Scott Walker - Tilt (1995)

Ik heb het heel lang niet aangedurfd om aan dit album te beginnen.
Scott beschouw ik als een muzikale held maar dat is puur door het kitscherige randje dat zijn beginwerk met zich meedraagt en ik wist van te voren dat dit hier niet geval zou zijn.
Laat ik er kort over zijn: het viel me allemaal wel mee.
Ik was zelfs aangenaam verrast hoe zijn zoetgevooisde stem hier meestal volledig intact blijft maar dat het combineert met spannende muziek die heel stiekem bezit van je weet te nemen. Het overrompelt je niet maar verovert je op heel slinkse wijze en in een tergend traag tempo.
En ondanks dat ik zijn stem hier vind botsen met de muzikale begeleiding denk ik dat dat nu juist de kracht is van dit album.
Walker roert in allerlei potten en pannen en weet er een boeiend mengsel van te brouwen die niet voor iedereen is weggelegd maar die mij zeker weet te verwonderen.
De bijzondere muzikale wereld van Scott Walker opent zich bij deze. De poorten zijn opengezet en je mag binnentreden maar wel met de waarschuwing dat alles flink op z'n kop kan worden gezet.
Alleen tovenaars krijgen dit voor elkaar.

Ik heb The Drift overleefd, dus durf ik mij ook wel aan deze te wagen.
Het klinkt een stuk toegankelijker, maar is zeker niet voor iedereen weg gelegd.
De klassiek klinkende hoge stem van Scott Walker neemt je mij op reis.
Wat in eerste instantie er uit ziet als een sprookjeslandschap blijkt allemaal een stuk minder rooskleurig.
Zeg maar zoals de sprookjes van Andersen, maar dan zonder de romantisering; waardoor de dood centraal blijft staan.
Farmer In The City is de uitnodiging, aan de hand stap je zijn wereld binnen, maar al snel voel je bij The Cockfighter dat je misbruikt bent; als de dreiging al snel invalt, weet je dat er geen weg terug is.
Dood en verderf, Las Vegas met zijn verslavende gokkasten; het lawaai van rinkelend geld, en op het podium staat de crooner Walker die dit alles heeft veroorzaakt.
Wat volgt is een nachtmerrie, bij The Drift kon je nog vluchten, maar Tilt komt nog heftiger over.
De wendingen zijn nog onverwachter, luguber en donker.
Als een vriendelijk ogende hogepriester van het kwaad leidt hij zijn eigen duistere mis, met massieve kerkdeuren die van binnenuit niet te openen zijn.
Zalvende tussenstukken zijn schijnbedrog, een lokroep om je te hypnotiseren.
Opschudding, de wereld van Scott Walker slaat op Tilt, en na een rust van een aantal jaren zal deze nacht beminnende vampier opnieuw toeslaan met als resultaat The Drift.
Misschien nog het meest vergelijkbaar met het donkere werk van Nico, die net als hij in de jaren 60 nog lief klonk, maar waarbij in de loop der jaren een soortgelijke duistere ontwikkeling doormaakt.
Een stuk moeilijker te verteren dan wat ik verwacht had, maar wel een indrukwekkend geheel.