Harry Nilsson - Pussy Cats (1974)

Goede Harry Nilson plaat, geproduceerd van John Lennon tijdens zijn "Lost Weekend" phase. Dat poppertje rechts is dan ook John Lennon.

Zijn dit allemaal covers? Dat zou ik wel minder vinden namenlijk. De man is zo`n geweldige liedjes schrijver. (John Lennon kan dat ook wel toch?)

Ik denk dat het allemaal covers zijn, nummer 7 is een Lennonsong, ik heb op een bootleg van de Beatles het origineel staan van Lennon.

ja, maar dit vind ik toch een tegenvaller van nilsson en lennon , ik denk dat ze toen meer plezier in de drank hadden en vind dit maar een regelmatige cd , zulke 2 heren moeten veel beter kunnen

Hierop zijn maar liefst de drie beste drummers ter wereld te horen en wel gelijktijdig!

Historisch gezien een bijzondere plaat. Harry Nilsson en John Lennon die in deze periode min of meer samenwoonde in een groot strandhuis in Los angeles en daar met behulp van veel drank en drugs bijna een jaar lang de beest uit hingen, terwijl vrienden als Keith Moon, Alice Cooper en Ringo Starr regelmatig langskwamen. Tussendoor werd Pussy cats gemaakt. Muzikaal weinig te beleven aan deze plaat waar de stem van Nilsson voor zijn doen slecht is en de productie van Lennon slordig. De cover van het Dylan nummer Subteranean homesick blues klinkt meer als een Lennon nummer in zijn rock and roll periode dan als een Nilsson nummer maar vormt wel een hoogtepunt. Een ander hoogtepunt is Don't forget me. Dat nummer is ooit gecovert door Willem van Hanegem die in de jaren 70 plots een muzikale carriere op poten wilde gaan zetten. Gelukkig bleef het bij die ene keer.

Beter laat dan nooit: niet alles is gecoverd op deze plaat, maar er staan inderdaad wat covers op.

De reden van Nilsson's zwakke stem is omdat hij een stemband had afgescheurd. Hij durfde dit Lennon niet te vertellen, in de angst dat Lennon de plaat dan niet meer zou produceren als zijn stem hersteld was.

Nilsson klinkt hier soms echt als twee druppels water als Lennon.
Ik vind het toch geen verkeerde plaat hoor, dat ruige aan zijn stem heeft ook wel wat.. de '60s waren long gone en een plaat als Aerial Ballet zou totaal misstaan omstreeks 1974, stel je eens voor... die plaat in zo'n West Coast pop sausje met blazers en alles.. het geluid van de naderende jaren '80 maar dan met een eigen karakter(iets wat een typische jaren '80 productie niet heeft; alles klinkt clinisch, plat en soms zelf fabrieksmatig).
Staat makkelijk naast Walls and Bridges, het blijft uiitzonderlijke klassen.
Lennon maakt 't soms wel wat druk.

Overigens weer een indrukwekkende artiesten lijst... moet ene groot feest zijn geweest in de studio..
John Lennon, Sneaky Pete(Flying Burrito Brothers), Jim Keltner, Keith Moon, Ringo Starr en nog een hand vol..
Nilsson doet mij hier ook een beetje denken aan Dennis Wilsson, zeker op de opener...

Ben me een beetje aan het verdiepen in het oeuvre van Harry Nilsson, en dit was ooit het allereerste album van hem dat ik leerde kennen. Hoewel het een beetje rommelig is opgebouwd en niet over de hele linie even sterk is, klinkt het naar mijn smaak toch wel aangenaam.

De meeste covers vind ik verrassend gedaan, en dan staan er ook nog een paar pareltjes op, zoals Don't forget me en Black Sails. De stem van Nilsson verveelt mij bijna nooit, en dat draagt uiteraard in niet geringe mate bij aan mijn waardering.

Op dat eerste nummer speelt gewoon een soort 'Mind Games' mee op de achtergrond. De weliswaar fameuze muzikanten klinken niet erg geinspireerd en ook niet bepaald nuchter. Daar zal wel een verband zitten. Tel daar de aan gort gezongen stem van Nilsson bij op en je hebt eigenlijk een soort Dark Horse te pakken, zij het met mindere songs.

Frappant dat veel grootheden zo rond 1974 crashen.

Ik heb het idee dat dit gewoon een probeersel was en dat ze vast wel van plan waren om nog meer samen te doen. Ware het niet dat Nilsson z'n stem kapot heeft geschreeuwd om hij samen met John Lennon altijd schreeuw wedstrijden deed. Erg tragisch dat dit Harry Nilsson z'n stem heeft gekost.

Die stem is vooral kapot gegaan omdat Nilsson en Lennon, die toen in zijn lost weekend periode verkeerde, liters voornamelijk Brandy per dag achterover sloegen, en ontzettend veel cocaïne dagelijks opsnoven. Wat dat betreft had John een slechte invloed op Harry. Hoewel John na een paar maanden gewoon weer met alles kon stoppen was Harry verslaafd geworden. Hij is er nooit meer overheen gekomen.
De resultaten van dit alles zijn te horen op Pussy cats. Waarin Harry soms de stem van John imiteert, Subterranean Homesick Blues is daar een voorbeeld van. Het is dat je weet wie daar zingt anders zou je snel denken dat Lennon achter de microfoon staat.

Van coke en alcohol gaan je stem niet per se kapot. Het werd ook zo in de docu Who Is Harry Nilsson (And Why Is Everybody Talkin' About Him)? verteld. Het is niet iets wat ik verzin.

Track 3,4,5 en 9 zijn geschreven door Nilsson. Met name Don't Forget Me vind ik erg mooi.