Cheap Trick - The Essential (2004)

Naar aanleiding van de track "The Flame" maar eens even aangeschaft. Ik heb nog steeds niet alle songs beluistert maar wat ik tot nu toe gehoord heb zit het wel goed. 3*

Cheap Trick kun het het best omschrijven als Beatles-achtige hardrock. Ze waren hier (even) erg populair in 1979 door de hitsingle I Want You to Want Me en de live-album At Budokan (vooralsnog hun enige album die ik bezit buiten deze compilatie). Live komt hun rauwe maar catchy recht-voor-raapse rock inderdaad het best uit de verf maar deze compilatie is ook een aanrader. In de jaren '80 ging het commercieel bergafwaarts, wellicht omdat de band niet toegaf aan de Amerikaanse rock-tendens in de jaren '80 (de gladdere AOR), ze bleef hun rauwe stijl trouw.

The Flame was in de eind 80's een behoorlijke hit in het thuisland.
Een typische Amerikaanse rockballad minus de rauwheid.
Maar misschien was dat een uitzondering op de regel.
Prima band, maar ben te weinig bekend met hun materiaal.

The flame was hun tweede Amerikaanse nr 1 hit, maar was inderdaad een uitzondering op de regel. Cheap Trick wordt vaak bij de hardrock ingedeeld, maar ik zou het eerder powerpop ofzo willen noemen. Stevig gespeelde, meezingbare rock, met inderdaad behoorlijk wat Beatles-invloeden in de samenzang. Luister maar eens naar een nummer als If you want my love (bij ons nog een kleine hit in '82). Dat nummer komt toch wel dicht in de buurt van de perfecte Beatles-achtige popsong.

Ik heb naast deze verzamelaar een paar afzonderlijke albums van ze: het live-album At Budokan natuurlijk (ook op CD als The complete concert), Dream police en All shook up. Die laatste, uit 1980, versterkt bij mij de indruk dat het in de jaren tachtig steeds verder bergafwaarts ging, met een sporadische opleving.

Dit is wel een mooie compilatie die - voorzover ik dat kan beoordelen - alle sterke momenten van de band wel omvat. Inclusief pareltjes als Elo kiddies, Surrender (hier in de minder bekende studio-versie), Dream police, If you want my love (hier in een langere versie met een extra brug - zo kende ik 'm nog niet!), Voices, Tonight it's you, Can't stop falling into love en toch ook The flame. Want hoewel Cheap Trick rond die tijd te maken had met dezelfde omstandigheden als bijvoorbeeld Heart (er moesten van de platenmaatschappij songwriters van buiten de band worden ingehuurd om het succes te consolideren), vind ik dat toch best een mooi nummer.

The flame is een ongelooflijk mooi nummer vind ik! Wijkt qua stijl inderdaad nogal af van de rest van hun materiaal maar dat stoort (mij) geen moment. Deze verzamelaar is leuk maar geenszins compleet. Ja, de jaren dat ze bij Epic onder contract stonden zijn (wederom) het uitgangspunt van deze (zoveelste) compilatie. En zo blijven we met het probleem zitten dat de massa nooit met hun laatste 5 albums in aanraking komt. Doodzonde want dat zijn albums die van begin tot eind boeien. En daarmee stip ik gelijk het manco aan dat aan hun oude albums kleeft. Op Dream police en Heaven tonight na is er geen enkel album die me als geheel boeit. Dat werd in de jaren 80 nog meer het geval. De singles waren ook gelijk het beste dat hun albums te bieden hadden. Een beetje hetzelfde euvel dat AC/DC parten speelt op alle albums die ze na Back in black uit brachten.

Nou, daar zeg je zo wat. Dat blijkt inderdaad het nadeel van zo'n Sony/Epic-verzamelaar. Ik heb geen idee wat voor interessants Cheap Trick na de jaren tachtig heeft uitgebracht, maar dat blijkt dus hier en daar best de moeite waard, zie ik aan de beoordelingen. Met name Rockford en hun titelloze album uit '97 lijken me op basis van de beschrijvingen de moeite waard. Ik zal er in elk geval eens naar gaan luisteren.

Goed zo! Vanaf Rockford zijn alle albums de moeite meer dan waard vind ik persoonlijk. Ben benieuwd wat je er van gaat vinden

Nou nou, dat belooft wat. Zou ik vanuit mezelf niet gedacht hebben. Ik zal m'n bevindingen mettertijd bij de respectievelijke albums laten weten.