Mike Oldfield - Islands (1987)

ISLANDS 1987

Na Discovery (1984) en de muziek bij The Killing Fields (1984)
werd het een jaartje stil rond Mike Oldfield. Hij was er middels hits als Moonlight Shadow
en To France in geslaagd om zijn tweede adem te vinden. Het multi-instrumentale wonderkind
dat amper 20 was toen hij Tubular Bells (1973) de wereld instuurde, was terug van weggeweest.
Virgin bracht in 1985 de dubbele verzamelaar The Complete Mike Oldfield op de markt.

In 1986 zou Oldfields volgende album The Wind Chimes verschijnen.
Dit keer concentreerde Mike zich op een natuurelement dat hij nog niet vaak
in zijn muziek vertaald had: de wind dus. Drummer Simon Phillips (co-producer
van Mike's voorgaande hitalbums) dook opnieuw samen met hem de studio in.

Bedoeling was om de release van het album te laten gelijk lopen
met een video-animatie die dezelfde titel zou dragen ... The Wind Chimes.
Maar daar verslikten Virgin en Oldfield zich in het tijdschema.

Het album kreeg vertraging en in 1986 verscheen enkel één singletje.
De single Shine (vooralsnog enkel op vinyl in zijn 7" versie verschenen) werd
ingezongen door Jon Anderson (Yes). Het videoclipje maakte voor die tijd
gebruik van de modernste beeldtechnieken. Maar de single flopte.

Wellicht zorgde die flop mee voor een herevaluatie van het project.
Shine was (net als Pictures in the Dark, de single uit 1985) door Oldfield
zelf geproducet. Beide singles waren enkel in Duitsland succesvol.

Oldfield zou Shine uiteindelijk niet mee opnemen in de album tracklijst.
In plaats daarvan zocht hij verschillende producers op waarmee hij gestaag
een aantal losse songs opnam. Onder meer Michael Cretu (man en brein achter
de Duitse popact Sandra en later bezieler van het ambient popproject Enigma).

Omdat drummer Phillips daaraan niet meewerkte, programmeerde Oldfield
de meeste drumtracks zelf. En daar komt Mike's achilleshiel aan de oppervlakte.
De drumpartijen zijn te slap op een aantal van die songs.

Zo is er When the Nights on Fire met Anita Hegerland op vocalen.
Een lang nummer dat op de 12" van Islands zou verschijnen en als bonustrack
aan de CD release werd toegevoegd. Het nummer bevat fragmenten die
Oldfield nadien herwerkt tot de song Islands. Voor die single weet hij
Bonnie Tyler als gastzangeres aan te trekken en met succes.

Islands krijgt behoorlijk wat airplay. Deels omdat het lied ook echt
doet denken aan het jaren 80 hitsucces van Tyler (vaak in samenwerking
met power ballad componist Jim Steinman). De 12" versie van Islands
is de definitieve versie van het nummer (de album versie een edit).

Islands verschijnt pas in de zomer van 1987 op single
en prompt wordt het album niet langer The Wind Chimes
maar Islands gedoopt. Er zullen (afhankelijk van het land in kwestie)
in totaal vier singles verschijnen van deze langspeler. Virgin wilde zo graag
de CD en de bijhorende video (die eindelijk klaar was) promoten.

Het b-kantje van Islands was een zonder Simon Phillips
door Oldfield zelf geproducete samenvatting van het hoofdthema
van The Wind Chimes en werd ook als Part One aan het album toegevoegd.

The Time Has Come is de bombastische tweede single (met kerstboodschap).
Anita Hegerland (ondertussen Mike's nieuwe levenspartner) zorgt voor de vocalen.
De single flopte. In de UK werd daarna voor het zomerse Flying Start gekozen.
Mike schreef dit nummer als ode aan Kevin Ayers (die het ook dankbaar inzong).
Oldfield maakte ooit nog deel uit van diens begeleidingsgroep The Whole World.

In de US (waar Islands met een andere hoes verscheen)
viel de keuze op de draak Magic Touch. Een song die niet veel meer is
dan een zeer clicheematig ingezongen hardrock riff. Afschuwelijke drums ook.
Enkel in Duitsland werd deze single voorzien van een erg rommelige instrumental.
Music from the Video Wall lijkt een collage filmthemaatjes die Oldfield nooit gebruikte.

De singles werden op 12" meestal vergezeld van een fragment uit The Wind Chimes.
Het mooiste lied van Islands verscheen echter niet op single ... North Point heeft immers
iets meer voeling met albums als Crises en Discovery. Een erg mooie tekst ook.

Islands bleek zeker geen onverdeeld succes.
Vooral de perikelen rond de timing van de videorelease
zaaide paniek en twijfel in het kamp van Oldfield en Virgin.
De onderkoelde relatie tussen Mike en Richard Branson verglijdt
langzaam naar een impasse. Oldfield wil weg, maar ligt nog onder contract.

The Wind Chimes is anders wel een heel fraaie compositie
die Oldfield (en drummer Phillips) op een andere manier laten horen.
De liedjeskant van de plaat twijfelt tussen de betere FM song en muzak.
Opvallend ook hoe Oldfield met Hegerland als zangeres aan ABBA doet denken.

Voetnoot: The Path, b-kantje van de single Shine, is een compositie
die Oldfield in 1979 opnam voor een televisieprogramma. Je hoort hem
eindelijk nog eens op akoestische gitaar en klokkenspel. Pareltje.