Mike Oldfield - Tubular Bells II (1992)

Voor velen een flauwe zet een vervolg te breien aan het Tubular Bells-succes, volgens mij een goede zet. Oldfields carrière zat op een zijspoor en hiermee grijpt hij terug naar zijn roots. En hij doet het goed. Natuurlijk wordt het album altijd vergeleken met Tubular Bells en in dit opzicht verliest het de strijd, alleen omdat het niet zo origineel is. Toch is de muziek hier ook heel goed. Sentinel is een prachtige opener met sterk gitaarwerk, het album luistert vlot en aangenaam. Moonshine vind ik wel een flauwe afsluitertje. En ja, de begintune van het originele werk blijft onovertroffen, ook al is het maar door de griezelige sfeer die het kreeg in The Excorsist. Ik heb ook de DVD van TubularBellsII, waar Oldfield de volledige cd live brengt. Prachtig toch eigenlijk. Groots, zonder een showbeest te zijn. Vandaar 4,5. Net geen 5.

Verandering van 4,5 naar 5 na het opnieuw bekijken van de bijhorende dvd. Hier valt niks aan te verbeteren.

persoonlijk vind ik dit de beste

de 1e was natuurlijk erg vooruitstrevend, behoorlijk nieuw in die tijd, maar de 2e versie zit qua klank en overloop soepeler in elkaar

hoedanook erg origineel

vreemd genoeg heeft de rest van oldfield me nooit kunnen bekoren

deel 3 had overigens van mij niet gehoeven, niet de moeite waard

Vreemd, welke albums ken je als ik vragen mag?

ommadawn, platinum, en ik haakte af

weliswaar erg mager om over zijn ouvre te ordelen, maar had simpelweg geen zin meer om er nog moeite voor te doen

Zeker niet slecht, de live versie op de DVD is zelfs nog een tikje beter dan de albumversie. Al vind ik de man die de MC en de Caveman playbacked een triest figuur.

.......en dat terwijl hij alleen maar beter werd.
Toen 'Tube 2' net uit was vond ik 'm in de eerste instantie beter dan het debuut. Daar ben ik nu wel van teruggekomen. Deze Tubes klinkt alleen wat gladder. Desniettemin is het gewoon weer een klassestuk, van begin tot (bijna) eind. Het slotstuk met dat westernachtig gitaardingetje vind ik wel leuk, maar na het luisteren van Tubes moet ik altijd even rennen naar m'n player om 'm tijdig stop te zetten. Dat gaat me tegenwoordig goed af. Verder een prachtplaat. 4,5

Zonde van de tijd om naar te luisteren, de zwakste van Oldfield.

Zeker niet de zwakste van Mike Oldfield. Er zitten toch enkele juweeltjes tussen zoals "Clear Light" en "Weightless". Bijna elk nummer is toch de moeite waard om te beluisteren behalve inderdaad het veel te flauwe "Moonshine" met die banjo sound die we intussen wel vaak genoeg hebben gehoord.

Een vervolg op het toen haast 20 jaar oude Tubular Bells uit 1973 ook alweer ! (ook het jaar van Dark Side of the Moon !)

Ik vind het nog steeds een erg genietbaar album. Het klinkt moderner en toch komen thema's uit het oorspronkelijk Tubular Bells min of meer herwerkt terug, ik vind dat van heel veel lef getuigen ! Oldfield bewijst dat hij nog steeds een sterk componist is, want beluister dit album eens goed, op je gemak, en je zult wel tot die conclusie moeten komen, dit is bij vlagen bloedmooie muziek, met hier en daar een mindere passage.
4 sterren vind ik rechtvaardig ! ****

Tijd om eens gek te doen en deze naar 4,5* te gooien. Het feit dat het een opvolger is van Tubular Bells 1, wil nog niet zeggen dat het direct slecht is. Het bouwt zeker voort op het thema van Tubular Bells 1, maar zeker op een mooie, originele manier die me misschien nog wel meer rilingen bezorgt dan het eerste deel uit de Tubular Bells serie.

