Whitesnake - Trouble (1978)

Oh, ik mag als eerste wat over dit album zeggen. Om te beginnen is dit een aanrader, als je van de oude Whitesnake houdt. Ik heb zelf meer voorkeur voor de oude Whitesnake omdat de muziek wat meer blues invloeden had, en op de één of andere manier wat meer echt rockt.

Mijn favoriete nummers zijn: Take me with you, Lie Down, Trouble en het instrumentale Belgian Tom's Hat Trick.

Day Tripper is een leuke cover van de beatles, en dit nummer is ook nog voorzien van een gitaar met talkbox (bekend van Peter Frampton, Jeff Beck, Joe Walsh, Slash en Ritchie Sambora).

Tweede album door de witte slang. Klinkt al een stuk beter dan het debuut, dat eigenlijk een "samenraapsel" was van nummers uit 1977 en 78.

Dave en co hebben nog niet alle clichë's en jatwerk afgezworen en het blijft allemaal tweede of zelfs derderangs vergeleken met vroegere grootheden als Deep Purple. Ook kan de band zich niet meten met de tweede generatie (Rainbow, Rush etc.) die de hardrock zouden doen opleven. Maar Trouble is inderdaad een stapje vooruit. Het klinkt allemaal energieker, er zijn aardig wat leuke riffs, de gitaarsolo's deugen zonder diepe indruk achter te laten, geen zoete rommel met saxofoons en strijkers. Kortom, heel aardig en net niet voldoende.
Ik heb net een geremasterde versie met een paar bonustracks beluisterd, oa de draak Ain't no love in the Heart of the City. De fans moeten maar uitzoeken wat de meest economische manier is om hun favoriete liedjes te pakken te krijgen.

De meest economische manier om favo liedjes te pakken te krijgen? Kopen die hap, desnoods copietje maken of gewoon liggen laten. Niets mis met Whitesnake, of het moeten de teksten zijn. Trouble kent de nodige favorieten als Take me with you, Lie down, The time is right for love en de titeltrack. De remaster is voorzien van The Snakebite EP.

Matig album, ik vind Snakebite een stuk beter.

Trouble en het instrumentale Belgian Tom's Hat Trick, zijn de beste nummers
van dit album en behoren zelfs tot de klassiekers van Whitesnake.

Twee nummers vind ik afgrijselijk:

Free Flight
Day Tripper

Na de Snakebite ep het echte debuut van de band Whitesnake. David Coverdale had hiervoor natuurlijk al 2 soloplaten gemaakt. Die klonken qua stijl iets anders. Dit is minder episch, meer recht toe recht aan hardrock met uiteraard de nodige blues invloeden zoals we die van Whitesnake kennen. Of gewoon some good old English Rock and Roll zoals sir Coverdale het altijd omschreef.

Latere albums als Lovehunter, Ready an' Willing en Come an' Get It bevallen me wel een stuk beter moet ik zeggen. Ze zijn hier duidelijk nog wat zoekende naar de juiste vorm. De titeltrack is prachtig en verder heeft de plaat nog wel zo zijn momenten met Love To Keep You Warm en The Time Is Right For Love. Maar ook een aantal nummers hebben het gewoon net niet of zijn zelfs wat irritant (Belgian Tom's Hat Trick, Day Tripper).

Jon Lord kwam bij de band toen alles al klaar was maar heeft alsnog zijn partijen ingedubd. Pas na dit album wisten ze echt te overtuigen, helemaal ten Ian Paice ook nog eens de band kwam versterken. Pas toen kregen ze een stevige fundering, hier wankelt het nog wat.

Ik geef 3 sterren.

Ik heb Marsden en Moody Belgian Tom's Hattrick live horen spelen in een club, jaren geleden. Ze begonnen hun optreden ermee, en het klonk helemaal te gek. Niet zo'n hele goede en samenhangende Whitesnake plaat overigens. Pas vanaf Lovehunter vond de band haar echte vorm. Wel hun meest afwisselende plaat, maar het ontbreekt een beetje aan richting.

Ik vind Take me with you wel een erg aanstekelijke song, maar die break is dat nou een toetsensolo waar DC Lord voor in de band gehaald heeft?

Ik denk het wel. Toch wel apart, dat Lord en later Paice nu in dienst traden bij de man die zij 5 jaar eerder een kans hebben gegeven in Deep Purple toen hij nog nul komma nul ervaring en bekendheid had. Paice is later zelfs de band uitgegooid door Coverdale. Geweldige zanger hier nog, overigens.

