Mike Oldfield - Tubular Bells II (1992)

Beste nummers zijn The Bell, Altered State en Sentinal. Best lekker album voor een mooie zaterdagmorgen na een drukke week

Ik vind dit een goede remake/vervolg.

Virgin zeurde hierom bij Mike, maar het was uiteindelijk WEA die de centen mocht vangen, want volgens mij verkocht deze als een tierelier.

Lekker modern en sonisch compleet album. Anders dan het origineel maar het geheel heeft toch een relaxed en vol/warm geluid.

Een mooi album moet ik bekennen. Ik heb er wel wat droeve herinneringen aan, want mijn vader overleed rond de tijd dat dit album verscheen, en dat blijf je helaas toch meenemen als je hier naar luistert.
Het is zeker geen TB1, maar ik vond het wel meteen vanaf dag 1 een goed album, "Mike Oldfield waardig".

Ik heb een jaar of 10 geleden (in 2006) dit album weleens een keer gehoord, toen ik met mijn ouders en oudere broer naar een dvd keek, waarin Oldfield met een begeleidingsorkest dit album bespeelde. De dvd heette ook 'Tubular bells', en volgens mij was die live-opname uit 1993. In ieder geval heb ik dat optreden weer op dvd gezien, en ben ik zelfs weer aan het luisteren rond de klok van 23.00 uur.
De tracks nr1 t/m nr7 zitten samen heel goed in elkaar, maar hebben heel veel overeenkomsten, met Oldfield's debuutalbum en grootste meesterwerk 'Tubular bells' uit 1973 (dat naar verluid veel promotie nodig had, en een aanvankelijk succesvollere opvolger 'Hergest ridge' uit 1974, om zo vervolgens meer onder de aandacht te komen). Dat is vooral te horen in 'Sentinel', dat veel lijkt op de openingspassage van 'Tubular bells part 1'(die ook nog eens werd gebruikt in de horrorfilm 'The Exorcist') en 'The Bell', dat ook veel weg heeft als 'The Bell'-passage.

Tubular Bells II is dan ook een eigentijdse herwerking van Oldfields debuutalbum uit 1973.
Mike legt nieuwe, moderne accenten en deelt meesterwerk op in verschillende stukken of titels.

Dit album mag dan wel erg veel lijken op zijn voorganger, ik heb dit album vanaf de eerste luisterbeurt in mijn hart gesloten, ik denk dat ik hem qua overgangen van stukken net iets beter vind dan de eerste TB moet ik toch bekennen. Oldfield heeft dit album voor de release ook live gespeeld, dit moet je gewoon zien op youtube, want het is voor mij 1 van de beste muziek die ik ooit heb gehoord, het is werkelijk adembenemend hoe Oldfield het gehele album speelt, een luistergenot, vooral de sterke opening en mijn favoriet 'Sentinel' dat ik compleet zelf kan spelen. Tubular bells 2 heeft iets emotioneels bijna bij mij achtergelaten, het is iets magisch wat de muziek van Oldfield met mij doet soms, dit deed ie ook erg goed in Tububar bells 3 en Ommadawn, maar daar zal ik later wel een review van geven. Wel vind ik het album zo tegen het einde, en dan helemaal tegen het einde wat minder worden, dat is iets minder want die eerste 45 minuten zijn fantastisch, vooral het 2e gedeelte die prachtig opent met 'Weightless' is erg mooi, het is alleen die bekende 'caveman' stukken op het einde die het net niet zijn, dit is juist wel leuk gedaan in de originele TB. Oldfield heeft wat mij betreft een erg sterk album gemaakt, ik draai hem nog best veel, meestal na TB1 en TB'S 3 volgt daarna natuurlijk?

De productie is beter (al houd ik niet zo van die zwaar aangezette Horn-sound), er wordt vakkundiger gemusiceerd en alles loopt consistenter in elkaar over dan op het origineel. Alleen Professor Sneep haalt het niet bij Bonzo Vivian Stanshall. Tubular Bells 1 heeft de perfecte A-kant, maar de passages met die crappy elektrische gitaar en dat gegrom zijn tenenkrommend slecht. Tubular Bells 2 is echt een update. Duidelijk met meer zorg en ervaring gemaakt, maar het blikt soms toch wat te nadrukkelijk terug. Het staat niet op zichzelf. Het probleem is dat dat ook niet kan, het volgt iets op dat met niets te vergelijken is. TB2 komt vooral in de eerste helft over alsof Mike te geforceerd een TB2 wil maken en dat is natuurlijk ook wat er gebeurt. Aan de andere kant: waren er geen herkenningspunten, was het ook niet goed geweest. Als je daar doorheen luistert, zul je als liefhebber van de vroege Oldfield de nodige sympathie moeten kunnen opbrengen voor dit werkstuk. TB3 en TB2003 hadden van mij overigens niet meer gehoeven.

haha, ja ik snap je meteen Stijn, en dan vooral over de introductie van de instrumenten in TB2. Ook ik moest even grinniken een beetje toen ik er ook achter kwam dat Alan Rickman ( Sneep inderdaad) het insprak, jammer genoeg niet meer onder ons helaas de acteur. Maar enfin, Mike heeft natuurlijk albumpareltjes als de originele TB, wat nog steeds staat als een huis, 100%, en zo ook Ommadawn om maar wat te noemen, origineel blijft wat het is, tuurlijk, deze vernieuwde versie die Mike 20 jaar later destijds deed is denk ik ook een wat meer electronischer geheel waar de bekende pianostukken net iets anders gespeeld worden, achterstevoren kun je zeggen met wat meer synthesizers in de mix, 't is een andere variant uit een oud verleden. Ik zie het persoonlijk wel als een soort van nieuwe TB, herkenbaar... maar net even anders, draai hem nog regelmatig op LP, naast de originele plaat staat ie er mooi naast. Tb3 heb ik ook inderdaad meerdere malen beluisterd.. ja Mike kon er geen genoeg van krijgen blijkbaar;)

TUBULAR BELLS II (1992)

Dit Oldfield album is de laatste jaren het meeste in mijn achting gedaald. Ik weet nog dat ik de live première via de radio volgde. In 1992 was ik nog op en top fan. En deze update van Tubular Bells mocht toen nog gezien worden als een verdienstelijk project. Het werd Oldfields eerste langspeler voor Warner. Beide delen van zijn meesterwerk uit 1973 werden opgedeeld in zeven titels. Geniaal om alle thema's van nieuwe accenten te voorzien alsof je naar een broer of zus van het origineel zat te luisteren. Sentinel (ook goed voor een hitnotering als single) was knap en veelbelovend. Maar uiteindelijk vallen de andere zes stukken die het eerste deel van TB vervolledigen vandaag een beetje tegen. Ik stoor me aan het feit dat ze eerder in elkaar gemixt worden dan in elkaar overvloeien. Trevor Horn zat achter de knoppen. Wat Mike met het tweede deel van TB deed, vind ik beter. Alleen Altered State klinkt een beetje gek. "Are you dead mummy," vraagt een kinderstem. "I don't think so," antwoordt een vrouwenstem. Ondertussen slaakt de holbewoner zijn oerkreet. Oldfield en de getroebleerde relatie met zijn zieke moeder. Wat je wel vaker ziet is dat de eigentijdse facelift van een album na vele jaren gedateerder gaat klinken dan het origineel.

Mike Oldfield - MusicMeter.nl