video. Strak nummer.
10) This Means War: Leuke afsluiter.

Tussen het teleurstellende en doffe Fly on the Wall in 1985 en deze Blow Up Your Video in 1988 verscheen ter gelegenheid van de film Maximum Overdrive in 1986 de verzamelaar Blow Up Your Video. Een pauze van drie jaar tel ik dus tussen de twee reguliere albums, niet moeilijk vermits hun toers niet van de poes zijn.

Er wordt teruggegrepen naar het producersduo Harry Vanda & George Young en je merkt duidelijk het verschil, veel beter en veel helderder van geluid. De stem van Brian Johnson gaat verder achteruit maar hier vind ik hem wel goed zingen. Misschien is deze plaat beter verteerbaar dan Fly on the Wall door de “hit” Heatseeker en nummer twee That's the Way I Wanna Rock & Roll: no nonsens AC/DC met tempo. Het laatste woord van de vorige zin zit niet in de volgende matige drie nummers. Dan is gelukkig Nick of Time veel beter dankzij het iets hoger tempo. De volgende twee nummers zijn opnieuw verre van onvergetelijk maar er volgen nog twee leuke songs met Two's Up en This Means War.

Conclusie? Welgekomen terugkeer van Vanda & Young die ook al de nieuwe nummers hadden geproduceerd op Blow Up Your Video en een album met een aantal goeie nummers, het is te zeggen de iets snellere nummers, maar het blijft smachtend verlangen naar oersterke toekomstige klassiekers.

Met verve het slechtste wat AC/DC ooit uitgebracht heeft. Begint nochtans heel sterk met Heatseeker maar alles erna kan je zo de vuilbak in kieperen.

Daar denk ik inmiddels wel anders over, vind fly on the wall een stuk lekkerder en vooral steviger klinken. Dit is denk ik het meest poppy klinkend ac/dc album met natuurlijk wel de nodige hoogtepunten, heatseeker b.v, maar dat nummer vind ik op live 1992 nog een stuk beter uit de verf komen. De zang klonk op fly on the wall wat ver weg, maar volgens mij had brian hier nog stukken meer problemen met zijn stem. Voor mij is deze van de reguliere albums die ik allemaal org op cd heb toch echt de minst goede van hun!

Lauw en middelmatig album,zeker voor AC/DC begrippen.Vind dit één van hun minste albums.Alleen het eerste en het laatste nummer zijn wel ok.

Ik ga hier gewoon nog eens neer zetten wat ik een te gek album ik dit vind! Echt een van de hardere en rauwere AC/DC albums. En die schuurpapieren stem van Brian hier, oei oei! Het ligt allemaal (zoals bijna altijd bij AC/DC) lekker in het gehoor, maar ik vind het in geen geval een "poppy" album zoals Ricardo schrijft. Dat denk ik eerder aan Black Ice of Rock or Bust bijvoorbeeld.
Verder hebben veel nummers hier een mooie opbouw, met veel climaxen, mooi gitaarwerk en voor AC/DC begrippen (met dank aan Simon Wright) inventief drumwerk.

Een stuk beter dan Fly On The Wall maar geen topper in het oeuvre van AC/DC. De eerste twee tracks en in mindere mate Meanstreak zijn AC/DC-klassiekers, maar de meeste daaropvolgende nummers zijn matig al is afsluiter This Means War nog behoorlijk. De productie is gelukkig helderder en dynamischer dan de voorganger. Brian Johnson heb ik altijd een minder zanger gevonden dan Bon Scott al dat blijkt ook op dit album (zijn stem is dunner en geknepen en hij moet te vaak schreeuwen).

Beter dan Fly on the Wall, inderdaad, maar dat vond ik dan ook een behoorlijke miskleun. Hier staan toch wel een aantal goeie songs op, met Heatseeker, That's the Way I Wanna Rock 'N' Roll, Meanstreak, Nick of Time en This Means War. Zo, heb ik toch mooi de helft van de nummers opgenoemd.