Overigens, het intro van Take Me With You lijkt wel een kopie van Atomic Punk van Van Halen, dat eerder dat jaar uitkwam.

Dat laatste is echt als je ze na elkaar draait (beginnend met whitesnake) denk je dat het nummer op repeat staat.

Lekker feel good albumpje met een hoop up-tempo nummers! Whitesnake is hier nog wat meer naar zijn eigen sound aan het zoeken maar dat mag de pret zeker niet drukken.
Dit album gekocht op vinyl en daar heb ik zeker geen spijt van.

Beste nummers voor mij zijn:
Day Tripper,(heerlijke Beatles cover) Nighthawk (Vampire Blues) & Belgian Tom's Hat Trick.
Love to Keep You Warm doet mij helaas niet zo veel.

3,5 kan ik hier zeker aan kwijt!

Blijft gewoon een heel fijn Whitesnake debuut albumpje, nu inmiddels al best vaak gedraaid!

3,5 blijft staan waar die staat.

Trouble bevat met Take Me with You, Lie Down, het titelnummer en persoonlijk favoriet The Time Is Right for Love de nodige krakers. De rest varieert, in de zoektocht naar eigen sound, nogal. Zoiets als Nighthawk waaiert alle kanten op en is me te onrustig, zo ook Free Flight. Love to Keep You Warm en het instrumentaaltje zijn vrij behoorlijk, de Beatles cover wat saai en Don't Mess with Me een aardige uitsmijter. Trouble kan zich meten met opvolger Lovehunter; waar het eigen geluid meer vormgeving kreeg.

Belachelijk laag gewaardeerd deze plaat, maar ja smaken verschillen. Heel erg in dit geval. Samen met Come 'N Get It mijn favoriet van de 'Snake! Lekker geluid, goede tot erg goede nummers, zelfs de covers kan ik waarderen. De man kreunt en zingt geweldig. Het te gekke "Nighthawk", het heerlijke "The Time Is Right For Love", de klassieker "Trouble", de prachtstem van Marsden in "Free Flight".
Alleen al hoe de plaat opent en sluit, beter kan bijna niet. Dikke 4.5 ster wat mij betreft!

Voortreffelijk album. 'Take Me With You' is nog steeds een van de beste WS songs, de Beatles-cover is top, het instrumentaaltje evenzeer en 'Lie Down' had een hit mogen worden. Oh, en 'Free Flight' klinkt 100% als de Ian Gillan Band.

Het enthousiasme waarmee Bernie Marsden in zijn autobiografie Where's My Guitar? over dit album schrijft is aanstekelijk. Toch ben ik iets minder enthousiast over de debuutelpee van de groep.

1978 was het eerste jaar van Whitesnake en meteen heel intensief. Nadat de EP Snakebite in maart verscheen, werd in mei gestart met de opnamen van Trouble.
In de zomer volgde een volgende offensief. In juni, tijdens het WK voetbal, wordt bij Top of the Pops Bloody Mary van de EP gespeeld (Black Sabbath is er om Never Say Die te promoten maar Marsden heeft vooral interesse voor Bob Marley), gevolgd door onder meer een concert in de Londense Lyceum. Na een optreden in de eveneens Londense Strand met in het vijftienhonderdkoppige publiek ook de EMI-staf, krijgt de groep een contract bij sublabels United Artists/Liberty.
Als toetsenist Jon Lord, eveneens ex-Deep Purple, begin augustus mixen van het album Trouble hoort, dient hij prompt een verzoek in om deel uit te maken van Coverdales nieuwe groep. Exit Pete Solley, wiens bijdragen worden vervangen door die van Lord.
In september verschijnt een "verzamelelpee" die opnieuw Snakebite heet, in oktober gevolgd door Trouble.

Hierop klinkt melodieuze hardrock in blues gedrenkt, door Coverdale onomwonden cockrock genoemd. In contrast daarmee de dansende baslijnen van Neil Murray (die waren de reden dat hij in 1976 Colosseum II moest verlaten), welke samen met drummer Dave Dowle een solide basis neerzet. Daarover het gitaartandem Micky Moody - Marsden en toetsenist Jon Lord. Als blikvanger David Coverdale, wiens bronzen stem tevens de oren diende te veroveren.
Met Deep Purple op het cv van twee groepsleden én de terugkeer naar hardrock waren de mogelijkheden groot, verwachtte manager John Coletta. De muziek verscheen via diens label Sunburst. Geleidelijk zouden de groepsleden ontdekken dat hun contracten enkele nare trekjes bevatten ten faveure van Coletta. In 1981-'82 zou dit tot een ingrijpende breuk met het management leiden.

