Pete Townshend & Ronnie Lane - Rough Mix (1977)

Anders dan het gemiddelde doet vermoeden is dit een heel erg goed album. Een zeer aangename mix van roots-rock en folk, soms swingend, soms heerlijk ingetogen.
Ik geloof dat dit album aanvankelijk werd opgenomen om Ronnie enige financiele ondersteuning te geven, daar zijn Slim Chance tour (compleet met een meereizend circus ) nogal in de kosten was gelopen.

Annie is een mooi kabbelend liedje. Kwam deze cd op het spoor toen ik las dat Eric Clapton er aan had meegewerkt.

Zoals 'tondeman' al zegt een heel goed album. De methode van Ronnie werkt kennelijk heel goed op Pete Townsend want deze levert een aantal a-typische, maar heel mooie liedjes op die hij aan The Who nooit had slijten. Hoogtepunten van Ronnie's aandeel zin voor mij 'Nowhere To Run', 'Annie' en 'April Fool'. De mooiste bijdragen van Pete vind ik 'Keep Me Turning', 'Street in The City' en het van Don Williams gecoverde 'Till the Rivers All Run Dry'. Ook het duet 'Heart To Hang Onto' is prachtig en word tot op de dag van vandaag nog wel eens door Townsend uitgevoerd.
Mijn CD versie bevat de volgende drie bonus tracks:
Only You (Ronnie);
Good Question (Pete);
Silly Little Man (Ronnie).
Geen meesterwerkjes die om onbegrijpelijke redenen op de plank zijn blijven liggen, maar leuk om erbij te hebben.

Zeker wel enkele pareltjes hier.

In 1977 waren Pete Townsend en Ronnie Lane, al veteranen in de rockmuziek.
De combi is niet eens heel verrassend.
De twee kwamen op in de 60's met The Who en The Small Faces en vertegenwoordigden typische britse rock.
De drummer van The Small Faces en later The Faces, Kenny Jones, verving de betreurde Keith Moon in The Who, en dan vooral op aandringen van Townsend.
Hoe dan ook, dit scheen in 1e instantie een Lane soloproject te gaan worden met Townsend als producer.
Aangezien die ook nog wel wat materiaal had liggen ( die kennelijk niet voor The Who geschikt zou zijn) ontstond uiteindelijk deze duoplaat.
Toch is er wel enige tragiek rond deze plaat.
Lane hoorde tijdens de opnames dat hij aan MS leed, maar verzweeg dit kennelijk nog.
Zo ontstond er wat wrijving tussen de twee.
Uiteraard ook omdat Lane natuurlijk gefrustreerd was geraakt door dit slechte nieuws.
Er scheen zelfs sprake geweest te zijn van een handgemeen. Best triest en verdrietig.

Hoe dan ook een heel aardig album, waar beiden enigzins afwijken van hun roots.
Het blijft allemaal fiks binnen de lijntjes.
De rock is op de keper beschouwd een stuk ingetogener en het concentreerd zich voornamelijk in de folk en singer/ songwrifer hoek.
Lane klinkt soms een tikkie op Dylan toen ie nog niet kraaide en Townsend klinkt eigenlijk heel relax.
Annie is heel fraai en de echte highlights zitten aan het einde.
Street In The City is een fraai beschouwend werkje van T en wordt smaakvol ingevuld door strijkers en acoustische gitaar.
Heart To Hang Onto is een tamelijk briliant nummer waar de vocalen worden gedeeld en uiteindelijk in een sterk rocknummer los barst.
T speelt het nog wel eens als ode aan Lane.
Till The Rivers All Run Dry is een tranentrekker.
"Een slowe Country song" die eigenlijk veel te netjes is voor dit duo, maar het is wel heel mooi.

Verrassend goed album, die nergens echt schokkend of vernieuwend is, maar wel een heel goede vibe heeft en tamelijk coherent over komt.

Ronnie Lane bezweek in 1997 aan de slopende ziekte, die tijdens deze periode werd ontdekt.
20 jaar later dus.

