Eloy - Destination (1992)

Wordt laag gewaardeerd en ook nog geen reactie.
Is inderdaad wat minder maar is ook een iets andere stijl en wat meer toegankelijker voor het groete publiek.
Toch staan hier hele mooi nummers op zoals Call of the wild en Fire and ice.
Ook Jeanne D'Arc is geen slecht nummer.

Dit is Eloy's zwakste plaat wat mij betreft.

Wel 2½*, dus dat 'zwakste' zegt meer over de kwaliteit van de rest van het indrukwekkende repertoire van deze band. Relatief sterk zijn inderdaad Call of the Wild en Fire and Ice en wat mij betreft ook de powerrocker Prisoner in Mind. Niettemin doet het ook vaak wat anoniem aan (niet zo verwonderlijk aangezien dit eigenlijk vrijwel een Frank Bornemann soloplaat is met wat gastmusici). Racing Shadows en Silent Revolution zijn ook duidelijk minder (het kinderkoor bij die laatste helpt niet mee).

Voor mij was dit curieus genoeg de eerste kennismaking met Eloy. Als ik elders begonnen was, had die kennismaking misschien een sneller gevolg gekregen. Niettemin is hier voor de Eloy-diehard nog best het een en ander van waarde te vinden.

Wat ik niet snap aan deze plaat, is waarom Frank zo iel met een kopstem zingt en waarom er solo-gitaristen zijn ingehuurd terwijl Frank uitstekend zelf solo's kan spelen.

Lichtpuntjes op deze plaat zijn er wel. De agressie in de songs, het fluitspel en Eclipse of Mankind is een schitterende donkere semi-ballad met een uitstekende solo van Frank.

Geen hoogvlieger deze van Eloy . Muzikaal zit het verzorgd inelkaar maar van die zang krijg ik de kriebels .
Erg gladjes neergezet en niet echt de symfonische rock waar ik warm voor loop .
De opener is alleraardigst , maar halverwege het album ben ik er klaar mee .

Persoonlijk vind ik de score wat te laag want slecht is dit niet, het is wel anders door meer zang.
Maar goed smaken verschillen.

Dit klinkt echt te kitsch en met veel pompeuze bombast opgeblazen, waardoor serieus luisteren al wat moeilijker wordt. Die gemaakt theatrale zang werkt ook nergens mee. Prisoner in Mind rockt nog het meest en is een lichtpuntje op deze verder matige release.

Toen deze uitkwam, vond ik het wel een stoere cd. Het was symfonische rock maar met een heavy randje. Er staat zelfs een nummer op met dubbel-bass. Maar goed, ik was toen ook pas 15 jaar oud.

Door de vele jaren heen, heb ik deze plaat vaak gedraaid, en dit is wel een plaat die ik niet echt als hoog aansla, maar er staan wel wat fijne songs op.

Waarom sla ik deze niet hoog aan? Ik vind de jaren'90 productie kil, de toetsen en drums erg machinaal en zielloos. De mooiere momenten worden verzorgd door enleke fraaie gitaarsolo's en enkele mooie baspartijen van Matze (die maar op een paar songs mee doet).

Frank is vanaf Ra met een akelig kopstemmetje gaan zingen, wat ik niet mooi kan vinden. En dat is op deze plaat op bijna elk nummer het geval. De drie mooiste songs op deze plaat vind ik nochtans het stevige Prisoner in Mind, het gave Fire and Ice en het slepende Eclipse of Mankind (met een machtig outtro).

Spacerock vind je niet terug op deze plaat maar meer een soort dik aangezette heavy progrock, maar ook weer niet heavy genoeg. Op deze plaat staat ook het eerste nummer dat een ode aan Jeanne D'Arc moet zijn. Ik houd niet zo van rockopera-achtige muziek. En het album gaat na Eclipse altijd af.