niet slecht maar de originele is stukken beter

Toch nog verbazend, hoeveel positieve berichten er bij dit album staan, terwijl heel veel Oldfield-fans het hele uitmelken van Tubular Bells maar niets vinden. Maakt niet uit, ik sluit me bij de andere positieve berichten aan, simpelweg vanwege het feit dat Tubular Bells II gewoon een mooi album is. Daarbij moet ik wel zeggen, dat de live-DVD hiervan, daaraan bijgedragen heeft.
Niets ten nadele dus voor dit zeer fraaie album, met prachtige thema's die een alternatieve wending geven aan de originele thema's van het klassieke debuut-album.

Dit was dan ook nog maar het begin van het uitmelken en wellicht dat het daardoor wat makkelijker geaccepteerd werd.

Eerlijk gezegd vind ik deze mooier dan deel 1. En het is zo'n onzin om te roepen dat dit dan niet geinspireerd zou zijn. Al is de werkvorm bekend - ja, daar hoefde geen nieuwe inspiratie aan te pas te komen - heb je nog steeds ingevingen nodig om in die werkvorm dan zo mooi nieuw leven te kunnen blazen en een werk te kunnen schrijven dat qua sfeer compleet verschilt van het origineel.

De reden overigens dat men zo verdeeld is over dit album komt dat er mensen zijn die muziek rationeel benaderen. Zozeer zelfs dat zij hun eigen emotionele reactie binden aan hun rationele conclusies. Zo vertelde een meneer mij ooit eens dat zijn hart in eerste instantie verkocht was toen hij dit album hoorde. Nadat hij tot de conclusie kwam dat er muzikaal niets vernieuwend (en dus naar zijn oordeel niet geïnspireerd was) gebeurde vond hij het album niks. Sindsdien vindt zijn hart het ook niet meer zo geweldig.

Tja, een trieste manier om muziek te benaderen

Het verhaal gaat toch dat Oldfield vanwege het platencontract Tubular bells 1 te snel op de markt moest brengen?
Hij vond het schijnbaar nog niet de moeite,maar hij mocht er wettelijk gezien de komende 20 jaar niets meer aan veranderen.
Toen Oldfield zich eindelijk had losgerukt bij het label Vergin,maakte hij het logische vervolg op deel 1.
Dit om het album zo te maken zoals hij dat wilde.
Het voordeel was dat hij bij het label Warner wel meer vrijheid had,en dat deel 2 al zijn aandacht kreeg.
Ik meen dat ie ook op het album Amarok iets had gedaan om Vergin een veeg uit de pan te geven.

Puur uit nostalgie heb ik met dit album meer als met deel 1.ook muzikaaltechnisch vind ik dit album beter.
Dat rare gromnummertje skip ik altijd door,dat vind ik maar niets,voor de rest prima album.

Muzikaaltechnisch is ie wellicht beter (op het eerste album zat sowieso welgeteld één valse noot die me in ieder geval elke keer weer opvalt, tijdens het beluisteren van het eindstuk van Part 1), maar toch blijft Tubular Bells 1 een regelrechte klassieker in zijn soort en was het een blauwdruk voor de vele albums die zouden volgen van Mr. Mike.

En wat voor label is Vergin eigenlijk?

Exuus Virgin natuurlijk.
Nog nooit opgevallen die valse noot.
Op welk tijdstip zit ie dan?

Op Tubular Bells Part 1 (het origineel) zit de valse/verkeerde noot op, om precies te zijn op 21:38. Tijdens de "dubble speed guitar"-sectie....

Je hebt gelijk,het is inderdaad duidelijk hoorbaar.
Dit sluit dus prima aan op het verhaal dat ie het allemaal te snel moest klaar hebben van Virgin.
Anders had ie het echt wel even overgedaan lijkt me.


