Gamma Ray - Land of the Free (1995)

Vreemd dat net bij het beste werk van Gamma Ray geen berichtjes staan. Vond ik de eerste paar albums best wel okay, het is pas op Land Of The Free dat de band echt tot zijn recht komt en een eigen identiteit weet te verkrijgen.

Muzikaal zit het in het straatje van Helloween, maar vele malen bombastischer dankzij zijn koortjes. Scheepers is intussen uit de band en daar ben ik ook helemaal niet zo rauwig om, want Kai Hansen laat hier horen merkbaar er op vooruit te zijn gegaan sinds Walls Of Jericho en hij zet zelfs een heel degelijke prestatie neer. (hij wordt er in de komende jaren overigens alleen maar beter op).

De songs zijn haast zonder uitzondering erg sterk, met als persoonlijke favorieten het snelle Man On A Mission, Salvation's Calling, en het mooi opgebouwde en erg lange Rebellion In Dreamland. Ook grappig is dat Kiske op Time To Break Free meedoet - wat dan wel weer de minste song van de cd is.

Absoluut een blijvertje, en voor mij Gamma Ray's beste.

Weinig aan te merken op bovenstaande reactie, ook leuk is het feit dat Hansi Kursch van Blind Guardian op Farewell een gastrol vervult (wat hij vele malen beter doet dan Michael Kiske)!

Gamma Ray's Magnum Opus vooralsnog. Binnenkort komt een tweede deel hiervan uit. Ik ben benieuwd wat dat wordt.

Dit album uit 1995 betekende in ieder geval een gigantische stap voorwaarts voor Gamma Ray. Misschien is Scheepers technisch de betere zanger, maar voor Gamma Ray werkt de stem van Hansen veel beter (Scheepers doet het dan weer erg lekker bij Primal Fear).

Het sterkste nummer voor mij is absoluut Rebellion in Dreamland. Verdere favorieten zijn Abyss of the Void, Land of the Free, All of the Damned en Man on a Mission. Michael Kiske horen we ook weer eens, op lead vocals tijdens Time to break Free en tijdens de chorus van het titelnummer. In Farewell komt ook Hansi Kürsch van Blind Guardian nog even voorbij. Een geniaal album.

Wat een mijlpaal in de muziekgeschiedenis is dit album...
Echt een PRACHTIGE plaat, ik ga binnenkort hier wel een langer verhaal overschrijven en overwegen het album toe te voegen aan mijn top 10.

5,0*

Een van de weinige Gamma Ray cd's die het helemaal hebben. De zang van Kai Hansen hoort hier helemaal bij, al haalt hij het niveau van zijn beginperiode bij Helloween niet meer.

Hoogtepunt is ook voor mij Rebellion In Dreamland, kan het nummer ongeveer dromen

bij mij duurt "farewell ruim vijf minuten, anybody idea?
verder goede plaat maar ik prefereer toch meer de no world order-stijl

Op deze plaat staat heel wat leuks (o.a. Rebellion in Dreamland, Gods of Deliverance, Time to Break Free), en instrumentaal varieert het van power metal tot zelfs in het straatje van thrash metal, maar ik stoor me nog steeds te veel aan die "happy" meerstemmige zang. Soms doet het me zelfs denken aan de gospelkoortjes uit cliché-films, wat sterk afsteekt tegen de lekkere metalriffs en melodieën. Ik weet het niet, ik heb mijn muziek graag duister.

Vooralsnog 3,5*.

Het is een beetje gestegen in mijn achting. Bij nader inzien is het meeste van de plaat toch stevig -All of the Damned en Abyss of the Void zijn uitschieters-, maar Rebellion in Dreamland loopt mijlenver voor op de rest. Wat een meesterwerkje, dat! Niet alleen met gemak het beste wat hierop staat, maar ook één van de allerbeste metal-nummers gewoonweg. Voor de rest vind ik Farewell nogal erg cliché en na nog een paar keer luisteren zakt Time to Break Free onder het niveau van de rest. Hij zit ergens tussen de 3,5 en de 4 in.

nee,foutje briljant album! op het eerste nummer na, iets te vlak maar man on a mission is wel geniaal!

Helaas, album is niet meer te verkrijgen in de winkels. Alleen de Japanse versies voor meer dan 30 euro zijn er nog ...

