House of Pain - House of Pain (1992)

Leuke plaat om frustraties weg te krijgen. Vooral jump around is een tophit die ze bijna op elke fuif wel een keertje draaien (in Belgie that is)

In Nederland ook wel hoor

Het album is oké, niets meer of minder. Jump Around is de uitschieter, 3*

House of pain is gewoon goed. Ietsje beter dan Cypress Hill. Echt een plaat voor feestjes.
Vooral de nummers Jump Around, Athem en de Pete Rock remix zijn erg leuk.

Alleen jammer dat ie niet zo populair is.


4,0

Van hun genre ken ik haast niets, maar Jump Around werd vaak op fuiven en feestjes gedraaid, dus dat ken ik, vind dat trouwens erg aanstekelijk.
De intro is deze van I'm a Soul Man van Sam & Dave.
Eerlijk geleend ??

House of Pain Anthem blijf ik gewoon lauw vinden.

De House of Pain waren al uit elkaar sinds 1996 damn dat is lang geleden. Nou ja hoe dan ook Propz 2 House of Pain i will never forget u boyz.

Ik vrees dat ik een hele plaat van dit gezelschap nooit zou kunnen uitzitten, ik kén trouwens maar enkel dat Jump Around, dàt ik wel een uitstekende party-song vind, een party-song buiten categorie, zo goed.
Ook al komt dit dan uit een genre dat voor de rest voor mij van een andere planeet komt...

Muah, t is wel n oke album. Wel lekker beats zoals bij Jump Around, Put Your Head Out, House And The Rising Son, Guess Who's Back.
Jump Around was natuurlijk een dikke hit.
Maar dit album moet t puur van z'n beats hebben, want ik vind Everlast eigenlijk wel op elke track even wack komen.

3* voor deze

Geinige CD, maar geen enkel nummer haalt het niveau van Jump Around. Eerste luisterbeurt beviel me ook beter dan de tweede, niet echt lang houdbaar dus. 3 sterretjes.

Truth crushed to earth shall rise again vind k btr

Jump Around is het beste Hip-Hop nummer tesamen met Insane In The Brain! Beide geproduced door Dj Muggs eigenlijk.

Leuk album maar inferieur aan opvolger Same As It Ever Was.

Put on your shitkickers and kick some shit...

Natuurlijk kent iedereen Jump Around, maar hun tweede single (Shamrocks & Shenanigans) is ook uitstekend. Ik vind dit hele album eigenlijk erg sterk. De beats zijn energiek en rauw. Muggs was in die periode erg consistent. Guess Who's Back, Come And Get Some Of This en de remix van Jump Around zijn mijn favo's naast de 2 singles.

Ben het helemaal met je eens, er zijn niet echt nummers die mij net zo boeien als jump around en ik heb het na een paar luisterbeurten ook wel weer gezien. Behalve Jump Around

Ik ben het dan weer helemaal eens met principal2000. Geniaal album dit. Ik kijk uit naar hun concert eind van de maand!

Een hiphop classic.........die beats, die sfeer, die hongerige Everlast.........

Ik heb gelachen daar en gratis kaarten gekregen ook .

Nice! Ik kon ook gratis maar kon helaas i.v.m. persoonlijke omstandigheden niet gaan. Jammer hoorde van veel mensen dat het vet was.

Nooit begrepen dat men Jump Around de sterkste track vindt. Vrij matig nummer als je het mij vraagt, groot gedeelte van het album doet mij meer...

Weer eens geluisterd, wat een geweldige album blijft dit toch.
Jump Around is leuk voor een feestje maar de rest van de nummers zijn beter.

Top Of The Morning To Ya is echt een heerlijk nummer. Vind ik beter dan Jump Around. De Pete Rock remix is trouwens ook niet slecht. Die komt nog wel eens voor bij uit de speakers.

Vette cd. Mag eigenlijk niet in een goede hiphopcollectie ontbreken. Jump around was dé hit voor deze gasten en verder was er niet zo veel van hen bekend en geldt het voor sommigen als een one-hit-wonder. Niets is minder waar en ook de albums hierna zijn sterk. Gestopt op hun hoogtepunt, of misschien wel net ná dat hoogtepunt, maar iig. op tijd.
Jump around vind ik overigens meer een ik-krijg-zin-om-met-spullen-te-gooiennummer, dan een partynummer, zoals enkelen hier op mume beweren. Bij partynummers denk ik eerder aan dingen zoals Let me clear my throat, Whoomp there it is, etc. Daar vind ik Jump around niet tussen passen.

Staan wat vette dingen op; tracks 2 (classic!), 4, 7, 10, 12, 14.
Put your head out vind ik best wel een kut track, Breal met zijn nasale stem + Everlast is geen lekkere combi. Ik vind wel dat bij vele tracks hetzelfde trucje gedaan wordt, het herhalen van de titel zoals bij Top O the morning to ya, Guess Whose back...das eigenlijk hetzelfde idee.
Op de een of andere manier bekt; Put on your shit kickers and kick some shit lekker weg, vette track in de clubs
totaal 3.5*

House of Pain éénmalig in Amsterdam te zien in originele bezetting
20 juni in de Q-Factory.

Hoewel ik tegenwoordig rap niet meer kan appreciëren , voor mij hoorde het typisch bij mijn puberteit, quasi boos over het leven en alles wat erbij kwam kijken, vochten Ice-T, Ice Cube en House of Pain om mijn aandacht. Niet dat het genre mij de hele dag bezig hield, de harde gitaren hadden allang mijn hart en hoofd veroverd, maar de raps, beats en teksten van deze artiesten straalden een bepaalde rauwheid uit, tegelijkertijd was het 'cool' om in het slaap gedommelde stadje waar ik inwoner van was om met een dergelijke plaat op school aan te komen kakken. Zo ook dit schijfje, de combinatie van de rauwe strot van Everlast, de beats van DJ Lethal en de subtiele Ierse achtergrond van Everlast en Danny Boy doorwerkend in de muziek had wel een bepaalde charme. Hoewel opvolger Same As It Ever Was wat consistenter van aard was en wellicht ook wat sterker heeft het debuut voor mij de meeste charme. De hit blijft vermakelijk, maar tracks als Top O' The Morning To Ya, het lome House and the Rising Son, Guess Who's Back en het dampende, haast cynische Life Goes On kan ik ook nog steeds prima aanhoren. Kortom, gevarieerd, charmant, zowel relaxed als wel bij vlagen venijnig met Everlast als blikvanger, een vermakelijke plaat. Echter draaien doe ik het nooit meer.

Lekker pompend album om af te spelen op hoog volume. Draai deze te weinig, want toch altijd weer cool om te horen. Jump around luister ik liever de remix van, het origineel kan ik niet meer horen aangezien je die bij wijze van spreken op elk schoolfeest, in elk voetbalstadion en bij elke willekeurige uitgaansgelegenheid voorbij hoorde komen. House and the rising Son is denk ik mijn favoriet.

Er is nu ook een "30th Anniversary Edition" van dit album op LP, met een afschuwelijke nieuwe hoes.

Kan nog altijd genieten van de Butch Vig mix van "Shamrocks and Shenanigans".