De strijkers arrangementen van Street In The City zijn gedaan door Townsend's schoonvader. Eric Clapton speelt slide op April Fool van Ronnie. Charlie Watts heeft een paar drumpartijen ingespeeld. Ronnie zat financieel aan de grond. Het idee van de duo plaat kwam van Townsend. De interesse in de combinatie van beider namen moest redelijke verkoopcijfers genereren. Alle artiesten die bijdroegen aan de sessie deden dit als vriendendienst.
Het verhaal van het handgemeen klopt. Ronnie kon soms bijzonder irritant zijn. Hij wist eigenlijk al sinds 1975 dat er iets mis was. Zijn moeder was aan dezelfde ziekte bezweken. De frustraties uitten zich in zijn geval in uithalen naar die mensen die hem na stonden. Townsend kreeg een keer verbaal de volle laag en als reactie gaf hij Ronnie een fikse duw. Tot Townsends' verbijstering 'vloog' Lane over een afstand van diverse meters door de studio. Door de ziekte was hij niet meer in staat om te incasseren.
Heb onlangs mijn gebrande exemplaar met een originele remaster kunnen vervangen. Voortreffelijk album.

Charlie Watts drumt op My Baby Gives It Away en Catmelody.
De rest is ingespeeld door Henri Spinetti, die ook een poosje voor Clapton drumde.

De verklaring van Townsend aangaande de vechtpartij met Lane, is ook te horen op The Who regostratie Live At The Royal Albert Hall.
Hij zet dan solo en acoustisch Heart To Hang Onto in.
Mooie versie trouwens.

Vier nummers met Clapton aan de gitaar.

Is even wennen de eerste beluistering, anders dan wat ik gewend ben van Pete Townsend, en Ronnie Lane ken ik alleen van naam (kan nu zo 1-2-3 geen nummer van hem noemen)

Verder vind ik de orkest-arrangementen iets te veel klinken als passend bij een score.

Maar Pete en Ronnie hebben er wel zin in en het spel op de (akoestisch) gitaren / teksten / zang vallen goed.

Don't Try ‘n’ Change My Mind - YouTube

Muziek om naar te leven.

Wat is April Fool een prachtig nummer. Maar ook de rest is van behoorlijk niveau. Kende dit album niet, maar ook dit album kwam ik tegen in mijn lijstjesjacht. Gedeeld 44e in de jaarlijst 1977 van Oor,
Luister ook eens naar de strijkers in Street In the City. Mooi! Blij dit ontdekt te hebben.

dankzij een tip van Radio Citizen dit album weer eens van stal gehaald.
Pete Townshend leverde 5 nummers (1,5,7,9 en 10) aan, Ronnie Lane 4 (2,4,6 en waarvan 2 co-written, het instrumentale "Rough Mix" schreven zij samen plus een cover het prachtige, ingetogen country nummer "Till the Rivers All Run Dry" (Wayland Holyfield/Don Williams) met fraaie harmoniezang van beiden. een nummer dat werd opgedragen aan the Old Man ofwel de Indiase goeroe Meher Baba waar PT destijds een fascinatie mee had.

heb een voorkeur voor de meer folky/roots liedjes van Ronnie Lane met zijn leadzang, het mid-tempo "Nowhere to Run" en de folky ballads "Annie" (c/w Lambert/Clapton) met de weemoedige accordeon klanken en "April Fool" mede ingekleurd met het dobro spel van Eric Clapton.

Pete Townshend brengt meer op rock gebaseerde liedjes aan, soms licht rockend zoals op de opener "My Baby Gives It Away" en "Keep Me Turning" of wat steviger op "Rough Mix". de prachtmelodie van het ingetogen "Street in the City" wordt enigszins ontsierd door een "over the top" strijkers arrangement.
dat Pete Townshend behalve rockers eveneens rustige, melodieuze songs kan schrijven bewees hij ook op zijn solo albums zoals het sterke "Empty Glass" (1980).

het instrumentale titelnummer, de stevige blues boogie-woogie van "Catmelody" met een saxofoon partij van Mel Collins, dat Ronnie Lane samen schreef met Kate Lambert en het op het eind licht ontsporende "Heart to Hang Onto" waarop zij de zang delen, beklijven een stuk minder. vandaar 4 sterren.

Album werd geproduceerd door Glyn Johns
Recorded at Olympic Studios, London

Ron and Pete play various acoustic & electric guitars, mandolins & bass guitars, banjos & ukeleles
+
Henry Spinetti/Charlie Watts: drums
John "Rabbit" Bundrick: piano, organ, fender rhodes
Peter Hope Evans: harmonica
Eric Clapton: lead guitar, 6-string acoustic, dobro
David Marquee: string bass, double bass
Graham Lyle: 12-string acoustic
Benny Gallagher: accordian
Boz Burrell: bass
etc.