Angel - Helluva Band (1976)

Eigenlijk is hierboven alles al gezegd over Helluva Band, al kan het geen kwaad om te benadrukken dat Angel in 2019 verrassend goed terugkeerde met Risen.

In 1976 bracht de groep adult oriented rock (voor progressive rock/symfonische rock is het te rechttoe) zoals ik die graag hoor. Je kunt het ook omschrijven als hardrock met heul veul klavieren. Zoals het toetsen-versus-gitaarduel in opener Feelin' Right.
Het lange toetsenintro van The Fortune bevalt eveneens, in de sfeer van Tony Careys klavieren in het intro van Rainbows Tarot Woman. In tegenstelling tot dat nummer toomt Angel na de toetsenbombast in met akoestische gitaar. Dan pas wordt scheurend vervolgd en de pauken die na een dikke vijf minuten opduiken zijn goed getimed.

Dan twee eenvoudiger nummers in de sfeer van party-hardrock'n'roll, waarbij toetsen duidelijk maken dat dit nog altijd Angel is. Ze worden gevolgd door het robuuste Mirrors met een tekst zoals Ronnie James Dio die schreef en de ballade Feelings waar ik niet zo van ben, al past de uitgelaten zangstijl van Frank Dimino (hier als DiMino gespeld) er goed bij: als je iets doet, doe het dan vóluit! Wellicht kan dit fans van het Queen van de jaren '70 bekoren?
Gejaagde rock 'n' roll met de nadruk op gitaar volgt via Pressure Point, Kissachtige hardrock in Chicken Soup dat echter een interessante climax bevat, om met de terugkeer van het Angel Theme te besluiten. Hier in bandversie en langer dan op het debuut.

Voor mij wisselvalliger dan die plaat, nog altijd smakelijk.