Zomby - With Love (2013)
mijn stem
39 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Dance / Electronic
Label: 4AD
-
As Darkness Falls (2:08)
-
Ascension (0:58)
-
Horrid (3:09)
-
If I Will (2:23)
-
Isis (2:38)
-
It's Time (3:39)
-
Memories (4:03)
-
Orion (1:13)
-
Overdose (2:33)
-
Pray for Me (1:49)
-
Rendezvous (2:51)
-
The Things You Do (1:31)
-
This One (1:58)
-
Vanishment (1:49)
-
VI-XI (3:38)
-
VxV (1:49)
-
777 (3:06)
-
Black Rose (2:25)
-
Digital Smoke (1:50)
-
Entropy Sketch (1:22)
-
Glass Ocean (2:25)
-
How to Ascend (2:54)
-
I Saw Golden Light (2:18)
-
Pyrex Nights (3:13)
met Last Japan
-
Quickening (2:45)
-
Reflection in Black Glass (1:50)
-
Shiva (1:06)
-
Soliloquy (3:56)
-
Sphinx (2:47)
-
Sunshine in November (1:12)
-
Vast Emptiness (3:13)
-
White Smoke (2:04)
-
With Love (3:13)
0
geplaatst: 21 juli 2013, 19:02 uur
Oh spijtig maar goed het was ook een pre-order met code erbij voor 320kbps dus miss daarom zo prijzig.
0
geplaatst: 3 december 2013, 20:59 uur
Ik heb het toch maar met een volledige punt verhoogd. Om de één of andere reden zijn de ergernissen die ik had enkele maanden terug als sneeuw voor de zon verdwenen. De filosofie die Zomby hanteerde begrijp ik nu ook volledig.
0
geplaatst: 4 december 2013, 19:06 uur
De houdbaarheid valt erg tegen dus toch maar mijn stem verlaagd.
0
geplaatst: 1 oktober 2014, 20:45 uur
Hele mooie plaat. Ik vind juist de houdbaarheid heel hoog.
Altijd als ik hem draai is het goed.
Altijd als ik hem draai is het goed.
0
geplaatst: 8 februari 2021, 21:56 uur
Inmiddels is het alweer acht jaar geleden dat dit album uitkwam en in dat tijdsbestek heeft With Love toch maar mooi een plaatsje in mijn top tien verdiend. Die eer gun ik hem wel. Ik merk dat ik het album nog steeds vaak opzet. Ik mag wel zeggen dat dit voor mij persoonlijk een van de meest memorabele albums van de jaren tien was.
Het lijkt nogal een zit: 33 nummers uitgesmeerd over een dubbelalbum van tachtig minuten. Ik zie de eerste schijf dan toch vooral als een verzameling toffe nummers waarin Zomby zijn veelzijdigheid laat horen. De tweede schijf kent een wat meer homogener geluid. Het luistert ook wat meer weg als een mix en de moderne trap-sound voert meer de boventoon. Die afwisseling maakt het voor mij al een prettige luisterervaring.
In zijn totaliteit hou ik gewoon van die zware trap-beats met die diepe bassen eronder. De tweede schijf is dan ook wel mijn favoriet. De bij tijd en wijle prachtige melodieen gaan hier mooi mee samen. Hij lijkt niet van een heel arsenaal aan samples en wat al niet gebruik te maken. Maar hij weet met redelijk weinig middelen toch genoeg afwisseling te bieden.
Merk wel dat het lastig is om inhoudelijk echt iets over de muziek te zeggen waarom ik het zo goed vind. Omdat het zo fragmentarisch is wordt je toch elke keer opnieuw geraakt. Quickening klinkt bijvoorbeeld onheilspellend en Reflection in Black Glass juist weer heel melancholisch. Deze afwisseling enerzijds en die donkere, melancholische vibe die er aldoor overheen hangt maakt dat dit album de juiste snaar bij me raakt.
Later ook nog Dedication ontdekt en die is ook steengoed, maar deze kennismaking blijft het beste wat ik van hem ken.
Het lijkt nogal een zit: 33 nummers uitgesmeerd over een dubbelalbum van tachtig minuten. Ik zie de eerste schijf dan toch vooral als een verzameling toffe nummers waarin Zomby zijn veelzijdigheid laat horen. De tweede schijf kent een wat meer homogener geluid. Het luistert ook wat meer weg als een mix en de moderne trap-sound voert meer de boventoon. Die afwisseling maakt het voor mij al een prettige luisterervaring.
In zijn totaliteit hou ik gewoon van die zware trap-beats met die diepe bassen eronder. De tweede schijf is dan ook wel mijn favoriet. De bij tijd en wijle prachtige melodieen gaan hier mooi mee samen. Hij lijkt niet van een heel arsenaal aan samples en wat al niet gebruik te maken. Maar hij weet met redelijk weinig middelen toch genoeg afwisseling te bieden.
Merk wel dat het lastig is om inhoudelijk echt iets over de muziek te zeggen waarom ik het zo goed vind. Omdat het zo fragmentarisch is wordt je toch elke keer opnieuw geraakt. Quickening klinkt bijvoorbeeld onheilspellend en Reflection in Black Glass juist weer heel melancholisch. Deze afwisseling enerzijds en die donkere, melancholische vibe die er aldoor overheen hangt maakt dat dit album de juiste snaar bij me raakt.
Later ook nog Dedication ontdekt en die is ook steengoed, maar deze kennismaking blijft het beste wat ik van hem ken.
* denotes required fields.
* denotes required fields.