De titel van het album komt uit de tweede song op het album, en volgens Angus Young komt dit voort uit het veranderende (digitale) landschap in die dagen. Young vond zijn band vooral tot zijn recht komen op het podium, en daar valt - denk ik - wel iets voor te zeggen. Want hoewel deze plaat enkele pittige nummers herbergt, staat er ook wat matiger werk op, en echte kleppers ontbreken helaas.

Dit is ook het laatste album met drummer Simon Wright, die daarna o.a. nog bij Dio zou spelen. Hij zou vervangen worden door Chris Slade, die toen al een cv had om U tegen te zeggen, en recent nog drummer van de band was tijdens de Rock or Bust-tour.

2,5 sterren

Dit was eind jaren 80 mijn kennismaking met AC/DC. Op cassettebandje en achterin de auto op naar Frankrijk. Judas Priest op de andere kant.
Anno 2022 kan ik deze, los van de nostalgische gevoelens, nog steeds prima waarderen. Een pak beter dan Fly on the Wall. Samen met Flick of the Switch en Back in Black het beste van AC/DC in de eighties.

Toch een lekker album van AC/DC. Het is zeker niet hun beste, maar ik kan prima genieten van het album.

Ik zie een hoop "beter dan Fly On The Wall" hier.

Dit album heeft een lekker lichte sound en een paar leuke deunen. Vind het eigenlijk de laatste echt leuke AC/DC plaat. Een beetje poppy, zelfs.

Beter dan Fly On The Wall.... Nooit.

Edit: ik zie dat ik 10 jaar terug exact hetzelfde getypt heb. I'm sorry.

Waar het AC/DC van de jaren '70 steeds beter werd met de kenmerkende stem van Bon Scott, kwam in de jaren '80 met de beperktere capaciteiten van Brian Johnson enige wisselvalligheid. Al zat die 'm dan niet in diens stem maar in zwakker liedmateriaal. Voor mij zijn For Those About to Rock en Fly on the Wall te mager. Waar Scotts humor en stem die albums iets hadden kunnen verbeteren, lukte dat Johnson niet.
Met de teruggehaalde producers Harry Vanda & George Young is echter ook weer de glans terug. Opgenomen in Studio Miraval in Frankrijk, tegenwoordig in bezit van Brad Pitt, is een evenwichtig en vaak uptempo Blow Up Your Video het resultaat.

Het eerste wat opvalt is hoe swingend drummer Simon Wright plotseling klinkt: het maakt het toch al sterke Heatseeker extra lekker. De invloed van Vanda & Young?
Met That's the Way I Wanna Rock 'n' Roll worden de wortels onderstreept, waarna Meanstreak verrassenderwijs funkinvloeden bevat: wie durft te beweren dat AC/DC altijd hetzelfde doet vergist zich en zal later op dit album nogmaals verbaasd zijn. Go Zone is okay en in het stap voor stap steviger wordende Kissin' Dynamite is de groep in topvorm, zeker met die baslijn die ouderwets lang op één noot blijft hangen.

Op kant 2 gaan de vijf fel uit de startblokken met Nick of Time, waarna Some Sin for Nuthin' verdienstelijk volgt, net als Ruff Stuff. Ronduit verrassend is Two's Up met een ongewoon melodieuze gitaarriff die de groep knap laat klinken als... zichzelf. Ook fijn is dat Johnson hier zijn stem even laat zakken. Het spuitende This Means War zou je met zijn hamerende gitaarlijn als een voorstudie van Thunderstruck van twee jaar later kunnen beluisteren.

Ik durfde er met alle aandacht van de groep voor videoclips niet op te hopen, maar AC/DC keerde hier overtuigend terug naar het ene ding wat ze goed kunnen: geïnspireerde hardrock 'n' roll, als waren ze zonen van Chuck Berry. Met in één nummer funk en in een ander melodie als verstopte pareltjes.