Leuke weetjes .
Bedankt voor de info CorvisChristi.

En jij uiteraard ook bedankt. Want ik wist dus weer niet, dat ie vanwege het contract, zijn debuutalbum vrij snel uit moest brengen.
En ik maar denken dat het al die tijd aan mijn eigen oortjes lag.....

Hahaha,volgens mij hebben we aardig dezelfde smaak qua muziekstylen Corvis.
Ik zag je ook al bij diverse Jarre albums.
Gaaf trouwens dat je Kitaro ook in je top 10 hebt staan.
Ik heb er laatst 5 dvd's van gekocht bij de v&d voor een prikkie.
Ik had er al diverse cd's van,maar om de wazige bewegingen van kitaro erbij te zien is toch wel leuk.
Die man bespeeld met al z'n gevoel de toetsen,geweldig.

Mooie 'heruitgave' van zijn eerste album. Persoonllijk sluit ik mij aan bij mijn voorgangers en luister liever naar deze uitvoering dan TB 1 uit '73.

Kitaro's muziek is dan ook erg gericht op gevoel en emoties. Wellicht dat hij daarom al z'n gevoel los laat op de toetsen.

Muziek heeft persoonlijk voor mij alles met gevoel en emoties te maken. "Cirque Ingenieux" is daarvan één van de beste voorbeelden die ik me kan bedenken. Vandaar dat dit Kitaro-album in mijn top 10 staat.

Om terug te komen op dit album van Mike Oldfield: dit blijft een prima plaat en technisch een vooruitgang op deel 1. Echter, wat ik blijf vinden, is dat deel 1 vanwege zijn oorsprong toch op eenzame hoogte blijft staan. Zeker t.o.v. dit album, die overigens absoluut niet slecht is.

Ik ken alleen Alterned State en Sentinel, dat vind ik toch wel goede nummers . Alleen jammer van 'Alterned State' Met dat rare geschreeuw ofzo eronder. Toen hij dit nummer live deed liep er een man in een apenpak over het podium te rennen. erg apart

Ik vind dit best een sterk album in het Oeuvre(ja met hoofdletter) van Oldfield en een mooie sneer naar Virgin die al langer Mike pushte om een vervolg op Tubular Bells op te nemen. In de jaren 90 wordt Mike's muziek iets electronischer en helaas ook wat plastisch. Alterned state is eigenlijk de enige misser hier. jammer dat dit nummer op het einde van dit album staat; ik blijf achter met een vieze nasmaak.

??

Dit is een geslaagde remake van Tubular Bells I en ik zie niet goed in waar Altered State
elders zou kunnen staan dan aan het einde van Tubular Bells waar het thuis hoort. Toch?

Nee, Alterned State is verre van een geslaagde remake van het cavemen gedeelte uit tubular bells 1(pt 2). Vooral dat vreselijke kinderstemmetje dat erbij gehaald wordt( ). De positie aan het eind van het album is natuurlijk onoverkoombaar, maar doet niks af aan het feit dat dit nummer, voor mij ,het album een wat vieze nasmaak geeft.

Dat ben ik met je eens.
De minst geslaagde hertaling.

Maar met die vieze nasmaak valt het best mee.
Ik zou het eerder een zure oprisping noemen.

Altered State klinkt wellicht ietwat belachelijk als je het vergelijkt met het originele Caveman-stuk van Tubular Bells I. Aan de andere kant heeft het ook wel weer wat. Duidelijk valt ook wel de flinke dosis zelfspot in dit nummer terug te horen, iets waar Mike Oldfield wel vaker een handje van heeft. Persoonlijk vind ik dat ie er mee weg komt en zelf vind ik Altered State juist wel weer geslaagd en is het een leuke afwisseling binnen de muziek. Ik kan me wel voorstellen dat niet iedereen het zal slikken, maar dat scheelt in dat geval weer de vieze nasmaak, toch ?