Gamma Ray - Somewhere Out in Space (1997)

Gamma Ray 2.0

Wat een verschil met de oude Gamma Ray! Gitarist wordt (weer) bassist, nieuwe gitarist en drummer. Deze plaat spettert en vlamt twee keer zo hard als het vorige werk. Dit vuur miste ik op Land Of The Free. De basis lijkt wel thrash metal en de muziek is een stuk energieker. Wat ook een belangrijk verschil is, zijn de vele knetterende solo's. Deze plaat was toch een tijdje hard op weg naar 5*. Zelfs een intro als The Landing is te gek. Dit had een compleet nummer moeten zijn!

De kracht van deze plaat schuilt vooral in de vele te gekke songs. Alleen Pray is echt een vreemde eend in de bijt. Niet slecht, maar ook verre van goed. The Winged Horse valt ook wel wat tegen. Kleine smet op een verder fantastische plaat. Dit album maakt Gamma Ray in elk geval relevanter dan Helloween.


Tussenstand:
1. Somewhere Out In Space
2. Heading For Tomorrow
3. Land Of The Free
4. Sigh No More
5. Insanity And Genius

Het feit dat Dirk Schlächter hier de bas speelt in plaats van gitaar, zorgt toch meteen voor een vollere sound. Dat Dan Zimmermann (drums) en Henjo Richter (gitaar) ook bij de band zijn gekomen, zorgt ook meteen voor de langstlopende en ook beste line-up van de band. Ook al vind ik het songmateriaal van Land Of The Free over het algemeen nog iets beter, de productie en het musiceren op dit album is toch eigenlijk nog net iets beter. De eerdere rating die ik in 2006 gaf is in de tussentijd ook niet relevant meer, helemaal als een van mijn favoriete Gamma Ray-tracks (Valley Of The Kings) er ook op staat. Eigenlijk valt nu alleen Pray nog door de mand, maar voor de rest kan ik niets anders dan genieten van prachtige songs als Somewhere Out In Space, Into The Black Hole, Lost In The Future, Watcher In The Sky en Shine On.

Voorlopige tussenstand:
1. Land Of The Free
2. Somewhere Out In Space
3. Heading For Tomorrow
4. Sigh No More
5. Insanity And Genius