Peter Case - Full Service No Waiting (1997)

De eerste twee albums kende ik uit mijn eigen adolescentie-periode. In de loop der jaren ben ik Peter Case een beetje uit het oog verloren, maar vier jaar geleden dook hij (bij mij dan) weer op met een nieuw album. Dat album viel mij toen wat tegen; Het kwam mij wat te bluesy en te geforceerd over. Vanmorgen heb ik maar eens al zijn (voor mij onbekende) albums op Spotify gescand en daaruit heb ik deze als meest consistente en meest smaakvolle beoordeeld. De arrangementen van de mondschuif, (fingerpicking)gitaren, (cello?) en percussie zijn bijzonder prettig en goed geproduceerd. ik hou ook van zijn stem en de constante drive in de muziek.
Voor mij is het werkelijk ongelofelijk dat deze man, al decennia lang, in de marge moet opereren. Dat wordt hier op MuMe nog eens benadrukt, waarop (ná de twee eerste albums) nauwelijks stemmen worden gegeven aan zijn albums.

Sinds mijn post van hierboven geen enkele reactie. En maar drie stemmen erbij. Da's wel erg mager voor dit geweldige album. Peter Case schrijft geweldige songs. Het grote publiek weet dit niet, maar collegamuzikanten des te meer. Daar wordt hij wel op waarde geschat.

En van zijn vele mooie albums draai ik deze toch wel het meest. Heel veel songs die 'blijven hangen', en dat is weinigen gegeven. En de uitvoering is ook heerlijk. Telkens als ik het hoor moet ik gelijk denken aan de sound die The Rolling Stones op Exile on Main Street hebben neergezet. En dan meer specifiek de sound van Sweet Virginia, Torn and Frayed en Sweet Black Angel.