Op Trouble was dat alles nog onbekend en klinkt een groep als opgetogen koeien in de lente, die voor het eerst de wei in mogen. Neem bijvoorbeeld Nighthawk (Vampire Blues) waarin de anderen meedansen met Murrays basgitaar en Dowle flink van zich af mept.
Dat neemt niet weg dat de groep nog zijn weg moest vinden. De composities zijn meestal middelmatig, inclusief de overbodige Beatlecover Day Tripper (maar heb ook bar weinig met de groep uit Liverpool), inclusief het gitaarfoefje van die dagen, de talkbox. Marsden was hier echter heel trots op!

Drie keer veer ik op. Dit bij het midtempo Love to Keep You Warm, het dansende The Time Is Right for Love en het slepende titelnummer.
Vier keer is het aardig: de aftrap van Take Me with You is me iets te springerig; het instrumentale Belgian's Tom Hat Trick in de geest van een Rory Gallagher mag er ook zijn en in Free Flight drumt Dowle vol klasse; het uptempo Don't Mess with Me doet me aan de aftrap denken, dat nét wat te graag wil. Producer Martin Birch zet opvallend genoeg naast de zang ook de bas hoog in de mix, met de gitaren en toetsen iets daaronder.
Op streaming te vinden met de Amerikaanse/Canadese kleurenhoes, is de oorspronkelijke cover zoals MusicMeter hem toont.

Een groep ervaren muzikanten staat hier nog aan het begin. Ze groeiden met alle optredens echter snel naar elkaar toe. Marsden beschrijft zijn ervaringen enthousiast, waarbij een privéoptreden op zijn oude middelbare school met als speciale gast... David Coverdale; ontmoetingen met B.B. King en George Harrison leveren bij het lezen meer glimlachjes op.
Al in januari 1979 werd een begin gemaakt met de mix van livealbum Live... in the Heart of the City (1980) en tegelijkertijd werd muziek geschreven voor de opvolger, studioplaat Lovehunter ('79).

Wat een term ook eigenlijk; cockrock...mijn hemel Ik heb dit album wel gehad maar vond er weinig aan. Het album begint goed met de eerste 3 nummers maar zakt daarna diep weg. Sowieso heb ik een haat liefde verhouding met de oude Whitesnake. Op elk album staan altijd wel een paar knallers maar ook zeker net zoveel nummers die me niet of nauwelijks raken. Pas met Slide it in wisten ze voor mij een heel album een constant niveau te halen.

Lol en dat heb ik precies andersom, met Slide It In ging het minder worden voor mij, met de voorganger had ik al wat "issues' maar het zette door voor mijn gevoel met Slide... en dan met name de US-uitgave. '87 had nog wel enkele absolute knallers, ik heb de band pas leren kennen met die plaat maar mijn smaak ging toch kennelijk al erg vlug naar de oude stijl. En btw Whitesnake heeft altijd een paar mindere nummers op hun platen gehad.

Ook ik vond ze per album beter worden, maar met 1987 vond ik het weer te glad. Een vijfsterrenplaat hebben ze nooit gemaakt, in elke bezetting was het een kwestie van killers & fillers.

Bij die killers dan wel altijd muziek die me echt raakt, zodat mijn waardering steevast een halfje hoger uitvalt dan bij vergelijkbare groepen.

Dat is inderdaad precies andersom Ik vind de US remix van Slide it in ook echt stukken beter dan de UK mix. Knalt veel meer. Maar dat euvel ervaar ik met al die oude stijl Whitesnake albums. Ze klinken me allemaal te vlak. Al past dat ook wel weer beter bij die stijl moet ik eerlijk zijn. 1987 was sowieso mijn eerste kennismaking met de band. Dat album sloeg echt in als een bom bij ons in die tijd. Die gitaren...man, zoiets hadden we nog nooit gehoord! Helemaal grijs gedraaid en ik kan elk kraakje, piepje, zuchtje dromen op dat album.

