These New Puritans - Field of Reeds (2013)

These New Puritans - Fragme...

Het nieuwe nummer heeft duidelijk dat typische dreigende These New Puritans geluid. De blaasinstrumenten en de piano hebben hier een belangrijke rol in. Ook is er een klein beetje elektronica te horen. Ondanks de spanning klinkt het toegankelijker dan het op-oorlog-geïnspireerde geluid dat te horen was op Hidden. Geslaagd nummer. Ik ben zeer benieuw naar het eindresultaat.

Hier ben ik ook zeer benieuwd naar. Het vorige album Hidden vond ik zelf erg leuk en origineel. Er zullen vast weer nummers van langer dan 5 minuten op staan. Vandaar ook de 9 nummers(?)

Jack Barnett de zanger en songwriter zegt dat hij popmuziek haat.
Enkele lange nummers zouden dus idd goed kunnen.

Hier kijk ik ook erg hard naar uit Hidden was een verborgen parel en Fragment 2 belooft weer sublieme en unieke muziek!

dit album gaat zo sick worden, kan niet wachten lol

Geweldig album, misschien iets minder 'divers' dan Hidden, maar daarom zeker niet minder.
Nummers als V (Island Song) en Organ Eternal horen bij de beste muziekstukken die ik dit jaar gehoord heb.

Field of Reeds straalt een vrij speciale en unieke sfeer uit.
Het album bestaat bijna volledige uit piano, blaasinstrumenten, dreigende geluiden en hier en daar wat gedrum ("Fragment Two" en "V (Island Song")). Dit is heel wat anders dan op voorganger Hidden, waar de percussie centraal stond. Een nummer als Drum Courts - Where Corals Lie is hier niet te vinden. Het spaarzaam gebruik van percussie maakt het derde album van These New Puritans gemakkelijker te beluisteren. Het is toegankelijker.

Dit wil zeker niet zeggen dat deze nieuwe puriteinen een groot publiek zullen aanspreken met Field of Reeds. Integendeel. Een (relatief) catchy nummer als "Hologram" of "Three Thousand" ontbreekt en het weinige aan variatie maakt het moeilijk de nummers te onderscheiden van elkaar. Het album wordt het best als geheel beluisterd.

Met Field of Reeds bevestigd These New Puritans de vreemdste band te zijn onder de vele post-punk revival bands die we de laatste jaren hebben zien passeren. En meteen ook één van de weinige waarvan de evolutie die de band doormaakt in stijgende lijn gebeurt. (Interpol, Bloc Party, Editors, The Killers en White Lies lijken zwakker te worden bij elk album dat uitgebracht wordt.)

Bovendien is hier geen sprake meer van post-punk. Field of Reeds klinkt meer als een combinatie van invloeden uit de klassieke- en de jazzmuziek. These New Puritans klinkt als geen enkele band die ik ken. Dit was al het geval met Hidden. Met zijn opvolger distantiëren ze zich nog verder van de pop muziek. Field of Reeds is een grote stap vooruit.

Deze heb ik ook aangeduid.
Samen met Fragment Two en het titelnummer van het beste dat ik gehoord heb dit jaar.

Het voelt soms wat aan als een klassieke compositie (in modernere zin uiteraard). Staan érg prikkelende stukken op, zeker de ingetogen momenten zijn bijzonder geslaagd.

Eindelijk nog eens een 'nieuwe' band die eigenwijs en genre-overstijgend zijn eigen pad volgt. Hier moet ik eens ruim de tijd voor nemen om te doorgronden.

Fragment Two is alvast brill...

Ik hoor hier zeker invloed van Japan en David Sylvian. Het lijkt er op dat elke postpunk/new wave band een keer opnieuw in een andere vorm langskomt: Joy Divison: Interpol, Siouxsie: Savages.

Gisteren voor de eerste keer beluisterd en ik was erg onder de indruk. Op sommige momenten heeft het echt een verstilde schoonheid die je ook hoort bij de latere Scott Walker. Ook erg goed drumwerk op V (Island Song), het zet je heel de tijd op het verkeerde been. Dit ga ik zeker meer beluisteren.

Intrigerende plaat, maar ga nog enkele luisterbeurten nodig hebben voor ik echt een consistent en waardevol oordeel kan vormen. Het is zeker niet makkelijk en daagt je als luisteraar wel uit.

De aanduiding als rock slaat eigenlijk nergens op.
Niets van gitaren te horen en vrijwel geen drums.
Maarja, wat is dit dan wel?
Zouden we dit niet beter onder avant-garde plaatsen?

Dat is wel een goed idee, ja. Maar het heeft ook veel jazz, post-rock en invloeden van modern klassiek. Moeilijk te benoemen album in positieve zin. Ik luister hem nu voor de derde keer en ik ontdek weer nieuwe details. Heeft vanochtend trouwens de BNM (best new music) stempel gekregen van Pitchfork. Dat zal wel voor veel nieuwe luisteraars zorgen.

Ik hoor bij het thema van Organ Eternal best wel wat Tubular Bells van Mike Oldfield. Hebben meer mensen dat?

Per luisterbeurt wordt dit album alleen maar beter, hij staat op dit moment echt in de bovenste regionen van mijn 2013-lijst. Dit album is erg rustgevend, maar er hangt een hele dreigende toon onder. De luisteraar wordt weinig houvast geboden maar toch blijft er heel veel hangen, dat vind ik knap. Zo wil het motief van Organ Eternal mijn hoofd niet verlaten en merkte ik dat ik vandaag de melodielijn van Fragment Two aan het neuriën was. Morgen ga ik richting de platenzaak en als ik hem zie neem ik hem mee.

