The Jam - Dig the New Breed (1982)

Overweldigend live-album van The Jam.
Zeker een aanrader voor liefhebbers van deze band,( daar hoor ik dus zelf ook bij )
Vooral de eerste 5 nummers vind ik live erg goed, maar eigenlijk is de hele cd ijzersterk.

Ik ben liefhebber van Set the house ablaze en Going underground. Maar inderdaad, alles is ijzersterk.

Live cd met opnames van verschillende jaren, uiteraard allemaal opgenomen in het Verenigd Koninkrijk. Het is een op ten top Britse band met een ongekend succes bij onze westerburen.

Net als The Smiths heeft The Jam 6 jaar bestaan en hebben ze eenzelfde periode ook tropenjaren gedraaid; populair vanaf jaargang één. The Jam was in de singles lijsten in Engeland nog veel succesvoller dan The Smiths. Maar de laatsten wisten internationaal goed door te breken (qua verkopen en kritieken) en daar blijft The Jam redelijk ver achter.

Deze Dig the New Breed is een prachtig live album met de 'uptempo' wave van The Jam. Paul Weller heeft toch een prima stem, de nummers zijn ijzersterk en zijn een redelijke doorsnee van de carriére van The Jam. Bij tijd en wijle kun je ook behoorlijk uit je dak gaan van dit album (Dreams of children!).

Eerlijk gezegd denk ik dat de kracht van deze gitaarband toch voor een belangrijk deel zit in de wijze waarop de nummers worden geschreven en gespeeld: kort, snel, puntig en vol passie waarbij de bij die tijd passende kritiek op de maatschappij in één moeite wordt meegenomen.

Dat het album niet langer duurt dan pakweg 40 minuten, redelijk bijzonder voor een live-cd, komt de kracht er van alleen maar ten goede.

IJzersterk live album maar ja met zo'n sterk songmateriaal kan er natuurlijk misgaan.Mooie uitvoering van Ghosts wat ik toch een beetje en onderschat nummer vind.Net als Private hell trouwens.Geweldige band in alle opzichten............15 stemmen is overigens belachelijk weinig voor een groep waar heel de Britse alternatieve pop/rock van de laatste 30 jaar schatplichtig aan is.

'Ghosts' is inderdaad prachtig... 'Dreams of Chidren' ook!

Er komt een hoop positieve energie vrij bij deze live uitvoeringen maar waar ik wel een beetje simpel van word is dat na elke nummer het publiek snel weggefaded wordt en ook weer in zodra het volgende liedje begint. Het zijn ook live opnames van verschillende jaren (er zit tussen de jongste en oudste opname maar liefst 5 jaar) en dat soort mij wel. Ook de geluidskwaliteit is wisselend (de een wat harder dan de andere) en ook dat is niet bevorderlijk voor een echte live sfeer.

Toch staan de diverse nummers als een huis enkel mis ik het fundament om het echt 1 geheel te laten zijn.

De opnames voor dit album dateren van 1977 tot en met 1982 en zijn op verschillende locaties opgenomen.
Het eerste nummer, In The City, werd opgenomen op 11 september 1977 in the 100 club in London’s Oxford Street, voor 'n paar honderd bezoekers. De laatste nummers zijn opgenomen in The Glasgow Apollo waar ze twee avonden op 'n rij speelden voor telkens 3500 fans en dateren van April 1982.

De opnames zijn uiteraard verschillend van kwaliteit, maar wat ze gemeen hebben is dat de energie er vanaf spat en ze je het gevoel geven dat je op de tweede rij voor het podium staat, en dat je de sigaretten en bierlucht zowat kunt ruiken, en het zweet van de bandleden bijna ziet en voelt rondspetteren.
Imponerende live registraties van 'n legendarische band.