Internet? Via Amazon bijvoorbeeld...

En tegen wat voor prijzen.

Misschien leuk om te weten - Land Of The Free is vanaf eind januari weer terug te verkrijgen, gebundeld met Insanity & Genius voor een relatief zacht prijsje. (een euro of 12).

Een van de beste Power Metal-platen. Rebellion in Dreamland... het kan niet beter!

De jaren 90 met Hansen als zanger waren goed voor Gamma Ray. Lekkere pakkende power metal maar helaas heb ik ook op deze plaat weer wat last van te weinig variatie, waardoor ook deze op een 4 blijft haken. Ik moet toch wel even een pluim uitdelen aan Rebellion in Dreamland... een groots nummer dat vanaf de eerste tonen al de indruk gaf zich te kunnen meten met de grote klassiekers uit de jaren 80. Wat een waanzinnig nummer. Samen met Man on a Mission mijn favoriete nummers.

Een heerlijk album van Gamma Ray, De opener grijpt gelijk je aandacht om die pas aan het eind van het album los te laten. Het is inderdaad bombastisch en groots. Het past echter goed bij de band. Heerlijke plaat!

Wat, ik had dit album in 2006 nog op 4.5 sterren gezet? En dan te bedenken dat ik het album nog van een behoorlijk positieve retrorecensie heb voorzien en het album daar 'de definitie van power metal in een album' noemde. Want ja, de enige reden waarom ik dit album niet 100% awesome vind, is het feit dat ik Kiske gewoon niet wil horen als ik Hansen kan horen, maar in de tussentijd zou ik het album alsnog voorzien van de hoogste score in sterren.

Oh, hoor dat introlied. HOOR HET! VOEL HET! AANBID HET! Rebellion In Dreamland is een van mijn favoriete openers ooit en brengt me altijd opnieuw in vervoering. Vreemd om je album te beginnen met de sterkste track eigenlijk, maar op de een of andere manier wil ik altijd wel meteen blijven doorluisteren. Teutoonse speedmetal met de nadruk op 'speed'. Met Farewell (en glansrol voor Hansi Kursch) hebben we een kleine pauze, voor het geweld weer gewoon doorgaat in Salvation's Calling. Het bezwerende Land Of The Free en Abyss Of The Void zorgen voor een stukje D&D-inspiratie. Dat ik Kiske liever niet hoor waar Hansen is, vergeef ik de band dan maar even. Afterlife (Ingo Schwichtenberg R.I.P.) is namelijk weer een oprecht stuk mooie muziek.

Ik houd van dit album. Niet alleen door de muziek, maar ook omdat het Hansen weer terugbracht als zanger en men vanaf hier de juiste sound helemaal te pakken hadden. En er moet nog veel moois komen.

Voorlopige tussenstand:
1. Land Of The Free
2. Heading For Tomorrow
3. Sigh No More
4. Insanity And Genius

De klassieker van Gamma Ray. Het heeft me verdomd lang geduurd om deze te vinden en uiteindelijk vind ik 'm toch niet zo goed als veel mensen beweren. Desondanks vind ik het wel een fijne power metalplaat hoor. Rebellion In Dreamland is een heerlijke opener, maar op een of andere manier zet Gamma Ray niet door. De songs die volgen missen iets in het bekende spelplezier en venijn. Dat Kai Hansen de microfoon heeft overgenomen, vind ik uiteindelijk wel een goede zet. Ik mag Ralf Scheepers graag als zanger. Technisch vele malen beter dan Kai, maar aangezien dit Kai's band is, is hij eigenlijk wel de beste keuze.

Toch, de songs missen vaak iets. Het vonkje dat van goede songs, puike muziek maakt. Ik hoor dat alleen nog in Abyss Of The Void. Dat vlamt weer lekker met een briljante solo! Natuurlijk geen spijt van deze jarenlange jacht en de uiteindelijke aanschaf, maar wat mij betreft kan de band beter.


Tussenstand:
1. Heading For Tomorrow
2. Land Of The Free
3. Sigh No More
4. Insanity And Genius

Ik merk dat ik behoorlijk depressief wordt van de huidige corona situatie, dan is dit opbeurende album wel heel fijn om te luisteren.