Als 1987 je instapplaat is met Whitesnake, dan bepaalt dat waarschijnlijk je gevoel met de groep. Ik stapte in met Ready 'n' Willing (denk ik) en vanaf 1987 deed het me minder, mede omdat er twee oudjes in nieuw jasje op stonden.

Vaak is dat wel zo, maar ook bij mij was het dus mijn instapplaat, ging alleen de andere kant op. Terug.
Moet wel zeggen dat de remake van "Crying In The Rain" echt weergaloos is, bijna Thrash ook door de drums van Dunbar. Als je een remake maakt, maak er dan ook echt iets van, in dit geval echt iets behoorlijk anders, dat kan ik wel waarderen...

Toch wel meer dan een redelijk debuut met Lie Down (A Modern Love Song), Trouble, The Time Is Right for Love en Take Me with You. De rest varieert qua niveau maar Coverdale heeft zijn sound gevonden en de juiste muzikanten. Hierna gaat het alleen nog maar bergopwaarts.

1987 vind ik persoonlijk een meesterwerk maar ook een overwinning voor Coverdale om na jarenlang hard werken de erkenning te krijgen bij een heel groot publiek. Mijn instap plaat was een Best of album uit 1982, gekocht omdat ik Coverdale al kende van het DP album 'Come Taste the Band' die ik als 6 jarige kreeg voor Sinterklaas in 1977.

Een zesjarige een Purpleplaat geven? Hoe bijzonder!

En juist die remakes van die oudjes vind ik zoveel beter dan de originelen. En dan reken ik Fool for your loving voor het gemak ook maar even mee. Heb de originele versie van Here I go again altijd maar slappe hap gevonden vergeleken bij de remake. Het intro is prima maar als dan de hele band invalt is het echt niet best. Het zakt als een plumppudding in elkaar. Als je dan zo'n geweldig opbouwend intro hebt dan moet je daarna knallen met een overtreffende stap. Dat mislukt hopeloos naar mijn idee. En Crying in the rain is in de remake zelfs lichtelijk briljant vind ik. Wat een genot!

Wat je zegt over instapplaat klopt overigens als een bus hoor. Bepaald in bijna elk geval hoe je een band of dat specifieke album de rest van je leven ziet of beoordeeld.

Was een pakketje platen, zat ook BTO tussen maar ook Rob de Nijs.

...die ik een hele mooie stem vind hebben, maar nu raken we wel erg off-topic!

Ik blijf nog heel even off-topic met mijn eigen Whitesnake-story. Ik kende de band vaag van wat Engelse hitjes, waaronder Here I go again. Maar ze kwamen bij mij pas echt binnen met 1987. Dat was een overdonderende plaat, maar achteraf gezien natuurlijk heel anders dan de blues-georienteerde eerste albums van de band. Pas na Slip of the tongue ben ik me uitgebreider in hun voorgaande werk gaan verdiepen. En pas dan zie je hoe het vroege Whitesnake leunt op de compositorische inbreng van vooral Bernie Marsden. Die schreef mee aan het leeuwendeel van het materiaal en is bijvoorbeeld ook de belangrijkste componist van Here I go again. Bovendien spreekt zijn gitaartoon me wel aan.

Ik kan allebei de varianten goed smaken, al heb ik net als vielip wel een voorkeur voor het Whitesnake vanaf 1987. Vanwege de spetterende productie (en de heropgenomen nummers vind ik een flinke verbetering t.o.v. de originelen), maar ook omdat dat album en in iets mindere mate Slip of the tongue nauwelijks zwakke momenten kent in mijn ogen. En dat kan ik van de voorafgaande albums helaas niet zeggen. Er zitten prachtige stukken tussen, maar ook vullertjes die me weinig doen en die ik vlak vind klinken.

Op dit officiële debuutalbum is het al niet anders: Take me with you, Lie down (ondanks de simpelheid van zowel melodie als teksten), Love to keep you warm en het instrumentale Belgian Tom vind ik allemaal heel behoorlijk. Maar er staan zwakke broeders tussen in de vorm van de titelsong, The time is right en Don't mess with me. De Beatles-cover had voor mij ook niet zo gehoeven. Een voldoende is het wel, omdat de band hier wel levendig klinkt en alle kenmerkende elementen wel aanwezig zijn. Maar opvolger Love hunter vond ik al een stuk beter, hoewel ook die niet verschoond bleef van missers.