Ozzy Osbourne - Live & Loud (1993)

Waarschijnlijk één van de beste live cd's ooit. Geweldige setlist, goede geluidskwaliteit en een geweldig spelende band. Vooral Zakk Wylde geeft behoorlijk van katoen en is (op de dvd althans) ook een feest voor het oog. Ook Ozzy zelf is hier nog in redelijke doen en beter in vorm dan de jaren voorheen (of tegenwoordig). Het enige wat jammer is dat er hier en daar een persoonlijke favoriet mist, maar dat is welhaast altijd zo. (voor mij zijn dit bvb Waiting For Darkness en Over The Mountains)

Mag van mijn zelfs in één zin worden genoemd met Made In Japan of Unleashed In The East van Purple en Priest.

Begin jaren 90 was ozzy idd op zijn hoogtepunt (sabbath periode buiten beschouwing gelaten) hij had hier geen last van rechtzaken, drugsverslavingen en was ook kreatief op zijn hoogtepunt.

Geweldige dubbel album. alleen maar toppers.

Heerlijk live album! Het rare is (wat mij betreft althans) dat ik de produktie van dit album aan de ene kant super vind maar aan de andere kant weer niet...als je dit vergelijkt met Tribute dan klinkt deze veel vetter en meer dichtgeplamuurt. Tribute klinkt wat kaler en eerlijker (rauwer) en dat vind ik ook prachtig. Dat mis ik op deze soms wel een beetje...
De nummers op deze dubbelaar zijn geweldig natuurlijk! Het geweldige Shot in the dark werd toen nog wel live gespeeld en knalt heerlijk! Enige minpuntjes zijn wat mij betreft de solo's die op de cd staan. Op de dvd staan ze juist weer niet! Als ik er dan toch aan moet, dan maar liever met beeld. In plaats van die solo's hadden ze op de cd beter Mr. Tinkertrain kunnen zetten. Het nummer is tijdens dat optreden namelijk wel gespeeld maar ontbreekt op zowel de cd als de dvd.

Live & Loud is een alleraardigst document. Een bloemlezing uit de beste albums uit Ozzy's discografie. Zelfs van No More Tears worden enkel de krenten gebracht. Nou ja, buiten I Don't Want To Change The World dan.

Zakk Wylde drukt een grote stempel op het totaalgeluid van de band. Zo krijgen nummers als Bark At The Moon en Mr. Crowley ook weer een andere dimensie. Zijn ruwe spel past prima bij deze nummers die oorspronkelijk voor de meer flitsende gitaristen bedoeld was.

De vocalen van het opperhoofd zelf zijn nog redelijk in orde. En zelfs zijn 'Let me see your fuckin' hands' mantra is nog niet zo verrekte storend. Het meest bijzondere aan de plaat is Black Sabbath. Dit is de versie die tijdens de beruchte Costa Mesa gig gebracht werd. De gig waar Osbourne voor het eerst sinds 1985 weer met zijn oude bandmaten op het podium stond. Changes is volgens mij ook van die sessie. Maar ja. Changes is alleen maar leuk in de Vol. 4 context.

Wat een prachtig live album is dit toch! De geluidskwaliteit is werkelijk uitstekend te noemen!
Dit album was in begin jaren '90 opgenomen tijdens Ozzy's wereldtour, die zijn laatste zou zijn. Daarom had hij ook de overige Black Sabbath leden opgetrommeld voor het Costa Mesa optreden. Dit zou eigenlijk het einde zijn, maar zou zoals wij nu inmiddels wel weten alleen maar het nieuwe begin zijn.
De tracklist is natuurlijk fantastisch. Wat ik typisch vind is dat ze beginnen met de Black Sabbath klassieker Paranoid. Gelijk tijdens de eerste regels van Paranoid word al duidelijk dat Ozzy best goed bij stem is. Sterker nog, ik heb hem hierna nooit meer zo goed live horen zingen.
Het gitaarspel van Zakk Wylde is ook geweldig te noemen. De energie spat er zomaar van af en de nummers worden hierdoor nog opzwepender als normaal.
Ook het nummer Black Sabbath met de complete band klinkt goed en ook Changes, een beetje een vreemde eend in deze tracklist, vind ik prima klinken. Wylde laat hier horen dat hij ook aardig piano kan spelen en Ozzy brengt het nummer in stijl.
Een prachtig tijdsdocument voor de liefhebbers!

De CD heeft trouwens een boekje met een heel verhaal van Stefan Chirazi, een man die met Ozzy en meereisde tijdens deze tour. Hij weet erg mooi te beschrijven wat Ozzy doormaakte tijdens deze tour. Het moet een pittige kluif zijn geweest voor de beste man.
Het verhaal geeft ons een mooi kijkje achter de schermen.

Dat verhaal zit zeker bij een heruitgave?

Die versie met het verhaal heb ik idd ook. Het is een heruitgave, die waar de titels van de nummers in een cirkel achterop de hoes staan. Uit welk jaar de heruitgave is, weet ik niet.

Ik weet welke serie je bedoelt. Speak Of The Devil heb ik daarvan. Van Live & Loud heb ik de originele uitgave en de informatie die daarbij zit, is behoorlijk summier. Verder een geinig pakket. Dat wel.

volgens mij is Mr. Tinker train nooit live gespeeld

Er circuleert wel een clip van met daarin live beelden die overduidelijk van die concerten komen. Of in ieder geval van die tour.

In de jaren negentig heb ik de video hiervan gekocht (voor de jonge generatie, een cassette met tape én beelden die je in een videorecorder stak). Eén keer bekeken, daarna nooit meer want ik vroeg me af hoe live dit was, twijfel groeide bij het bekijken van de asynchrone beelden.

Ik heb die VHS (en later de dvd) ook gekocht destijds. Ik ga er 100% vanuit dat wat je hoort en ziet live is. Of het van hetzelfde concert komt dat betwijfel ik dan weer. Het waren 2 avonden die ze in dezelfde locatie gefilmd hebben. Dus ik vermoed dat er dingen door elkaar heen zijn gebruikt. Net als bij Right here right now van Van Halen. Mij stoort het totaal niet. Daarvoor vind ik het gebodene te geweldig. Maar ik kan me voorstellen dat dat voor sommigen anders is.

Mr Tinkertrain is maar liefst 1 keer live gespeeld.

oké,zou ik graag een opname van horen. Gaaf nummer

Ik zag dat ik hier nog nooit op gestemd heb. Bijzonder, het is een van mijn favoriete en meest geluisterde live platen. Komt denk ik doordat ik hem op VHS (ooit gekopieerd naar dvd) had en niet op cd. Ik zie hier Ozzy zoals ik hem graag zie, zo gek als een deur en goed bij stem. Ozzy heeft net zijn, in mijn ogen, beste werk ooit afgeleverd en is hier echt op de top van zijn kunnen. Het stoort me zelfs niet dat de opnames van verschillende concerten zijn, het zorgt ervoor dat de vaart en lekker in blijft zitten vind ik.
Inheb afgelopen weekend Bark at the Moon, Blizzard, No More Tears gedraaid en als afsluiting deze gekeken. Nu vind ik zijn laatste werk wel heel pijnlijk om te horen. Het verval is zo groot.