Interessant album. Ergens wil ik zeggen dat ik het niet om aan te horen vind, aan de andere kant komt dat ook niet helemaal overeen met hoe ik het voel. Het is gewoon heel iets anders dan ik normaal gewend ben en heb ook niet het idee dat ik het album goed kan waarderen na die een à twee luisterbeurten. Toch is het nog slechts vage interesse en geniet ik niet echt van het luisteren. Ik weet niet of ik het vaker ga luisteren, maar voorlopig nog geen score.

Fascinerende plaat. Het lijkt op van alles en nog wat, maar uiteindelijk toch op niets. Donkere en stemmige muziek vol lagen die steeds weer andere dingen laat horen. Of ik het heel vaak ga beluisteren weet ik niet, maar de paar keer dat ik het nu gehoord heb is het prachtig.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: These New Puritans - Field Of Reeds - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Al een paar keer beluisterd, maar de muziek is voor mij nog steeds moeilijk te doorgronden. Maar misschien komt dat nog. Apart is het in ieder geval wel.

Al jaren koetser ik de solo cd van Mark Hollis, aangezien dat fenomenale album waarschijnlijk wel nooit meer een vervolg zal kennen ... kom en luister deze Nieuwe TNP - het komt akelig dicht in de buurt, vooralsnog mijn album van 2013.

Toch wel een van mijn mooiste ontdekkingen van 2013. Deze gaat sowieso de top 10 van mijn eindejaarslijstje in!

Als je van wat alternatievere muziek zou je misschien ook dit album eens kunnen proberen :

Rabbit Rabbit - Rabbit Rabbit Radio, Volume 1 (2013)

Thanks, ik zal hem eens toevoegen aan mijn 'nog te beluisteren lijst(je)'

V (Island Song) live

Dit is heel erg sterk.

Dat kan best zo zijn, maar de songs die het meest naar de pop toegaan (Fragment Two en Organ Eternal), zijn veruit het best.

Voor de rest zijn het lange songs die zich maar blijven herhalen en geen enkele verrassing of spanning kennen. De opener en het begin van Island Song zijn ook nog te doen, voor de rest imo echt heel slecht.

Yep, rock is ook niet meer wat het geweest is. Om dit album onder rock weg te zetten is het zelfde als spruitjes voor kaviaar te verkopen. Een gevarieerd album en dat is het. Voor mij een album ook waar ik wat voor in de stemming moet zijn en er voor wil zitten.

Prachtige plaat; die ik ontdekte door dit lijstje. These New Puritans maken eigenzinnige muziek die zich actief verzet tegen classificatie. Deze plaat kent inderdaad eenzelfde soort combinatie van klassiek, jazz en new-wave die je ook aantreft op de laatste albums van Talk Talk. De muziek op deze plaat is echter dreigender en ongemakkelijker. Ik ontwaar hier namelijk een soort verdrukte verbolgenheid die resulteert in een onderhuidse spanning. De klanken staan onder druk en een klein zetje kan al leiden tot een explosie. Erg intrigend allemaal! Ook liefhebbers van Tortoise, Bark Psychosis en Scott Walker moeten deze plaat zeker een kans geven.

Via een verwijzing van Gary Steel in het boek Talk Talk On Track kom ik uit bij These New Puritans. Niet dat de muziek letterlijk heel vergelijkbaar is met het latere werk van Talk Talk. Wel de aanpak, met het loslaten van vaste popsongstructuren, het inpassen van instrumenten die in de popmuziek weinig worden gebruikt, de gelaagdheid en het toevoegen van stilte in de muziek. Niet elke seconde hoeft te worden volgestopt met geluid. Ik hou van die verstilling en het daardoor vasthouden van de spanning en het ontlokken van verwachting.

Evenals bijvoorbeeld Laughing Stock van talk Talk betreft het een album dat je niet even tussendoor luistert maar waarnaar je actief en gefocust moet luisteren. Liefst in een luie stoel met de lichten gedimd.
Het heeft klassieke maar ook jazzmuziek elementen naast een continu zware onderliggende bas. Omdat er veel gebeurt, nodigt het ook uit om er goed voor te gaan zitten. Dan opent zich een muzikale snoeptrommel van jewelste.

Bij de zanglijn in Organ Eternal vanaf 4.08 minuten beeld ik mij in dat ik Lisa Gerrard hoor op de achtergrond. Wellicht omdat het nummer ook niet zou misstaan op een van de Dead Can Dance albums. Het is overigens zonder Lisa al een wonderschoon nummer.

Elisa Rodrigues heeft een fijne stem. Aan de zangstem van Jack Barnett moest ik wat langer wennen. Op een gegeven moment wordt de wankele zang echter een goede toevoeging en benadrukt het de experimentele aanpak en ook het (prettige) ongemak (hierboven al door anderen aangehaald).

V is een goed voorbeeld van een nummer dat alle kanten uitgaat.
De percussie en verbogen synthloopjes zijn op mooie wijze met de melodie verweven.
Het duurt lang, maar het houdt je de volle 9 minuten in zijn greep.

Er wordt bij diverse recensies een vergelijking aangehaald met het nieuwe album Crooked Wing. Die hoor ik ook maar dat album klinkt mijns inziens veel gepolijster. Dit geldt ook voor de zang van Barnett. Ook is het nog veel sacraler dan Field of reeds.
Dat album pakt mij op de een of andere manier nog niet zoals Field of Reeds het doet.
Ik ben benieuwd of anderen een soortgelijke ervaring hebben?