Gamma Ray - Land of the Free (1995)

Wat, ik had dit album in 2006 nog op 4.5 sterren gezet? En dan te bedenken dat ik het album nog van een behoorlijk positieve retrorecensie heb voorzien en het album daar 'de definitie van power metal in een album' noemde. Want ja, de enige reden waarom ik dit album niet 100% awesome vind, is het feit dat ik Kiske gewoon niet wil horen als ik Hansen kan horen, maar in de tussentijd zou ik het album alsnog voorzien van de hoogste score in sterren.

Oh, hoor dat introlied. HOOR HET! VOEL HET! AANBID HET! Rebellion In Dreamland is een van mijn favoriete openers ooit en brengt me altijd opnieuw in vervoering. Vreemd om je album te beginnen met de sterkste track eigenlijk, maar op de een of andere manier wil ik altijd wel meteen blijven doorluisteren. Teutoonse speedmetal met de nadruk op 'speed'. Met Farewell (en glansrol voor Hansi Kursch) hebben we een kleine pauze, voor het geweld weer gewoon doorgaat in Salvation's Calling. Het bezwerende Land Of The Free en Abyss Of The Void zorgen voor een stukje D&D-inspiratie. Dat ik Kiske liever niet hoor waar Hansen is, vergeef ik de band dan maar even. Afterlife (Ingo Schwichtenberg R.I.P.) is namelijk weer een oprecht stuk mooie muziek.

Ik houd van dit album. Niet alleen door de muziek, maar ook omdat het Hansen weer terugbracht als zanger en men vanaf hier de juiste sound helemaal te pakken hadden. En er moet nog veel moois komen.

Voorlopige tussenstand:
1. Land Of The Free
2. Heading For Tomorrow
3. Sigh No More
4. Insanity And Genius

De klassieker van Gamma Ray. Het heeft me verdomd lang geduurd om deze te vinden en uiteindelijk vind ik 'm toch niet zo goed als veel mensen beweren. Desondanks vind ik het wel een fijne power metalplaat hoor. Rebellion In Dreamland is een heerlijke opener, maar op een of andere manier zet Gamma Ray niet door. De songs die volgen missen iets in het bekende spelplezier en venijn. Dat Kai Hansen de microfoon heeft overgenomen, vind ik uiteindelijk wel een goede zet. Ik mag Ralf Scheepers graag als zanger. Technisch vele malen beter dan Kai, maar aangezien dit Kai's band is, is hij eigenlijk wel de beste keuze.

Toch, de songs missen vaak iets. Het vonkje dat van goede songs, puike muziek maakt. Ik hoor dat alleen nog in Abyss Of The Void. Dat vlamt weer lekker met een briljante solo! Natuurlijk geen spijt van deze jarenlange jacht en de uiteindelijke aanschaf, maar wat mij betreft kan de band beter.


Tussenstand:
1. Heading For Tomorrow
2. Land Of The Free
3. Sigh No More
4. Insanity And Genius